Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Σιγά μην κλάψω...

Σιγά μην κλάψω
Του Nικoυ Γ. Ξυδακη

H νέα χρονιά αρχίζει φορτωμένη σκοτεινούς οιωνούς. Η κρίση, που διαπερνά τον πλανήτη και τη μικρή μας χώρα, δεν είναι μόνο οικονομική· είναι κρίση πολιτική και κοινωνική, είναι κρίση ηθική και κρίση αξιών. Πορευτήκαμε για πολλά χρόνια οδηγημένοι από στερεότυπα, μηρυκάζοντας κλισέ, αβασάνιστα, επιπόλαια, αφήνοντας τους εαυτούς μας σε ξένα χέρια, σε διαμεσολαβητές, σε δανεικά, σε έτοιμες λύσεις. Τώρα πορευόμαστε ανάμεσα σε διαψεύσεις. Με πικρή επίγνωση – μα ευτυχώς, είναι επίγνωση.

Ανάμεσα στο σμήνος των σκοτεινών οιωνών, πεταρίζουν φωτεινά οι ελπίδες. Μέσα στον κρύο διαυγή Δεκέμβρη μάς φανερώνεται μια Ελλάδα μοντέρνα. Αντιφατική, με πλήθος θυλάκων καθυστέρησης, διάστικτη από αρχαϊσμούς, ναι – παρ’ όλ’ αυτά, μοντέρνα. Με νεολαία ευαίσθητη και δυναμική, που αντιδρά, παλεύει, μορφώνεται, ταξιδεύει, επικοινωνεί· μια νεολαία χωρίς συμπλέγματα, διεθνή και ακομπλάριστη όσο ποτέ. Και ταυτόχρονα μεσογειακή και ελληνική, με αίσθηση του χωροχρόνου της, της παράδοσης και του προσώπου της.

Ακούω τα τραγούδια των νεότερων γενιών, βλέπω τις ζωγραφιές και τις παραστάσεις τους, πίνω ένα καφέ στα στέκια τους. Τους βλέπω πολύχρωμους και συντροφιασμένους, ρεαλιστές και παθιασμένους, κριτικούς και cool, πολύμορφους. Μητροπολιτικούς. Από το Μπραχάμι ώς τα Λιόσια, κι από τα Χανιά ώς την Καλαμαριά, από το πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ ώς τους δρόμους της Βαρκελώνης. Με ή χωρίς Ph.D.

Ακούω τα τραγούδια των νεότερων γενιών, βλέπω τις ζωγραφιές και τις παραστάσεις τους, πίνω ένα καφέ στα στέκια τους. Τους βλέπω πολύχρωμους και συντροφιασμένους, ρεαλιστές και παθιασμένους, κριτικούς και cool, πολύμορφους. Μητροπολιτικούς. Από το Μπραχάμι ώς τα Λιόσια, κι από τα Χανιά ώς την Καλαμαριά, από το πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ ώς τους δρόμους της Βαρκελώνης. Με ή χωρίς Ph.D.

Η εναλλακτική κουλτούρα, τα δίκτυα, οι παρέες, το κοινοτικό πνεύμα των νεοτέρων, αρχίζουν να διαχέονται στο υπόλοιπο, ημιαναίσθητο σώμα της κοινωνίας. Τα ραδιόφωνα ανακαλύπτουν εγχώρια σκα και ραπ, παραμερίζουν λιγάκι την κουρτίνα του σκυλοπόπ που μας τυφλώνει, στον Μελωδία και στο YouΤube, στο αυτοκίνητο, μες στον διαυγή Δεκέμβρη, ακούμε δοξαστικό το «Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ» από μια οργιώδη μπάντα με έγχορδα και πνευστά, με έναν ακατάβλητο γκριζομάλλη τραγουδιστή: ο σχεδόν πενηντάρης Αγγελάκας συνομιλεί με τους εικοσάρηδες και τους λυκειακούς χούντις. Ενα τραγούδι καθρεφτίζει τον Καιρό.

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009

Advice to teenagers.


Khyentse Rinpoche's advice to teenagers

This twenty-one minute sound file, taken from a youth audience (ages 13-27) with Khyentse Rinpoche, is presented "here" with the permission of Dzongsar Jamyang Khyentse Rinpoche. The audience took place in Halifax on 29 November 2008.

Excerpts from the audio file

On growing up too fast

So, today I have something to tell you, that is especially for the teenagers, especially. I don't know whether you realize this, this is really important. It's ... important is not the right word. I don't know what to say. I'm trying to fish for a word.

There is something so incredible about being young. I made a mistake by trying to grow up fast, and I'm sure there are a lot of other people who have made the same mistake. Please for your own sake, do not grow up fast, because you can never rewind and play back. Once you play, that's it!

But this is easier said than done, no? ... a whole society, books, television, movies ... all trying to make you grow up. And you yourself, as a human being ... human nature is competing: "Who will grow up fastest?" I'm sure you even tell yourselves sometimes, "Grow up! C'mon!" ... not the right thing to do.

On discipline and depression

OK. One last word. Now, I hate to use the word discipline. The trouble is this is the one thing that you don't want to hear, discipline ... But even to make a cappuccino, you need a discipline ... you need a discipline, of course. Skateboarding, all these things, they all need discipline. In our modern society, one of the biggest problems is depression, really really feeling down and depressed, and people turning to drugs and alcohol and all of that. If you really look into the root of the depression, it is because of lack of discipline.

Discipline is so important ... And when I say discipline I'm talking about something so simple, huh? I'm not talking about like getting up in the morning, 5 o'clock ... you know, like things like that ... You make your own discipline, such as, I don't know ... something like, "I will not go to Starbucks on Wednesdays." Really, if you took that kind of vow, something as simple as this, in the future, the ratio of visits to your shrink will be definitely reduced. Even as simple as not going to Starbucks on Wednesday. I'm serious. I'm serious ... If you can manage ... if you do that one year, good! Very good. You have learned the art of controlling yourself.

If you want to be brave (you know, maybe you think, not going to Starbucks on Wednesdays would be too simple for you) then take a vow: Next six months, whoever it is, you will not yell at them. That's a difficult one, huh? That's a difficult one ... But it will give you amazing, amazing power. Because ... you all want to be indestructible, don't you? Well, if you want to be indestructible, why volunteer yourself, to become an easy target? So, you can become very brave and take that kind of vow also.

On failure

Question: If we were take a vow, for six months never to yell at somebody, how would you be ... you know, sort of approach a possible inevitable failure, or how should you approach this ...

Khyentse Rinpoche: Ah, failure is good. Failure is good. You have to fail many times. Take a vow again. Take a vow again ... To shape the human character a lot of things have to go wrong, you know. You shouldn't be afraid [of failure].