Γενοκτονία και μνήμη

Μέρες μνήμης: γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων. Μία γενοκτονία που ακόμα το ελληνικό κράτος δεν έχει αναγνωρίσει. Η άνοδος του εθνικισμού μετέτρεψε τα Βαλκάνια σε πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης στις αρχές του 20ου αιώνα. Κι αυτοί που πλήρωσαν με αίμα και με πόνο ήταν ... οι αθώοι. Τις προάλλες συνάντησα έναν Τούρκο καθηγητή που ζει στην Αγγλία. Τον ρώτησα από που κατάγονται οι δικοί του και μου απάντησε ότι από τη μια μεριά κατάγονται από το Αφιόν κι από την άλλη από τη Σερβία, με το ζόρι πρόλαβαν να φύγουν και να γλιτώσουν το θάνατο... Τουλάχιστον στην Ελλάδα, εκείνα τα χρόνια, οι σκηνές επιθετικότητας απέναντι στους Τούρκους ήτανε σποραδικές και περιορισμένες. Δεν υπήρξε σχέδιο εξαφάνισής τους....

Σήμερα στη Μνήμη των ανθρώπων που έχασαν άδικα πατρίδα και ζωή, αναδημοσιεύουμε από το ιστολόγιο ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ την ανάρτηση 

Thea Halo: Ούτε το όνομά μου - Γενοκτονία και επιβίωση: Μια αληθινή ιστορία του Πόντου,

 
Μετάφραση: Μαρίνα Φράγκου
Εκδότης Γκοβόστης
ISBN 960-270-866-2
Έκδοση 4η 2001

      
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ της Ελληνοαμερικανίδας Thea Halo Ούτε το Όνομά μου που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία στην Αμερική. Η συγγραφέας καταγράφει την αληθινή ιστορία της μητέρας της που, σε ηλικία 10 ετών, ξεριζώθηκε από τα ελληνικά χωριά του Πόντου, είδε ένα ένα τα μέλη της οικογένειάς της να αφανίζονται στις μαρτυρικές πορείες θανάτου στην Ανατολία, και σώθηκε ως εκ θαύματος από μια οικογένεια Αρμενίων στο Ντιγιαρμπακίρ στα νοτιο-ανατολικά της Τουρκίας. Σε ηλικία 15 ετών, δόθηκε με προξενιό σε έναν Ασσύριο-μετανάστη στην Αμερική και έφτασε στις ΗΠΑ, όπου ζει μέχρι σήμερα.
 
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων παρουσίασης της ελληνικής έκδοσης η συγγραφέας και η μητέρα της Σάνο, που είναι σήμερα 91 ετών, θα ταξιδέψουν στην Ελλάδα από τη Νέα Υόρκη. Για την ενενηντάχρονη Σάνο, πρόκειται για την πρώτη επίσκεψή της στην χώρα της καταγωγής της. 

Το βιβλίο-μαρτυρία που θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά στα τέλη Μαΐου από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΟΒΟΣΤΗ, σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία στην Αμερική, αφού, για πρώτη φορά, το αμερικανικό κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει την ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού, ένα κεφάλαιο της ιστορίας άγνωστο στο ευρύτερο κοινό. Η συγγραφέας και η μητέρα της έχουν παραστεί σε αναρίθμητες εκδηλώσεις στην Αμερική, ενώ πρόσφατα ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκη, George Pataki, βράβευσε την ενενηντάχρονη Σάνο για το κουράγιο και το όραμά της.

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

7 Reasons Why We Miss the Signs of Depression

 

Περίληψη του αγγλικού άρθρου (English text follows)

Επτά λόγοι που δεν βλέπουμε τα [προειδοποιητικά] σημάδια της κατάθλιψης

Μπορεί να έχει κάποιες κατάθλιψη, αλλά να μην φαίνεται; Έτσι ισχυρίζεται η αρθρογράφος του κειμένου που ακολουθεί. Το ίδιο άλλωστε δεν ισχυρίζεται και ο γνωστός δημοσιογράφος Σταμάτης Μαλέλης στο best seller του "Το τέρας κι εγώ"; Φυσικά, η διάγνωση της κατάθλιψης είναι δουλειά των ειδικών γιατρών, και εννοείται, όπως συχνά λέγεται τελευταία, πριν διαγνώσουμε στον εαυτό μας κατάθλιψη, ας ψάξουμε πρώτα να δούμε αν περιτριγυριζόμαστε από μ*!!!
Διάβασα το βιβλίο του Μαλέλη μόλις πρωτοκυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Λιβάνη. Διαβάζεται μονορούφι. Αν και θέλω να εξάρω το θάρρος του συγγραφέα να ομολογήσει δημοσίως την πάλη του με την κατάθλιψη, τελιώνοντας το βιβλίο έμεινα με την εντύπωση ότι είπε μόνο τη μισή αλήθεια. Το βιβλίο εστίαζε περισσότερο στην καριέρα του και την ανέλιξή του στο τηλεοπτικό στερέωμα παρά στα προσωπικά του δράματα. 
Για να επιστρέψουμε στο άρθρο της Debra Manchester MacMannis,  επτά κυρίως είναι οι λόγοι που κρατάνε την κατάθλιψη σε λανθάνουσα μορφή:
1. Η κατάθλιψη είναι ύπουλη. Χωρίς να το καταλάβεις σε κάνει να χάνεις το ενδιαφέρον σου για τη ζωή κι εσύ το θεωρείς φυσιολογικό.
2.  Η κατάθλιψη δίνει την εντύπωση ότι είναι μία φυσιολογική αντίδραση στις προκλήσεις της ζωής.

3. Μερικές μορφές κατάθλιψης εκδηλώνονται ως νευρικότητα και ερεθισμένα νεύρα παρά σαν λύπη.

4. Μερικές μορφές κατάθλιψης εκδηλώνονται ως υπερβολική ανησυχία.

5. Αν έχεις κατάθλιψη όλη σου τη ζωή, σου φαίνεται ως κάτι φυσιολογικό. 

6. Ο τρόπος ανατροφής μάς αναγκάζει να είμαστε στωικοί μπροστά στον πόνο της ζωής.

7. Αισθάνεσαι απογοητευμένος κι ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στη ζωή σου. 

What do a 45-year-old professor, several well-educated parents, a retired psychotherapist, a concerned husband, and a college student all have in common? These are people suffering–or intimately connected to someone suffering–from clinical depression who didn’t know it.
How, in this day and age, with so much information available, is it possible that depression can still go undiagnosed and therefore untreated? Perhaps this is part of the reason why the blog “Depression Part Two” on Hyperbole and a Half  just went viral (besides how extraordinarily creative it is). Here are some reasons why smart people can miss the signs of depression:

1. Depression can creep up on you.

Not all depression is so severe that you can’t stop crying or get out of bed. For many people, the feelings of sadness manifest as a growing disinterest in life’s activities. What used to be fun or interesting seems unimportant or shallow. You don’t feel like going to your friend’s birthday party so you make up an excuse. You feel bored by the books or TV shows that used to appeal to you. You don’t notice how, little by little, you are pulling back from others, spending more time alone, locked in your room.

2. Depression seems to be a logical response to life’s challenges.

Since depression often worsens or can be triggered by loss or stress, you figure that you are responding appropriately to what is indeed a painful time in your life. You may have broken up with a boyfriend, had difficulties at work, done poorly on a school assignment, or moved away from a supportive environment. When you don’t snap out of it, even when your life circumstances appear to get better, you don’t realize that your negative mood state has persisted for months or even years. 

3. Some depression manifests as extraordinary irritability rather than sadness.

One of the most commonly misunderstood or overlooked manifestations of depression is hypersensitivity or irritability. People around you tell you that you are constantly cranky. You seem annoyed (and feel annoyed) at every little thing. People or activities that you didn’t like before become intolerable. One of my clients, Sally, upset her husband and kids because she yelled at the TV announcers and seemed critical and judgmental about everything. Only when I inquired about whether Sally might be depressed, did she realize that she was sleeping an inordinate amount of time and no longer had any appetite. She never felt sad, just incessantly irritable.

4. Some depression manifests as extreme anxiety.

Many people do not realize that anxiety is a frequent companion of depression. Mark, a local college student, came to see me because of paralyzing test anxiety and social phobia. Since he did not feel sad and never cried, Mark attributed all of his problems to his fears. Only after a thorough assessment that revealed his gradual weight gain since high school, his difficulty with sleeping, his growing disinterest in sports (which had been his passion), did Mark realize that his anxiety was one of many symptoms of his depression.

5. If you’ve been depressed your whole life, it just seems normal.

I worked with Randall, a 54-year-old math professor, who never said a word about being depressed. He had even had bouts of suicidal thoughts on and off since he was a teenager. Randall’s mother was chronically unhappy, and his father was an alcoholic. Surrounded by a family of unhappy people, this client thought of his mood state as normal. It never occurred to him that he might learn to treat himself more generously. To be happy was unthinkable in Randall’s world.

6. You have been raised to be stoic in the face of any form of pain.

Justina came into therapy because her child was having problems adjusting to school. She insisted initially that everything was fine in her life. It was only when her son told her that he was afraid to go to school because he thought his mom might hurt herself that Justina began to talk about how difficult it was to get out of bed every morning. As we talked further, she described her upbringing in a highly religious family where she was not allowed to complain. Her parents taught her to be grateful for her privileged life in a world where others suffered from poverty and religious persecution. Justina’s shame about what she saw as her personal weakness had kept her from talking about how badly she felt.

7. You feel hopeless, believing nothing will change how you feel.

Another group of people just soldier on, convinced that there is nothing anyone could do to help. Since depression causes people to withdraw from life, to stop reaching out to others, and to be immobilized by insecurity and anxiety, the idea that their misery is unchangeable becomes a self-fulfilling prophecy. The very things that loved ones do to try to help–telling the depressed person to exercise, go out more, drink less, and look at the bright side–are the very things that the depression makes impossible.
Do any of these sound familiar? If so, you are not alone. There are numerous resources both here at PsychCentral and elsewhere. And thank you to blogger Allie Brosh for her willingness, not only to share her own struggles with depression, but to do so with both humor and hyperbole. Hope comes in many forms.

By Debra Manchester MacMannis, LCSW

PscychCentral

Virginia Woolf on Words and their Meaning

They mean one thing to one person, another thing to another person; they are unintelligible to one generation, plain as a pikestaff to the next. And it is because of this complexity that they survive. Perhaps then one reason why we have no great poet, novelist or critic writing to-day is that we refuse words their liberty. We pin them down to one meaning, their useful meaning, the meaning which makes us catch the train, the meaning which makes us pass the examination. And when words are pinned down they fold their wings and die.

Virginia Woolf

[Οι λέξεις] σημαίνουν άλλο πράγμα για τον έναν και άλλο πράγμα για τον άλλον.....

Ίσως ένας λόγος που δεν έχουμε σήμερα έναν μεγάλο ποιητή, πεζογράφο ή κριτικό είναι ότι αρνούμαστε στις λέξεις την ελευθερία τους. Καρφώνουμε τη σημασία τους, τη χρήσιμη σημασία τους, τη σημασία που μας κάνει να προλαβαίνουμε το τρένο, τη σημασία που μας κάνει να περνάμε τις εξετάσεις. Κι όταν τις λέξεις τις καρφώνουμε κάτω, αυτές κλείνουν τα φτερά τους και πεθαίνουν. 

Βιρτζίνια Γουλφ

πηγή: brainpickings.org

Gregory Nagy, Η Ελλάδα είναι μεγαλύτερη από την Ευρώπη

Ο ουγγρικής καταγωγής Γκρέγκορι Ναζ θεωρείται ο πιο σημαντικός μελετητής του Ομήρου στην εποχή μας. Καθηγητής Κλασσικής Ελληνικής Φιλολογίας και Συγκριτικής Γραμματολογίας στη Παναπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ καθώς και επικεφαλής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του πανεπιστημίου, έχει αφιερώσει τη ζωή του στην επιστημονική μελέτη της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Τον συναντήσαμε στην Αρχαία Ολυμπία, την περασμένη Τρίτη, στο πλαίσιο του Πρώτου Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου με θέμα “Αθλήματα, Πολιτική και Πολιτισμός”, που διοργάνωσε η Διεθνής Ολυμπιακή Ακαδημία σε συνεργασία με το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Χάρβαρντ.

 

 

Πώς ένας Αμερικανός ουγγρικής καταγωγής φτάνει να ασχοληθεί με την κλασσική ελληνική φιλογολία;

Ξεκίνησα ωσς γλωσσολόγος. Μελέτησα τα Νέα Ελληνικά παράλληλα με τα Αρχαία, διότι με ενδιέφερε η μεθοδολογία. Αλλά μέσα από την εργασία μου ως καθηγητή στο Χάρβαρντ άρχισε να με συνεπαίρνει όλο και περισσότερο ο Όμηρος, και έτσι μπήκα στη λογοτεχνία από την πίσω πόρτα.

Τι σας προσείλκυσε ειδικά στον Όμηρο;

Ο Όμηρος είναι η .... παιδική χαρά για έναν γλωσσολόγο. Πρόκειται για ένα από τα πιο ακριβή συστήματα ανθρώπινης έκφρασης όλων των εποχών. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια δεν αναπτύχθηκαν σε έναν τόπο και χρόνο, ααλλά μέσα από την πιο εκλεπτυσμένη αλληλεπίδραση με το κοινό, σε διάστημα τουλάχιστον 1.000ξ με 1.5000 χρόνων. Δεν υπάρχει συλλαβή στον Όμηρο που νε μην έχει δοκιμαστεί στο χρόνο.

Δηλαδή, δεν υπήρχε ένα ιστορικό πρόσωπο που λεγόταν Όμηρος;

Δεν υπήρχε ένας Όμηρος. Υπήρχαν πολλοί Όμηροι στην Μικρά Ασία και στα μεγάλα νησιά, ειδικά στη Λέσβο, τη Χίο και τη Σάμο. Η φιγούρα του Ομήρου εξελίσσεται στο χρόνο.

Και η Ιθάκη δεν είναι.... η Ιθάκη;

Και επ' αυτού οι απόψεις διίστανται. Διότι υπάρχει και η Κεφαλονιά και σε κάποιο σημείο της Οδύσσειας λέει ότι η Ιθάκη είναι το πιο δυτικό από όλα τα Ιόνια νησιά. Δεν έχω την απάντηση. Έχω κάποιες τεχνικές – γλωσσολογικές και ανθρωπολογικές – που με κάνουν ίσως να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά.

Γιατί όμως ένας “κανονικός” άνθρωπος – και όχι ένας γλωσσολόγος- να διαβάσει Όμηρο σήμερα;

Ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ., στην κλασική Αθήνα, γνώρισαν ότι η ομηρική ποίηση ήταν η καλύτερη απόσταξη για να καταλάβει κάποιος όλα όσα είναι σημαντικά στη ζωή: πώς να είσα άνθρωπος, πώς να ζήσεις και πώς να πεθάνεις. Ο Ηρόδοτος λέει ότι μόνο εάν έχεις διαβάσει Ησίοδο και Όμηρο μπορείς να θεωρηθείς πολιτισμένος άνθρωπος.

Ο Όμηρος είναι υποτιμημένος στην Ελλάδα σήμερα σε σχέση με τους κλασικούς φιλοσόφους;

Νομίζω ότι είναι σημαντικό να επιστρέψουμε στα βασικά. Αυτά τα έργα δεν ήταν “ατυχήματα” κάποιας διάνοιας. Ήταν ολοκληρωμένα συστήματα σκέψης. Ειδικά για τους Έλληνες είναι πολύ σημαντικό – και δεν το λέω με την ιδεολογική έννοια – να είναι περήφανοι για την κληρονομιά τους. Αντηχεί μαζί τους, μέσα από τη γλώσσα που είναι μέρος αυτού του συστήματος σκέψης.

Οι Έλληνες θεωρούμε τη γλώσσα μας δεδομένη;

Ναι. Αλλά σε ό,τι αφορά εμένα, τα τρία πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου είναι η ελληνική γλώσσα, η δυνατότητα να μελετήσω την ελληνική γλώσσα μέσα από το χρόνο, από το 2000 π.Χ. μέχρι σήμερα, και, τρίτον, ο πολιτισμός του τραγουδιού. Η εμπειρία ζωής που νιώθει κάθε Έλληνας με ένα τραγούδι του Θεοδωράκη ή του Χατζηδάκι.

Ακούτε ελληνική μουσική;

Ομολογώ πως ως έφηβος ερωτεύτηκα “Το περιγιάλι το κρυφό”. Αλλά δεν θα είναι ποτέ το ίδιο για μένα, όπως εάν είχα γεννηθεί Έλληνας. Με κοινή εμπειρία τόσο φυσική όσο το να τρως ή να πίνεις.

Ως γλωσσολόγος, βέπετε να υπάρχει συνέχεια στην ελληνική ποίηση;

Υπάρχουν θαυμάσια δείγματα νεοελληνικής ποίησης. Ο Παλαμάς, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος. Αλλά ένας επιστήμονας δεν μπορεί να μιλήσει ποτέ για συνέχεια, γιατί αυτό θα έφερνε στο προσκήνιο ιδεολογικά θέματα – όπως ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι ακριβώς ίδιοι με τους Αρχαίους Έλληνες. Μελετάμε τόσο τη συνέχεια όσο και την ασυνέχεια ενός πολιτισμού. Για τους Έλληνες η μεγάλη ασυνέχεια ήταν ο χριστιανισμός.

Οι Έλληνες υπερτονίζουμε το κλασικό παρελθόν μας;

Ναι. Και βλέπετε ότι πολύ συχνά το βυζαντινό παρελθόν συνθλίβεται για να αφήσει χώρο στο κλασικό. Είναι καλό ότι είστε Ευρωπαίοι, αλλά όχι όταν αυτό αποβαίνει εις βάρος της ολοκληρωμένης εικόνας της ελληνικής ταυτότητας. Νομίζω ότι οι Έλληνες θα έπρεπε να είναι υπερήφανοι που δεν είναι μόνο Ευρωπαίοι, αλλά είναι επίσης Λεβαντίνοι. Γι ' αυτό ένα από τα πιο αγαπημένα μου κινηματογραφικά έργα είναι το “Ρεμεπέτικο”. Γιατί δείχνει με πολύ όμορφο τρόπο ότι δεν μπορείς να περιορίσεις τον ελληνισμό σε κάτι το ευρωπαϊκό. Ο ελληνισμός είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Η σημερινή πολιτική διαμάχη στην Ευρώπη είναι και μια πολιτισμική σύγκρουση;

Ναι. Βρίσκω προσβλητικό τον τρόπου που οι Δυτικοευρωπαίοι καμιά φορά μιλούν για την Ελλάδα. Ίσως επειδή έχω μελετήσει Ελληνικά τόσο πολύ καιρό και γνωρίζω ότι είναι αδύνοταον να τοποθετήσεις τους Έλληνες μόνο ως Δυτικούς και ως Ευρωπαίους. Η Μικρά Ασία τι ήταν; Φανταστείτε ότι κάποτε ήταν εξίσου ελληνικό για έναν άντρα να φοράει σαρίκι, σκουλαρίκια και τακούνια, εφόσον ζούσε σε περιοχή της Ανατολής και όχι στην Αθήνα.

Είναι η στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε την ταυτότητά μας;

Σίγουρα. Νομίζω ότι είναι μια ευκαιρία για τους Έλληνες να επαναπροσδιορίσουν τους εαυτούς τους με έναν πολύ πιο ευρύ τρόπο. Είστε μεγαλύτεροι από την Ευρώπη! Και οι Ευρωπαίοι δνε θα έπρεπε να βάζουν την Ελλάδα σε ένα κουτί!

Μπορούμε να ξεπεράΗ γλώσσα δεν ανήκει λοιπόν στην αρμοδιότητα των γλωσσολόγων, όπως η ιστορία δεν είναι υπόθεση των ιστορικών, η λογοτεχνία των φιλολόγων και τα θρησκευτικά των θεολόγων. Η γλώσσα και η ιστορία ανήκουν στο λαό, ως κοινή πεποίθηση, η λογοτεχνία στους λογοτέχνες, λαϊκούς και λόγιους και η θρησκευτική μας παράδοση επίσης στο λαό και τον κλήρο, στην κυριακάτικη λατρεία. Όλα αυτά συνιστούν την εθνική μας ταυτότητα. σουμε την κρίση;

Είμαι πολύ αισιόδοξος. Είναι θέμα επιβίωσης. Νομίζω ότι η χώρα σας βρίσκεται σε φάση Οδύσσειας. Κι άλλες φορές στην ιστορία σας – όπως στη μάχη της Κρήτης με τους Γερμανούς – έχετε βρεθεί σε φάση Ιλιάδας.

Ιδρύματα σαν το δικό σας μπορούν να βοηθήσουν την Ελλάδα σε αυτήν τη δύσκολη περίοδο ή περιορίζονται στο ακαδημαϊκό τους έργο;

Το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών προάγει την κληρονομιά του ελληνικού πολιτισμού διαχρονικά. Ιδρύθηκε και χρηαμτοδοτείται από τον Αμερικανό μεγιστάνα Paul Mellon. Δίνουμε υποτροφίες σε σπουδαστές Αρχαίων Ελληνικών, δημιουργούμε τις δικές μας εκδόσεις – πολλές από αυτές ηλεκτρονικές – και έχουμε ποργράμματα επισκέψεων Αμερικανών φοιτητών στην Ελλάδα γθα να γνωρίσουν τον ελληνικό πολιτισμό.

Ποιος θέλει να σπουδάσει Αρχαία Ελληνικά στις μέρες μας;

Πάρα πολλοί. Είναι μια τρομακτική πηγή ανθρώπινης εμπειρίας.

Δεν είναι αλήθεια ότι η Τουρκία υπερέχει στη χρηματοδότηση εδρών στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ;

Νομίζω ότι αυτό είναι άλλος ένας μύθος.

Τα παιδιά σας μιλούν Ελληνικά;

Όχι, καθόλου. Τα Ελληνικά τα λατρεύω, αλλά είναι η επαγγελματική μου ζωή – δεν είναι η οικογένειά μου. Αλλά φανταστείτε ότι η κόρη μου δεν μιλάει ούτε ουγγαρέζικα και ο γιος μου έμαθε ουγγαρέζικα σε μεγάλη ηλικία.

Πηγή: Περιοδικό "Κ" της Κυριακάτικης Καθημερινής, 8 Ιουλίου 2012

“Have patience with everything unresolved in your heart and try to love the questions themselves.” Rilke

I beg you, to have patience with everything unresolved in your heart and to try to love the questions themselves as if they were locked rooms or books written in a very foreign language. Don’t search for the answers, which could not be given to you now, because you would not be able to live them. And the point is to live everything. Live the questions now. Perhaps then, someday far in the future, you will gradually, without even noticing it, live your way into the answer.
Rilke, Letters to a Young Poet

Σε παρακαλώ να έχεις υπομονή με ό,τι στην καρδιά σου δεν έχει τακτοποιηθεί και να προσπαθήσεις να αγαπήσεις τις ίδιες τις ερωτήσεις σαν να ήταν κλειδωμένα δωμάτια ή βιβλία γραμμένα σε μια ξένη γλώσσα. Μην ψάχνεις για απαντήσεις, οι οποίες δεν μπορούν να σου δωθούν τώρα, διότι δεν θα ήσουν σε θέση να τις ζήσεις. Και το θέμα είναι να ζεις το καθετί. Να ζήσεις τις ερωτήσεις σου τώρα. Ίσως έπειτα, κάποια μακρινή μέρα στο μέλλον, σταδιακά, χωρίς καθόλου να το καταλάβεις, να ζήσεις με τον δικό σου τρόπο και την απάντηση.

Ρίλκε, Γράμματα Σε Νεαρό Ποιητή

Πηγή έμπνευσης: brainpickings

Μιλώντας μ’ έναν αγανακτισμένο νέο για επαναστάσεις

Ο γνωστός διανοητής Νίκος Δήμου «λογομαχεί» στο τελευταίο του βιβλίο με έναν αγανακτισμένο νέο για επαναστάσεις, έχοντας αγανακτήσει κι επαναστατήσει ο ίδιος καταρχάς ενάντια σε ό,τι πιστεύει πως τροχοπεδεί την πρόοδο, τη δημοκρατία και την ελευθερία. 

Ναι, φανταστικό πρόσωπο είναι ο νεαρός Αλέξης, ο συνομιλητής μου. Φανταστικός είναι εξάλλου και ο εαυτός που υποδύομαι. Πιθανότατα, ξέρετε, δεν θα έγραφα ένα τέτοιο βιβλίο, αν δεν μου το παράγγελνε ο εκδότης μου. Και για να προλάβω τυχόν ενστάσεις για το κατά παραγγελία γράφειν, δηλώνω εξαρχής υπέρ, εφόσον το 90% των παγκόσμιων αριστουργημάτων στην τέχνη προέκυψε από παραγγελίες. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες και συγγραφείς είχαν πάτρωνες και μαικήνες που τους υποστήριζαν - ήδη από την αρχαιότητα.

Υπήρξαν, όμως, και δύο άλλες βασικές εμπειρίες που ώθησαν στη συγγραφή αυτή: στην Ελλάδα, επιστήμη και τεχνολογία θεωρούνται γενικά δευτερεύουσες, «μη πνευματικές» ασχολίες. Λέτε ότι τα νέα παιδιά παίζουν στα δάκτυλα τις νέες τεχνολογίες. Όμως δεν αρκεί να ξέρεις να παίζεις βιντεοπαιχνίδια ή να σερφάρεις στο Διαδίκτυο. Το θέμα είναι να υπάρχει πρωτογενής σχέση με το περιεχόμενο της επιστήμης και της τεχνολογίας, κάτι που δεν διδάσκεται ούτε από το σχολείο ούτε από την οικογένεια και σχετίζεται με την παραδοσιακή δυσπιστία, αν όχι εχθρότητα, απέναντι στη Δύση, καθώς επίσης και με το ότι ουδέποτε γνωρίσαμε πραγματικό Διαφωτισμό. Τι να λέμε, εδώ δεν διδάσκεται καν ο Δαρβίνος! Αυτή η στάση είναι βαθιά αντιδραστική, αναχρονιστική, κλειστοφοβική. Είμαστε ανορθολογιστές, θεοποιούμε το αρχαίο μας παρελθόν, λατρεύουμε τις θεωρίες συνωμοσίας, «δαιμονοποιούμε» τον υπολογιστή, το κινητό, το αυτοκίνητο ακόμα. Φερόμαστε, βέβαια, να λατρεύουμε τα δύο τελευταία, όμως ας μην μπερδεύουμε τη χρήση των τεχνολογικών προϊόντων με τη γνώση. Άλλο το «παιχνίδι» και το μέσο επίδειξης, άλλο η διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων. Η νοοτροπία αυτή αποτελεί βασική συνιστώσα της κρίσης, εφόσον ευθύνεται για μια σειρά φαινομένων όπως η γραφειοκρατία, η έλλειψη παραγωγικότητας, η φοροδιαφυγή. Μα, η τελευταία θα ήταν πρακτικά αδύνατη σε μια καλά οργανωμένη ψηφιακά χώρα - ούτε «φακελάκια», ούτε «μαύρα», ούτε «φαγωμένος» ΦΠΑ. Ποιο ηλεκτρονικό φακέλωμα, εδώ μας είχαν φακελώσει όλους σε εποχές που δεν υπήρχαν κομπιούτερ. Πολιτειακό είναι το ζήτημα, οπότε. Τα συστήματα πληροφορικής, αν ποτέ ολοκληρώνονταν, θα εκμηδένιζαν την ταλαιπωρία στις δημόσιες υπηρεσίες, την αυθαιρεσία, τη διαφθορά. Έτσι, θα καταφέρναμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Διότι αυτό που κάναμε ως τώρα ήταν να δανειζόμαστε αφειδώς για να εισάγουμε αγαθά, εφόσον οι λιγοστές εξαγωγές μας δεν επαρκούσαν να καλύψουν το ισοζύγιο πληρωμών. Εντάξει, δεν είπα να γίνουμε Silicon Valley, αλλά, να, ο Ολλανδός αγρότης π.χ. έχει δεκαπλάσια απόδοση στο στρέμμα τις τομάτες από τον δικό μας. Αυτό που χρειαζόμαστε, ξέρετε, είναι μια επανάσταση, μια σαρωτική, «βίαιη» αλλαγή. Όμως, δεν αναφέρομαι σε οδοφράγματα και μολότοφ. Ένα παράδειγμα είναι η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών - είναι αδιανόητο π.χ. σήμερα ένας δάσκαλος ή καθηγητής να είναι ψηφιακά αναλφάβητος. Να υποχρεωθούν να αποκτήσουν τεχνολογικές δεξιότητες ή να μπουν στην εφεδρεία. Ναι, έτσι επαναστατείς!

Αλλά, οι πραγματικές αλλαγές μας τρομάζουν στην Ελλάδα ακριβώς διότι είμαστε τεχνοφοβικοί. Όχι, βέβαια, πως το έχουμε αποκλειστικότητα. Υπάρχει μια τεχνοφοβική κουλτούρα στην οποία έχει συμβάλει και η διανόηση - περιέργως, οι περισσότεροι διανοούμενοι ήταν ανέκαθεν συντηρητικοί απέναντι στην τεχνολογική εξέλιξη, επειδή θεωρούν εαυτούς θεματοφύλακες της υπάρχουσας γνώσης. Ήδη τον 15ο αιώνα κατηγορούσαν την τυπογραφία ότι θα αφανίσει τη γραφή, όταν πρωτοβγήκε το τηλέφωνο έλεγαν ότι θα καταστρέψει την επικοινωνία, τα ίδια και χειρότερα έσερναν στο κινητό. Αλλά όχι, το μέσο δεν είναι το μήνυμα, όπως διακήρυττε ο Μακ Λούαν, το μήνυμα είναι που προέχει κι αυτό διακινεί το εκάστοτε μέσο. Εξίσου αντιδραστικοί εμφανίζονται οι οικολόγοι ή, ακριβέστερα, οι ψευτοοικολόγοι (τους αποκαλώ «οικοχόνδριους») που είναι, ουσιαστικά, βαθιά θρησκευόμενοι άνθρωποι. Πιστεύουν φανατικά στην ιερότητα της φύσης και την υπερασπίζονται με τρόπο που καταντά παραλογισμός, όπως συμβαίνει με κάθε θρησκεία. Όμως «βιασμός της φύσης» υπάρχει αφότου ο άνθρωπος άρχισε να καλλιεργεί, εφόσον την εξανάγκασε να παράγει ό,τι εκείνος ήθελε, σωστά; Ο Καρλ Πόπερ έλεγε ότι η τεχνολογία είναι η δαρβινική μετάλλαξη του ανθρώπου... Αυτή είναι η σύγχρονη μαγεία! Σύμφωνοι, όπως η μαγεία χωρίζεται σε «λευκή» και «μαύρη», έτσι υπάρχει καλή και κακή τεχνολογία. Εξαρτάται από τη χρήση της, όμως, η ίδια είναι ιδεολογικά ουδέτερη. Κίνητρο, βεβαίως, για την ανάπτυξή της είναι το κέρδος, πώς να το κάνουμε; Και αυτό εξασφαλίζουν οι ευρεσιτεχνίες και οι πατέντες, που θα πρέπει, ωστόσο, να είναι περιορισμένης χρονικής διάρκειας.

Αυτά περί τεχνολογικών επαναστάσεων. Περί των πολιτικών-κοινωνικών, τώρα, αυτό που προσπαθώ να πείσω τον Αλέξη είναι ότι, ιστορικά, οι βίαιες, αιματηρές επαναστάσεις σχεδόν πάντα καταλήγουν σε καταστάσεις χειρότερες της αρχικής. Αν ταυτίζω τη λεγόμενη βία των άκρων; Όχι, διότι διαφέρουν τα κίνητρα, ούτε «καλή» βία όμως υπάρχει. Η καταφυγή σε αυτή δικαιολογείται μόνο σε έσχατες περιπτώσεις, π.χ. σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Οι ουσιαστικές αλλαγές επέρχονται με αργά, σταθερά βήματα και ευρεία κοινωνική συναίνεση. Ο Τσε π.χ. έγινε παγκόσμιο είδωλο, όμως τι πέτυχε; Ο Γκάντι, αντίθετα, απελευθέρωσε μια ολόκληρη χώρα και εισήγαγε μια ιδεολογία που άλλαξε τον κόσμο, αυτήν της μη βίαιης αντίστασης. Τη μεγαλύτερη επανάσταση στις μέρες μας την κάνουν, εκτιμώ, οι ΜΚΟ. Βασική προϋπόθεση της δημοκρατίας είναι η ελευθερία και αυτή είτε θα είναι ίδια για όλους είτε δεν θα είναι καθόλου. Και γνώμονάς της είναι το συμφέρον των πολλών. Απαραίτητη για τη δημοκρατία είναι επίσης μια ελεύθερη αγορά, που όμως δεν θα είναι ασύδοτη, θα έχει κάποιους κανόνες. Απεναντίας, είδαμε πού κατέληξε η κεντρικά σχεδιαζόμενη οικονομία.

Αν είμαι υπεραισιόδοξος; Καθόλου. Υπάρχει διαρκώς ο κίνδυνος του εκτροχιασμού και, όπως ένας μηχανοδηγός φροντίζει να κινεί το τρένο με υψηλή μεν ταχύτητα αλλά προσέχοντας να παραμείνει στις ράγες, έτσι απαιτείται εγρήγορση ώστε να αποτρέπουμε την κατάχρηση εξουσίας σε κάθε τομέα. Είναι όμως, νομίζω, ξεκάθαρο πως εναλλακτική λύση δεν υπάρχει. Ένας άλλος κόσμος είναι μάλλον ανέφικτος. Είτε θα έχουμε το ισχύον σύστημα στη βέλτιστη δυνατή εκδοχή του είτε δικτατορίες πολιτικές, πολιτιστικές, οικονομικές κ.λπ. Να το αμφισβητούμε, ναι, αλλά για να το καλυτερέψουμε, όχι να το καταστρέψουμε. Να σας πω και κάτι: υπάρχει αμεσότερη δημοκρατία από αυτή που προσφέρει σήμερα το Διαδίκτυο; Μπορείς να πεις και να κάνεις μέσω αυτού σχεδόν τα πάντα. Διαδραστικά. Από το να βρεις εργασία μέχρι να οργανώσεις μια εξέγερση. Εννοείται πως προσπάθειες λογοκρισίας κι ελέγχου γίνονται και θα γίνονται, είναι όμως τέτοια η φύση του μέσου ώστε μόνο αν αποκόψεις τελείως κάποια κομμάτια του είναι μερικώς εφικτό, όπως κάνουν π.χ. Κίνα και Β. Κορέα.

Γράφω άλλοτε από τσαντίλα, άλλοτε από μεράκι. Το παρόν πόνημα ανήκει στην πρώτη κατηγορία, προτιμώ όμως να με θυμούνται για τη δεύτερη. Όχι τον ορθολογιστή συγγραφέα αλλά τον δημιουργικό. Η «εκπαιδευτική ιδιότητα» δεν μου αρέσει, είναι μια παράπλευρη λειτουργία που δεν επεδίωξα. Ούτε θέλω να κάνω τον «μπαμπά» στον οποιονδήποτε Αλέξη. Άλλωστε, ο Κλεμανσό έλεγε ότι αν δεν είσαι κομμουνιστής στα 20 χρόνια σου, τότε έχεις πρόβλημα. Συμπλήρωνε, ωστόσο, πως αν παραμένεις τέτοιος στα 40 σου, τότε το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο!

πηγή: lifo.gr

Βιβλιοθήκη των 100 βιβλίων (Εφημερίδα DIE ZEIT)

 Αν μου ζητούσαν να καταρτίσω έναν τέτοιο κατάλογο, θα άλλαζα πάρα πολλά. Ο Όμηρος βέβαια με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια με συντάραξε χάρι στις αφηγήσεις της γιαγιάς μου, πολύ πριν ακόμα πάω σχολείο. Ακόμα και τώρα με καταδιώκει η εικόνα του Οδυσσεά. Από Πλάτωνα θα προέτασα το Συμπόσιο και το Φαίδρο γιατί μιλάν για τον έρωτα ... GT

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

                                                                                                                         

Παρατίθεται κατάλογος των εκατό καλύτερων βιβλίων, όπως αυτός καταρτίστηκε ύστερα από έρευνα της γερμανικής εφημερίδας Der Zeit. Ο κατάλογος αυτός περιλαμβάνει εκ κατασκευής μόνο αφηγηματικά έργα. Η λυρική ποίηση, το δράμα, τα φιλοσοφικά, ιστορικά και επιστημονικά έργα αποκλείονται. Ένα μόνο έργο κάθε συγγραφέα περιλαμβάνεται, εξαιρέσει του Γκαίτε και του Κάφκα, των οποίων δίνονται από δύο έργα.

Χρονολογία	Συγγραφέας	Τίτλος έργου	Γλώσσα
		Η Βίβλος	Εβραϊκή, Αραμαϊκή, Αρχαία Ελληνική
850–750 π.Χ.	Όμηρος	Ιλιάς	Αρχαία Ελληνική
399 ; π.Χ.	Πλάτων	Απολογία Σωκράτους	Αρχαία Ελληνική
29–19 π.Χ.	Vergilius (Βιργίλιος)	Aeneis (Αινειάς)	Λατινική
98 μ.Χ.	Tacitus (Τάκιτος)	Germania	Λατινική
3ος αι.	Λόγγος	Δάφνις και Χλόη	Αρχαία Ελληνική
398	Augustinus (Αυγουστίνος)	Confessiones (Eξομολογήσεις)	Λατινική
700–1500	άγνωστος	Χίλιες και μία νύχτες	Αραβική
1210 ;	Wolfram von Eschenbach (Βόλφραμ φον Έσενμπαχ)	Parzival (Πάρτσιφαλ)	Γερμανική
1210 ;	Gottfried von Strassburg (Γκότφριντ φον Στράσμπουργκ)	Tristan (Τρίσταν)	Γερμανική
1180-1210	άγνωστος	Das Nibelungenlied (Το τραγούδι των Νιμπελούνγκεν)	Γερμανική
1265–1321	Dante Alighieri (Δάντης)	Divina Commedia (Θεία κωμωδία)	Ιταλική
1349–53	Giovanni Boccaccio (Βοκάκιος)	Decamerone (Το Δεκαήμερο)	Ιταλική
1516	Thomas More (Τόμας Μορ)	Utopia (Ουτοπία)	Λατινική
1532–34	François Rabelais (Ραμπελαί)	Pantagruel (Πανταγκρυέλ) και Gargantua (Γαργαντούας)	Γαλλική
1595	Michel de Montaigne (Μισέλ ντε Μονταίν)	Essays (Δοκίμια)	Γαλλική
1605 & 1615	Miguel de Cervantes (Μιγκέλ ντε Θερβάντες)	Don Quijote (Δον Κιχώτης)	Ισπανική
1668	Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen	Der abenteuerliche Simplicissimus (Ο περιπετειώδης Σιμπλιτσίσιμος Τόιτς)	Γερμανική
1670	Blaise Pascal (Μπλεζ Πασκάλ)	Pensées (Σκέψεις)	Γαλλική
1719	Daniel Defoe (Ντάνιελ Ντεφόε)	Robinson Crusoe (Ροβινσώνας Κρούσος)	Αγγλική
1726	Jonathan Swift (Τζόναθαν Σουϊφτ)	Gulliver's Travels (Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ)	Αγγλική
1749	Henry Fielding (Χένρυ Φήλντινγκ)	Tom Jones (Τομ Τζόουνς)	Αγγλική
1759	Voltaire (Βολταίρος )	Candide (Καντίντ)	Γαλλική
1760	Laurence Sterne (Λώρενς Στερν)	Tristram Shandy (Τρίστραμ Σάντυ)	Αγγλική
1774	Johann Wolfgang von Goethe (Γκαίτε)	Die Leiden des jungen Werthers (Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου)	Γερμανική
1778	Gotthold Ephraim Lessing (Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ)	Anti-Goeze (Κατά του Γκέτσε)	Γερμανική
1782	Jean-Jacques Rousseau (Ζαν Ζακ Ρουσσώ)	Les Confessions (Εξομολογήσεις)	Γαλλική(Ελβετία)
1785-1790	Karl Philipp Moritz (Καρλ Φίλιπ Μόριτς)	Anton Reiser (Άντον Ράιζερ)	Γερμανική
1789	Ulrich Bräker (Ούλριχ Μπραίκερ)	Der arme Mann im Tockenburg (Ο φτωχός άνθρωπος του Τόκενμπουργκ)	Γερμανική (Ελβετία)
1795	Immanuel Kant (Ιμμάνουελ Καντ)	Zum ewigen Frieden (Προς μία διαρκή ειρήνη)	Γερμανική
1795	Friedrich Schiller (Φρήντριχ Σίλερ)	Ästhetische Schriften (Περί της αισθητικής αγωγής των ανθρώπων)	Γερμανική
1796	Denis Diderot (Ντενί Ντιντερό)	Jacques le fataliste (Ζακ ο μοιρολάτρης και ο αφέντης του)	Γαλλική
1797	Jean Paul (Ζαν Πωλ)	Siebenkäs (Ζίμπενκες)	Γερμανική
1797-1799	Friedrich Hölderlin (Φρήντριχ Χαίλντερλιν)	Hyperion (Υπερίων)	Γερμανική
1765-1799	Georg Christoph Lichtenberg (Γκέοργκ Κρίστοφ Λίχτενμπεργκ)	Sudelbücher (Πρόχειρα τετράδια)	Γερμανική
1809	Johann Wolfgang von Goethe (Γκαίτε)	Die Wahlverwandtschaften (Εκλεκτικές συγγένειες)	Γερμανική
1810	Heinrich von Kleist (Χάινριχ φον Κλάιστ)	Erzählungen (διηγήματα)	Γερμανική
1811	Johann Peter Hebel (Γιόχαν Πέτερ Χέμπελ)	Das Schatzkästlein des Rheinischen Hausfreunds (Θησαυροφυλάκιο οικογενειακού φίλου στον Ρήνο)	Γερμανική
1812	Die Brüder Grimm (αδελφοί Γκριμ)	Kinder- und Hausmärchen (Παραμύθια)	Γερμανική
1819	E. T. A. Hoffmann (Ε.Τ.Α.Χόφφμαν)	Kater Murr und Kreisler (Ο γάτος Μουρ κι ο Κράισλερ)	Γερμανική
(1826-1838)	Giacomo Casanova (Τζάκομο Καζανόβα)	Histoire de ma vie (Ιστορία της ζωής μου)	Γαλλική
1826	Joseph von Eichendorff (Γιόζεφ φον Άιχενντορφ)	Aus dem Leben eines Taugenichts (Από την ζωή ενός ακαμάτη)	Γερμανική
1830	Stendhal (Σταντάλ)	Le Rouge et le Noir (Το κόκκινο και το μαύρο)	Γαλλική
1835	Georg Büchner (Γκέοργκ Μπύχνερ)	Lenz (Λέντς)	Γερμανική
1835	Honoré de Balzac (Ονορέ ντε Μπαλζάκ )	Illusions perdues (Χαμένες ψευδαισθήσεις)	Γαλλική
1835–37	Hans Christian Andersen (Χανς Κρίστιαν Άντερσεν)	Eventyr (Παραμύθια)	Δανική
1838	Charles Dickens (Τσαρλς Ντίκενς)	Oliver Twist (Όλιβερ Τουίστ)	Αγγλική
1842	Νικολάι Γκόγκολ	Νεκρές ψυχές	Ρωσική
1843	Søren Kierkegaard (Σαίρεν Κίρκεγκωρ)	Enten - Eller (Είτε-ή)	Δανική
1844	Heinrich Heine (Χάινριχ Χάινε)	Deutschland. Ein Wintermärchen (Γερμανία. Ένα χειμωνιάτικο παραμύθι)	Γερμανική
1833-1850	Edgar Allan Poe (Έντγκαρ Άλλαν Πόε)	φανταστικά διηγήματα	Αγγλική (ΗΠΑ)
1851	Herman Melville (Χέρμαν Μέλβιλ)	Moby-Dick (Μόμπυ Ντικ)	Αγγλική (ΗΠΑ)
1851	Arthur Schopenhauer (Άρθουρ Σοπενχάουερ)	Parerga und Paralipomena	Γερμανική
1852	Karl Marx (Καρλ Μαρξ)	Der achtzehnte Brumaire des Louis Bonaparte (Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη)	Γερμανική
1854	Gottfried Keller (Γκότφριντ Κέλλερ)	Der grüne Heinrich (Ο πράσινος Χάινριχ)	Γερμανική (Ελβετία)
1857	Gustave Flaubert (Γκυστάβ Φλωμπέρ)	Madame Bovary (Μαντάμ Μποβαρί)	Γαλλική
1859	Ιβάν Γκοντσάροφ	Ομπλόμοφ	Ρωσική
1862	Victor Hugo (Βίκτωρ Ουγκώ)	Les Misérables (Οι Άθλιοι)	Γαλλική
1862	Ιβάν Τουργκένιεφ	Πατέρες και παιδιά	Ρωσική
1865	Lewis Carroll (Λιούις Κάρολ)	Alice’s Adventures in Wonderland (Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων)	Αγγλική
1865–1869	Λέων Τολστόι	Πόλεμος και Ειρήνη	Ρωσική
1867	Wilhelm Raabe (Βίλελμ Ράαμπε)	Abu Telfan oder Die Heimkehr vom Mondgebirge (Άμπου Τελφάν ή Η επιστροφή από το όρος της Σελήνης)	Γερμανική
1869	Adalbert Stifter (Άνταλμπερτ Στίφτερ)	Erzählungen (διηγήματα)	Γερμανική
1872	Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι	Οι δαιμονισμένοι	Ρωσική
1878	Friedrich Nietzsche (Φρήντριχ Νίτσε)	Menschliches, Allzumenschliches (Ανθρώπινο, υπερβολικά ανθρώπινο)	Γερμανική
1885	Émile Zola (Εμίλ Ζολά)	Germinal (Ζερμινάλ)	Γαλλική
1886	August Strindberg (Άουγκουστ Στρίντμπεργκ)	Tjänstekvinnans son (Ο γιος της δούλας)	Σουηδική
1886	Αντόν Τσέχωφ	διηγήματα	Ρωσική
1890	Knut Hamsun (Κνουτ Χάμσουν)	Sult (Η πείνα)	Νορβηγική
1890	Oscar Wilde (Όσκαρ Ουάιλντ)	The Picture of Dorian Gray (Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκραίη)	Αγγλική
1899	Theodor Fontane (Τέοντορ Φοντάνε)	Der Stechlin (Ο Στέχλιν)	Γερμανική
1901	Thomas Mann (Τόμας Μαν)	Buddenbrooks (Οι Μπούντενμπρόοκς)	Γερμανική
1906	Robert Musil (Ρόμπερτ Μούζιλ)	Die Verwirrungen des Zöglings Törless (Οι αναστατώσεις του νεαρού Ταίρλες)	Γερμανική
1910	Rainer Maria Rilke (Ράινερ Μαρία Ρίλκε )	Die Aufzeichnungen des Malte Laurids Brigge (Τα τετράδια του Μάλτε Λάουριντς Μπρίγγε)	Γερμανική
1913–27	Marcel Proust (Μαρσέλ Προυστ)	À la recherche du temps perdu (Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο)	Γαλλική
1918	Heinrich Mann (Χάινριχ Μανν)	Der Untertan (Ο υπήκοος)	Γερμανική
1922	James Joyce (Τζαίημς Τζόυς)	Ulysses (Οδυσσέας)	Αγγλική (Ιρλανδία)
1923	Jaroslav Hašek (Γιάροσλαβ Χάσεκ)	Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války (Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ)	Τσεχική
1924	Franz Kafka (Φραντς Κάφκα)	διηγήματα	Γερμανική
1925	John Dos Passos (Τζον Ντος Πάσσος)	Manhattan Transfer (Πέρασμα για το Μανχάτταν)	Αγγλική(ΗΠΑ)
1926	Franz Kafka (Φραντς Κάφκα)	Das Schloss (Ο Πύργος)	Γερμανική
1926 κ.ε.	Bertolt Brecht (Μπέρτολτ Μπρεχτ)	Geschichten vom Herrn Keuner (Ιστορίες του κ. Κόυνερ)	Γερμανική
1927	Hermann Hesse (Έρμαν Έσσε)	Der Steppenwolf (Ο λύκος της στέπας)	Γερμανική
1929	Alfred Döblin (Άλφρεντ Ντέμπλιν)	Berlin Alexanderplatz (Μπερλίν, Αλεξάντερπλατς)	Γερμανική
1930	Ernst Bloch (Ερνστ Μπλοχ)	Spuren (Ίχνη)	Γερμανική
1930	Sigmund Freud (Σίγκμουντ Φρόυντ )	Das Unbehagen in der Kultur (Το Δυσάρεστο στην κουλτούρα)	Γερμανική
1930	Λεόν Τρότσκι	Η ζωή μου	Ρωσική
1932	William Faulkner (Γουίλιαμ Φώκνερ)	Light in August (Φως τον Αύγουστο)	Αγγλική(ΗΠΑ)
1939-1950	André Gide (Αντρέ Ζιντ)	Journal (Ημερολόγια)	Γαλλική
1942	Anna Seghers (Άννα Ζέγκερς)	Das siebte Kreuz (Ο έβδομος σταυρός)	Γερμανική
1942	Albert Camus (Αλμπέρ Καμύ)	L'Étranger (Ο Ξένος)	Γαλλική
1949	Heinrich Böll (Χάινριχ Μπελλ)	Erzählungen (διηγήματα)	Γερμανική
1947	Jean Genet (Ζαν Ζενέ)	Querelle de Brest (Ο καβγατζής της Βρέστης)	Γαλλική
1952	Ernest Hemingway (Έρνεστ Χέμινγουεϊ)	The Old Man and the Sea (Ο Γέρος και η Θάλασσα)	Αγγλική
1954	Max Frisch (Μαξ Φρις)	Stiller (Στίλλερ)	Γερμανική (Ελβετία)
1955	Claude Lévi-Strauss (Κλοντ Λεβί-Στρος)	Tristes tropiques (Θλιβεροί τροπικοί)	Γαλλική
1958	Samuel Beckett (Σάμιουελ Μπέκετ)	Krapp's Last Tape (Η τελευταία ηχοληψία του Κραπ)	Αγγλική
1959	Günter Grass (Γκύντερ Γκρας)	Die Blechtrommel (Το τενεκεδένιο ταμπούρλο)	Γερμανική
1964	Jean-Paul Sartre (Ζαν-Πωλ Σαρτρ)	Les Mots (Οι λέξεις)	Γαλλική
1970-1983	Uwe Johnson (Ούβε Γιόνσον)	Jahrestage (Επέτειοι)	Γερμανική

πηγή: αντικλείδι