Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

Η επικράτηση του κομμουνισμού στις αρχές του 20ου αιώνα





ΒΒC

Απελευθέρωση των αποικιών





BBC

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος



BBC Documentary

Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος



BBC 

Οικονομική Κρίση 1929



BBC

"ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ" 6: Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ (1922-1940)

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Εμείς οι Έλληνες Επ.4 : Α' Παγκόσμιος Πόλεμος 1914 - 1918 | Ντοκιμαντέρ

Εμείς οι Έλληνες Επ.11 : Ο Ελληνικός εμφύλιος 1943 - 1949 | Ντοκιμαντέρ




ΣΚΑΙ, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Πρόκειται για την καταγραφή της Ελληνικής Ιστορίας του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, από τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 μέχρι τις μάχες στην Κορέα και από τους Βαλκανικούς πόλεμους μέχρι το Έπος του 1940.
Η σειρά αποτυπώνει με ντοκουμέντα, μαρτυρίες, αφηγήσεις και σχόλια την πιο συναρπαστική περίοδο της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.
Η περίοδος αυτή είναι γεμάτη με ηρωικές νίκες, καταστροφικές ήττες, έντονο διπλωματικό παρασκήνιο και διχασμούς που άλλοτε έφερναν την Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής και άλλοτε την έβρισκαν να γράφει μερικές από τις πιο ένδοξες σελίδες της ιστορίας της.
Είναι η ιστορία για το πώς η μικρή και αδύναμη Ελλάδα, που τα σύνορα της φτάνανε μέχρι και την Θεσσαλία, κατάφερε να υπερδιπλασιάσει τα εδάφη της και να γίνει μια υπολογίσιμη δύναμη στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου.
Η σειρά Εμείς οι Έλληνες, περιλαμβάνει σπάνια φωτογραφικά και κινηματογραφικά ντοκουμέντα, αναπαραστάσεις και σχεδιαγράμματα με την βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας και μαρτυρίες από ανθρώπους που έζησαν στις ιστορικές περιόδους που αναφέρεται.

Όλα τα επεισόδια:
- Εμείς οι Έλληνες Επ.1 : 1897 - 1909 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=j8NgT...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.2 : Α' Βαλκανικός Πόλεμος 1912-1913 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=Mk11B...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.3 : Β' Βαλκανικός Πόλεμος 1913 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=XnlpR...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.4 : Α' Παγκόσμιος Πόλεμος 1914 - 1918 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=3Vvih...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.5 : Η Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-1922 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=lL8WI...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.6 : Η Ελλάδα στο Μεσοπόλεμο 1922-1940 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=cCpFh...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.7 : Ο Έλληνοΐταλικός Πόλεμος 1940-1941 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=DcLVe...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.8 : Η Γερμανική Εισβολή 1941 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=0a_Cz...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.9 : Η Κατοχή 1941 - 1944 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=hMw5q...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.10 : Ο Αγώνας των Ελλήνων εντός και εκτός Ελλάδας 1941 - 1944 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=NqAvr...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.11 : Ο Ελληνικός εμφύλιος 1943 - 1949 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=qderE...
- Εμείς οι Έλληνες Επ.12 : Η Ελλάδα στον ψυχρό πόλεμο 1950 - 1980 | Ντοκιμαντέρ
https://www.youtube.com/watch?v=1bvRg...

Καρυωτάκης, Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές

Blue Peax - Είμαστε κάτι...



Κ. Καρυωτάκης

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ’ άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

painting: Pablo Picasso - "I Love Eva" 1912



Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

Σέξπηρ, Σονέτο αρ. 116

Το σονέτο είναι ένα ποιητικό είδος που ακολουθεί μία σταθερή στιχουργική μορφή. Αποτελείται από 14 στίχους, γι’ αυτό συχνά αποκαλείται και δεκατετράστιχο. Εμφανίστηκε στην Ιταλία τον 13ο αιώνα και στη συνέχεια εξαπλώθηκε στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Διακρίνονται δύο βασικές μορφές σονέτων: το ιταλικό και το αγγλικό. Το ιταλικό σονέτο, που είναι και το πιο καθιερωμένο, αποτελείται από δύο τετράστιχες και δύο τρίστιχες στροφές, ενώ το αγγλικό από τρεις τετράστιχες και ένα καταληκτικό δίστιχο.

Το ιταλικό σονέτο αποτελείται από ιαμβικούς ενδεκασύλλαβους στίχους οργανωμένους σε δύο τετράστιχες και δύο τρίστιχες στροφές. Χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος (οκτάβα - 2 τετράστιχα) που περιγράφει το πρόβλημα ακολουθείται από ένα εξάστιχο μέρος (2 τρίστιχα) που δίνει τη λύση[1]. Τυπικά, ο ένατος στίχος δημιουργεί μια αλλαγή ή volta που σηματοδοτεί το πέρασμα από την πρόταση στη λύση. Ακόμη και σε σονέτα που δεν ακολουθούν αυστηρά αυτή τη μορφή προβλήματος/λύσης, στον ένατο στίχο σημειώνεται μια αλλαγή στον τόνο, τη διάθεση ή το ύφος του ποιήματος.

Ως προς την ομοιοκαταληξία, στα τετράστιχα αρχικά εμφανίστηκε η πλεχτή (ΑΒΑΒ ΑΒΑΒ)[i] - rime incatenate, αλλά τελικά επικράτησε η σταυρωτή (ΑΒΒΑ ΑΒΒΑ) - rime incrociate. Στα τρίστιχα η ομοιοκαταληξία παρουσιάζει ποικίλους συνδυασμούς: ΓΔΓ ΔΓΔ, ΓΔΕ ΓΔΕ, ΓΓΔ ΕΕΔ. Η μεγαλύτερη ποικιλία στην ομοιοκαταληξία των δύο τρίστιχων ίσως οφείλεται στη μεγαλύτερη δυσκολία σε αυτά, είναι αναγκαία περισσότερη ελευθερία για την παρουσίαση της λύσης.[1]

Ακολουθεί το σονέτο Πατρίδα[2] του Λορέντζου Μαβίλη με ομοιοκαταληξία τύπου ΑΒΒΑ ΑΒΒΑ ΓΔΕ ΓΔΕ:


Πάλε ξυπνάει της άνοιξης τ’ αγέρι
στην πλάση μυστικής αγάπης γλύκα,
σα νύφ’ η γη, πόχει άμετρα άνθη προίκα
λάμπει ενώ σβηέται της αυγής τ’ αστέρι.

Πεταλούδες πετούν ταίρι με ταίρι,
εδώ βουίζει μέλισσα, εκεί σφήκα.
Τη φύση στην καλή της ώρα εβρήκα,
λαχταρίζει η ζωή σ’ όλα τα μέρη.

Κάθε μοσκοβολιά και κάθε χρώμα,
κάθε πουλιού κελάηδημα ξυπνάει
πόθο στα φυλλοκάρδια μου κι ελπίδα

να σου ξαναφιλήσω τ’ άγιο χώμα,
να ξαναϊδώ και το δικό σου Μάη,
όμορφή μου, καλή, γλυκιά πατρίδα.

Το αγγλικό σονέτο
Το αγγλικό σονέτο χρησιμοποιεί τον ιαμβικό πεντάμετρο στίχο και έχει τη μορφή τριών τετράστιχων και ενός δίστιχου και ως προς την ομοιοκαταληξία διακρίνεται σε δύο υποείδη, το σαιξπηρικό και το σπενσεριανό.
Το σαιξπηρικό σονέτοΤο σαιξπηρικό σονέτο πήρε το όνομα απο τον Σαίξπηρ, που ήταν ο σημαντικότερος ποιητής που χρησιμοποίησε αυτόν τον τύπο. Η ομοιοκαταληξία του σαιξπηρικού σονέτου παρουσιάζει τη μορφή ΑΒΑΒ ΓΔΓΔ ΕΖΕΖ ΗΗ:[3]Sonnet 116 (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ)

Η κατά Χειμερινούς Κολυμβητές απόδοση του σονέτου 116 (παραδόξως γραμμένο στο CD ως σονέτο 114, αλλά είναι το 116...) σε μια ελληνική απόδοση του Βασίλη Ρώτα.

Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:

O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth's unknown, although his height be taken.

Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle's compass come:
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.

If this be error and upon me proved,
I never writ, nor no man ever loved.



(Κανένα εμπόδιο να ενωθούν καρδιές πιστές
Εγώ δε δέχομαι. Δεν είναι αγάπη η αγάπη
που αλλάζει μ' όλες του καιρού τις αλλαγές
και ξεστρατάει σε κάθε σκούντημα σαν τόπι

Όχι, είναι ένα σημάδι αιώνια σταθερό
που απαρασάλευτο τις μπόρες αντικρύζει
του ναύτη τ' άστρο, που κι αν έχει μετρημό
πόσο μακριά είναι, δε μετριέται πόσο αξίζει

Δεν είν' η αγάπη παίγνιο του καιρού
που αυτός θερίζει ροδομάγουλα και χείλια
η αγάπη δεν πηγαίνει μ' ώρες και με μίλια
γιατί θα βρει την άκρη πάντα και παντού.

Αν τούτο ειν' πλάνη κι αποδείχνεται σε με
ούτ' έγραψα, ούτε αγάπησε άνθρωπος ποτέ.)


Σ.Σ. Διάβαζα εδώ κάτι ορθογραφικά σχόλια και κατάλαβα (ή καλύτερα θυμήθηκα) ότι ανήκω στη μειονότητα που γράφει «παραδοσιακά» διάφορες λέξεις διότι έτσι τις θυμάται ή τις έμαθε ή έτσι νομίζει τέλος πάντων. Δε φτάνει που μου τη λένε κάθε τόσο για το «βράδυ» που είναι μάλλον «βράδι» ή μπορεί το ανάποδο (τα έχω μπλέξει οριστικά όπως αντιλαμβάνεστε), έχω και την εμμονή με τα τραίνα (και όχι τρένα), δεν πίνω ποτέ μπίρα (αλλά καμμιά φορά ομολογουμένως μπύρα) και φυσικά προτιμώ αναφανδόν τον Σαίξπηρ από τον Σέξπιρ.

Βέβαια για να λέμε του στραβού το δίκιο, τον έχω περιλάβει το βάρδο εδώ και παράλληλα έχω εκφράσει το σκεπτικισμό μου για τις μεταφραστικές επιλογές του Ρώτα, αλλά όπως λένε και μερικοί μνημονιακοί φίλοι μου εσχάτως «εσύ τι προτείνεις;». Προφανώς μετά από αυτό το συντριπτικό επιχείρημα δεν έχω παρά να καταπιώ την κατά Ρώτα απόδοση και να πω κι ένα τραγούδι (ή εν προκειμένω να βάλω το Μπακιρτζή να το πει, που μας έμπλεξε με τα σονέτα ευθύς εξαρχής).

Περιέργως το σονέτο αυτό είναι διαφορετικού τύπου από αυτά που μαθαίναμε στο σχολείο (κάτι του Λορέντζου Μαβίλη αν θυμάμαι καλά) αλλά μικρή σημασία έχει βέβαια αυτό. Του ναύτη τ' άστρο είναι που έχει σημασία, κυρίως.

Για το αιώνια και το απαρασάλευτα δεν ξέρω, αλλά του ναύτη τ' άστρο στ' αλήθεια δε μετριέται πόσο αξίζει. Κι ας ελπίσουμε να βρίσκεται η άκρη, πότε πότε.

Πηγές: http://rovithe.blogspot.com/2012/11/116.html
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%BF%CE%BD%CE%AD%CF%84%CE%BF

Λυσίας, Υπέρ Μαντιθέου

ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
https://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/corpora/anthology/content.html?t=347&m=1


ΣΧΟΛΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B124/636/4091,18670/


ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ.GR - KEIMENO KAI ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ
https://filologika.gr/lykio/v-lykiou/prosanatolismou/mantitheos/mantitheos-paragrafos-1/









Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2018

Ερωτόκριτος και μικρή Αρετούσα - - Τσ' Αγάπης Και Του Έρωτα





Σα να `μαι ο Ερωτόκριτος
θα καρτερώ για σένα
και στα ουράνια θα κρατώ
τ’ αστέρια αναμμένα.


Πριν να χαράξει η αυγή
στον κόσμο, Αρετούσα,
για το δοξάρι της καρδιάς,
έλα και γίνε μούσα.

Μ’ αγάπη `φαίνω τις νυχτιές
μεταξωτό υφάδι,
να σε τυλίξω, μάτια μου,
σαν πέσει το σκοτάδι.

Με χίλιους όρκους μπιστικούς
κοντά σου είμαι δεμένη,
για σένα Ερωτόκριτε
μονάχα είμαι πλασμένη.

Ο Ερωτόκριτος εγώ
κι εσύ η Αρετούσα
αχ, τόσα χρόνια δίχως σου
γι’ αγάπη πώς μιλούσα.

Ο Ερωτόκριτος δεντρί
κι η Αρετούσα κλώνος
αχ, ν’ ανασαίνουμε μαζί
μέχρι να ζήσει οκόσμος.


Πριν το φεγγάρι να χαθεί,
πριν φύγει σ’ άλλους τόπους
και με ασημοτύλιγμα
πλανέψει τους ανθρώπους.

Μάγεψε Αρετούσα μου,
το φως σου με τα μάτια,
να φεγγει στα κρυμμένα μας
του πόθου μονοπάτια.

Θα το μαγέψω με γητειές
και με αγάπης ξόρκι
κα μ’ όσα λόγια μυστικά
μας ένωσαν οι όρκοι.


Αχ, το φεγγάρι έκανα
στο πάθος ξωμολόγο
και του `πα ότι χώρια σου
να ζω δε βρίσκω λόγο...

Τσ' Αγάπης Και Του Έρωτα- Άννα Κατσούλη/Γιώργος Κολοκάθης (Cover) Music ...



~Αυτό το τραγούδι με μάγεψε με τη λιτότητά του,τον κρητικό του στίχο και τη γλυκειά του μελωδία.Έτσι επέλεξα να το τραγουδήσω με τον ταλαντούχο συνάδελφό μου Γιώργο Κολοκάθη.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους αφανείς και φανερούς συντελεστές που συνέβαλαν στην παραγωγή του βίντεο κλιπ μας!
Λοιπόν,καλή ακρόαση!
Αννα Κατσούλη


https://youtu.be/TyujpEnPKOQ


Ο ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ 77 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ



ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ 77 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΕ 40 ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
77 καλλιτέχνες, 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής και ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας, συνθέτουν τον καμβά της δράσης και της δημιουργίας του «εναλλακτικού» video «Παίζουμε Οικολογικά -- Ζούμε Λογικά -- Ενεργούμε Ομαδικά»! ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ



ΨΑΡΑΝΤΩΝΗΣ - ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ

ΕΡΑΝ - ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ | Official Audio Release © 2015



ΕΡΑΝ - ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ | Official Audio Release © 2015
ERAN - EROTOKRITOS | Official Audio Release © 2015

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ-EROTOKRITOS
Τραγούδι: Αντώνης Μανουσάκης-Κυβέλη Σεργίου
Μουσική: Παραδοσιακή-Διασκευή Εράν Στίχοι: Βιτσένζος Κορνάρος

Το μουσικό σχήμα ‘’Εράν’’ είναι ένα νέο αλλά πολλά υποσχόμενο σχήμα που ασχολείται συστηματικά με την παραδοσιακή μουσική κυρίως της Κρήτης αλλά και σε μικρότερη κλίμακα και άλλων νησιών και της Μικράς Ασίας. Επιδεικνύει μεγάλη επιμονή στην προσπάθεια να προσεγγίσει την απλότητα και την εκφραστικότητα της παραδοσιακής μουσικής όπως την γνώριζαν και την απέδιδαν οι προηγούμενες γενιές. Βρίσκεται σε διαρκή αναζήτηση ξεχασμένων θησαυρών για να θυμίσει στους παλαιότερους και να συστήσει , με φρεσκάδα και ενθουσιασμό στους νεότερους.

Το cd ‘’Ονείρου Ζωγραφιά’’ είναι η πρώτη δισκογραφική δουλειά του μουσικού σχήματος και αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος της από παραδοσιακά τραγούδια , ενώ τολμούν να μας παρουσιάσουν και δικές τους συνθέσεις , γεμάτες δροσιά , ευαισθησία και ερωτισμό αλλά και πολλά παραδοσιακά στοιχεία. Τολμούν επίσης κάποια αγαπημένα παλιά τραγούδια να μας τα παρουσιάσουν με νέους δικούς τους στίχους δίνοντας τους μια άλλη διάσταση, σε αρμονία πάντα με τις παραδοσιακές μελωδίες. Με ύφος βαθειά ερωτικό όπως προδίδει και το όνομα του σχήματος ,(‘’Εράν σημαίνει να ερωτεύεσαι με πάθος – απαρέμφατο του αρχαίου ρήματος εράω –ερώ’’), δυναμικό, παιχνιδιάρικο και άλλοτε παραπονεμένο, είναι ένα cd που εκπλήσσει ευχάριστα και κατακτά τους ακροατές του.

Το μουσικό σχήμα ‘’Εράν’’ αποτελείται από τους: Νεκτάριο Παχιαδάκη , Κυβέλη Σεργίου και Αντώνη Μανουσάκη. Στο cd ‘’Ονείρου Ζωγραφιά’’ πήραν μέρος οι μουσικοί: Μηνάς Παιγνιωτάκης, Γιώργος Χαλκιαδάκης, Μαρία Αλεξάκη, Μανώλης Τζανάκης.

Γιάννης Ξυλούρης (Ψαρογιάννης): ‘Όταν πρωτοάκουσα τα τραγούδια αυτού του cd, λίγο πριν κυκλοφορήσει, ενθουσιάστηκα γιατί έχει τη δροσιά του καινούριου αλλά και τη γλύκα του παλιού παραδοσιακού ήχου μαζί. Πιστεύω ότι το μουσικό σχήμα Εράν αποτελείται από πολύ αξιόλογους και ταλαντούχους μουσικούς που έχουν πολλά να προσφέρουν στη μουσική του τόπου μας.

"ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ" ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ (ΜΕΡΟΣ Α)

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

H TIMH KAI TO XPHMA




Εργασία των μαθητών της Α΄Λυκείου του 38ου ΓΕΛ Αθήνας, στα πλαίσια του μαθήματος Ερευνητικής Εργασίες, με θέμα: "Από το βιβλίο στη μεγάλη οθόνη". Σχολικό έτος 2012-2013.


2ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΝΙΚΑΙΑΣ "Η ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ"



Στο πλαίσιο του 6ου Φεστιβάλ Μαθητικού Θεάτρου Πειραιά το 2ο Γυμνάσιο Νίκαιας "ανεβάζει" επί σκηνής το έργο του Κ. Θεοτόκη "Η τιμή και το χρήμα" στις 30 Απριλίου 2012.

Η τιμή της αγάπης της Τ.Μαρκετάκη (1984)



Βασισμένη στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη "Η τιμή και το χρήμα". Η επιλογή αποσπασμάτων από την ταινία έγινε για διδακτικούς σκοπούς.

Γιάννης Ζουγανέλης - 1980 - Η τιμή και το χρήμα - Όλος ο δίσκος



Από τους σπάνιους και "κρυμμένους" δίσκους του Ζουγανέλη. Τα περισσότερα κομμάτια είναι παραλλαγές του βασικού τραγουδιού με την Ισιδώρα Σιδερη...

Τα τραγούδια:

A1 Ορχηστρικό
A2 Το Καρναβάλι
A3 Για Την Τιμή Και Το Χρήμα
A4 Διχασμός
A5 Εικόνες Στην Κέρκυρα
A6 Ψυχόγραμμα
B1 Σ'Αγαπώ
B2 Χορός Του Χρόνου
B3 Το Ονειρό
B4 Προανάκρουσμα
B5 Το Καντούνι
B6 Θυσία Στην Αγάπη
B7 Αφιέρωμα Στον Κ.Θεοτόκη

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ - Η ταινία........




Κατά το σχολικό έτος 2017-2018, στο πλαίσιο του πολιτιστικού προγράμματος "Έχω γύρισμα με ... τον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα!", τέσσερις φιλόλογοι από το Γυμνάσιο Ατσιποπούλου (στο
Ρέθυμνο Κρήτης), μαζί με 21 μαθητές τους από τη Γ΄ τάξη, επιχείρησαν να αποτυπώσουν
κινηματογραφικά το αριστούργημα της Κρητικής Λογοτεχνίας, "Ερωτόκριτος", του Βιτσέντζου Κορνάρου.

-----

Ο αγώνας σε έργα του Σαίξπηρ σε σχέση με τον Ερωτόκριτο του Κορνάρου
Δήμητρα Τασάκου, Ελίνα Τσελεπίδου, 
Μάρθα Τσεπέτη, Χριστίνα Τσιαδή-Δημητροπούλου
Α΄ Αρσάκειο Γενικό Λύκειο Ψυχικού, Τάξη Α΄
Υπεύθυνες Καθηγήτριες: Μαρία Κοψαχείλη, Νέλλη Παππά
Η εισήγηση θέτει στο επίκεντρο τις υποθέσεις τριών από τα γνωστότερα έργα του Άγγλου δραματουργού, συγκεκριμένα μίας τραγωδίας («Ρωμαίος και Ιουλιέτα») και δύο περισσότερο κωμικών έργων («Όνειρο Θερινής Νύχτας» και «Αγάπης αγώνας άγονος»), υπό το πρίσμα των εμποδίων που συναντά ο έρωτας μεταξύ νέων ανθρώπων. Εξετάζονται αναλυτικά τα ποικίλα εμπόδια (κοινωνικά, προσωπικά, κ.λπ.) που συναντά ο έρωτας μεταξύ διαφόρων ζευγαριών, σχολιάζονται διάφορα σημεία της πλοκής, που αφορούν σε παρατηρήσεις σχετικά με τον έρωτα, και συσχετίζονται με τα βιογραφικά δεδομένα του ιδίου του Σαίξπηρ. Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι ο ευτυχής και πετυχημένος έρωτας μεταξύ νέων ανθρώπων θεωρείται γενικά από δύσκολος έως ακατόρθωτος στον Σαίξπηρ. Η ματιά του πάνω στο θέμα είναι μάλλον μελαγχολική και αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον ομότεχνό του από την Κρήτη Βιτσέντζο Κορνάρο, που την ίδια περίπου εποχή με τον Σαίξπηρ συνθέτει τον «Ερωτόκριτο», για να περιγράψει αριστουργηματικά έναν έρωτα μετ’ εμποδίων, αυτόν μεταξύ Ερωτόκριτου και Αρετούσας, που όμως καταλήγει στην απόλυτη ευτυχία.
Για περισσότερα κάντε κλικ εδώ
-------------------------
Περίληψη του έργου με παραπομπές σε διαφορετικές μελοποιήσεις και τραγούδια.
------------------
"Της Αρετής....."  - Τραγούδι
Οι σκέψεις της Αρετής μετά την καντάδα του Ερωτόκριτου


Απ’ ό,τι κάλλη έχει άθρωπος, τα λόγια ’χουν τη χάρη, να κάνουσι κάθε καρδιά παρηγοριά να πάρει,
κι οπού κατέχει να μιλεί με γνώση και με τρόπο,
κάνει και κλαίσιν και γελού τα μάτια των αθρώπω.
ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ «ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ»

Ειρήνη Δερέμπεη - Κάρολος Κουκλάκης αντάμα.. με Γιώργο Μαύρο Από την συναυλία στις 6/8/2016 στο "Ηoudetsi Festival"
Παίζουν:
Ειρήνη Δερέμπεη: Τραγούδι, Θιαμπόλι Κάρολος Κουκλάκης: Μπουλγαρί Γιώργος Μαύρος: Λαγούτο Video production by Digital Village
------------------
Daulute, Ερωτόκριτος
Daulute is a world music trio that presents a unique and dynamic interpretation of Cretan traditional music. It combines traditional instruments from the Eastern Mediterranean with Western whistles and the flute. Improvising on Greek traditional material the trio endeavours to develop an alternative sound style.
The recording and filming were made live at the studio of the Technological Educational Institute of Crete, Rethymno.
=====
1 Νίκος Ξυδάκης - Οργανικό 00:01 2 Λουδοβίκος Των Ανωγείων - Μια Κάποια Λίγη Πεθυμιά 04:09 3 Λουδοβίκος Των Ανωγείων - Ο Χορός Του Τυφλού (Ορχηστρικό) 06:15 4 Λουδοβίκος Των Ανωγείων - Γροικήσετε Τον Έρωτα 09:09 5 Λιζέττα Καλημέρη - Όσο Στερεύγομαι 11:35 6 Λουδοβίκος Των Ανωγείων - Ήντα Δεν Κάνει Ο Έρωτας 14:08 7 Λιζέττα Καλημέρη - Ο Όρκος Της Αρετής 17:01 8 Λουδοβίκος Των Ανωγείων - Πλια Πάρα Που Το Χιόνι 20:09 9 Νίκος Ξυδάκης & Αλκίνοος Ιωαννίδης - Αφεντόπουλος Της Μυτιλήνης 20:54 10 Νίκος Ξυδάκης & Αλκίνοος Ιωαννίδης - Αφέντης Της Μοθώνης 23:09 11 Νίκος Ξυδάκης & Αλκίνοος Ιωαννίδης - Αφέντης Της Μακεδονίας 25:01 12 Νίκος Ξυδάκης & Αλκίνοος Ιωαννίδης - Αφέντης Της Κορώνης 27:01 13 Νίκος Ξυδάκης & Αλκίνοος Ιωαννίδης - Αφέντης Της Σκλαβουνιάς - Ρηγόπουλο Της Κύπρου 29:00 14 Νίκος Ξυδάκης & Αλκίνοος Ιωαννίδης - Ερωτόκριτος - Κρητικός 32:18 15 Ψαραντώνης - Χαρίδημος 36:54 16 Ψαραντώνης & Νίκη Ξυλούρη - Το Δαχτυλίδι 48:57 17 Ψαραντώνης - Ο Αέρας 52:51 18 Γιώργος Κουμεντάκης & Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου - Μύγα 54:41 19 Γιώργος Κουμεντάκης & Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου - Λιβελλούλα 57:08

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Καζαντζάκης, Χρήσιμοι Σύνδεσμοι

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957)
Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της τουρκοκρατούμενης Κρήτης. Σπούδασε Νομική στην Αθήνα (1902-1906), και μεταπτυχιακά στο Παρίσι (1907-1909), όπου επηρεάστηκε βαθύτατα από τις φιλοσοφικές αρχές του Μπερξόν και του Νίτσε. Την εποχή αυτή αρχίζει η συστηματική του ενασχόληση με τα γράμματα. Πραγματοποίησε πλήθος ταξιδιών στο εξωτερικό, αρκετές φορές ως ανταποκριτής εφημερίδων. Υπηρέτησε ως γενικός διευθυντής στο Υπουργείο Περιθάλψεως (1919), διορίστηκε Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου (1945) και εργάστηκε ως σύμβουλος λογοτεχνίας στην UNESCO (1946). Διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων. Το 1956 τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης και προτάθηκε ως υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας πέντε φορές.

Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του πρωτίστως ποιητή, έχοντας γράψει την Οδύσεια, ένα μεγαλόπνοο έργο με 24 ραψωδίες και 33.333 στίχους. Διακρίθηκε στη δραματουργία (Προμηθέας, Καποδίστριας, Κούρος, Νικηφόρος Φωκάς, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Χριστόφορος Κολόμβος, κ.ά.), στη συγγραφή ταξιδιωτικών εντυπώσεων (Ισπανία, Ιταλία, Αίγυπτο, Σινά, Ιαπωνία και Κίνα, Αγγλία, Ρωσία, Ιερουσαλήμ και Κύπρο), στα φιλοσοφικά δοκίμια (Ασκητική, Συμπόσιο, κ.ά.). Ωστόσο, ευρύτερα γνωστός έγινε από τα μυθιστορήματά του: Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά (1946), Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1948), Ο καπετάν Μιχάλης (1950), Ο τελευταίος πειρασμός (1951), Αναφορά στο Γκρέκο (1961), κ.ά. Το έργο του έχει μεταφραστεί και εκδοθεί σε περισσότερες από 50 χώρες και έχει διασκευαστεί για το θέατρο, τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.

ΣΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑΙΝΙΕΣ
1. Zorba the Greek, Μιχάλης Κακογιάννης
Η ταινία απέσπασε τρία βραβεία Όσκαρ το 1964, με σημαντικότερο το Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της Λίλα Κέντροβα, στο ρόλο της Μαντάμ Ορντάνς. Τη μουσική της ταινίας την οποία έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης έγινε παγκοσμίως γνωστή ως Συρτάκι. Οι σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στην Κρήτη.

2. O Τελευταίος Πειρασμός, Μάρτιν Σκορσέζε
https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/2656085/o-telefteos-pirasmos-pou-efere-ton-kazantzaki-ena-vima-prin-ton-aforismo3. Τηλεοπτική Σειρά, Ο Χριστός ξανασταυρώνεται
https://www.youtube.com/watch?v=v7-mJ5FYgvQ

Σύντομο βιογραφικό: https://www.kazantzaki.gr/gr/short-biography
Φωτογραφικό υλικό για τον Καζαντζάκη: http://www.authorstream.com/Presentation/arisxa-879443/
Μουσείο Καζαντζάκη: https://www.kazantzaki.gr/gr
Αποσπάσματα από το έργο του: https://www.hallofpeople.com/gr/text/kazantzakis.pdf
Ο Νίκος Καζαντζάκης και η εποχή του: https://www.youtube.com/watch?v=YZc3pp6kZiA

Η αληθινή ιστορία του Ζορμπά και ο Καζαντζάκης


Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Πρώτο Θέμα

https://www.protothema.gr/culture/article/758895/h-alithini-istoria-tou-zorba-kai-o-kazadzakis-/



του Δημήτρη Παγαδάκη
08/02/2018

Ποιος ήταν ο πραγματικός άνθρωπος που ο συγγραφέας μετονόμασε από Γιώργο σε Αλέξη και τον έπλασε στο χαρτί ως μυθιστορηματικό πρόσωπο χαρίζοντάς του τις μνημειώδεις διαστάσεις ενός ήρωα - Ο τάφος του βρίσκεται στα Σκόπια! - Δισέγγονός του ο πρόωρα χαμένος ο Παύλος Σιδηρόπουλος
«Ποτέ δεν ντράπηκα για την ψυχή μου τόσο όσο μπροστά στον Ζορμπά», γράφει ο Καζαντζάκης για τον συνεργάτη και συνοδοιπόρο του. Τον αληθινό άνθρωπο που ο συγγραφέας μετονόμασε από Γιώργη σε Αλέξη Ζορμπά, τον έπλασε στο χαρτί ως μυθιστορηματικό πρόσωπο και μετουσίωσε τον πληθωρικό από ζωτική ορμή χαρακτήρα του, χαρίζοντάς του τις μνημειώδεις διαστάσεις ενός ήρωα.


Περισσότερο αμήχανος παρά ανίδεος, επηρεασμένος από το ομώνυμο βιβλίο και την ομότιτλη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη, έμαθα ξαφνικά και εγώ πριν από καμιά 25αριά χρόνια ότι ο αυθεντικός Ζορμπάς δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στην Κρήτη. Τι σημασία, όμως, είχε ο τόπος; Ο μύθος του ήρωα αφού κρυσταλλώθηκε πρώτα μέσα στον συγγραφέα μετά ταξίδεψε μέσα από τις σελίδες του έργου του στα πέρατα του κόσμου. Για την ιστορία και μόνο, στις αρχές του ’90 φιλοξενήθηκα για καλοκαιρινές διακοπές στο μικρό σπιτάκι δίπλα στο κύμα της οικογένειας του Ανδρέα Εξαρχουλέα που βρίσκεται πλάι στην πηγή με το τρεχούμενο νερό του Πρίντζιπα, στο ακρογιάλι της Καλογριάς, κοντά στη Στούπα.


Αν και είχα δει, χωρίς να της δώσω ιδιαίτερη σημασία, μια μικρή μπρούντζινη προτομή του Καζαντζάκη στην αρχή του κατηφορικού παραθαλάσσιου μονοπατιού, δεν είχα ιδέα ότι έμενα μεσοτοιχία με ένα κλειδωμένο δωμάτιο που νοίκιαζε ο συγγραφέας πριν από 75 και βάλε χρόνια. Εναν στενό χώρο, επιπλωμένο λιτά, με ένα ράντζο εκστρατείας, μια καρέκλα και ένα τραπέζι πάνω στο οποίο βρισκόταν ένα λυχνάρι για να γράφει και να διαβάζει ο τότε νοικάρης. Η έκπληξή μου έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν πληροφορήθηκα ότι στον πετρόκτιστο χώρο με την κεραμιδοσκεπή όπου κοιμόμουν είχε ζήσει για δύο χρόνια, από το φθινόπωρο του 1916 έως το καλοκαίρι του 1918, ο πραγματικός Ζορμπάς. Οι απόγονοι του βαφτισιμιού του Γιώργου Εξαρχουλέα, γιου του τότε σπιτονοικοκύρη του, μου το επιβεβαίωσαν. Φανταζόμουν τότε τον Γιώργο Ζορμπά με την όψη και τη μορφή, αξύριστη, μονοκόμματη και πελώρια, που του είχε χαρίσει ο Αντονι Κουίν ο οποίος τον είχε υποδυθεί στην ταινία.

Η εικόνα του δεν απείχε πολύ από την παλιά φωτογραφία του ίδιου του πανύψηλου μουστακαλή, ελαφρά μαυριδερού Ζορμπά, την οποία και είδα, αφού κατά τα χρόνια της παραμονής του εκεί έκανε φιλίες και κουμπαριές με τους Μανιάτες της περιοχής. Κάποιοι απόγονοί τους μου διηγήθηκαν ότι ο γκριζομάλλης μεσήλικας και χήρος Γιώργος Ζορμπάς έφτασε στη Στούπα μαζί με τα 5 από τα 8 ορφανά από μάνα παιδιά του, για να μπει ως αρχιεργάτης στη δούλεψη του Καζαντζάκη, ο οποίος είχε αναμειχθεί σε μια επιχείρηση εκμετάλλευσης λιγνιτωρυχείου στην Πραστοβά, που ανήκε στα κτήματα Πατριαρχέα, λίγο πιο πάνω από την Καλογριά. Εμπειρος με πολύτιμες γνώσεις και ακούραστος δουλευταράς που είχε διανύσει στοές και λαγούμια σε διάφορα μεταλλεία κάνοντας όλες τις δουλειές ως εξορύκτης, ξυλοδέτης, ανιχνευτής μετάλλων, ο Ζορμπάς ήταν ο ιδανικός άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Γι’ αυτό και ο Καζαντζάκης που είχε μπλέξει προηγουμένως σε μια επιχείρηση εκμετάλλευσης ξυλείας στο Αγιον Ορος, όταν το 1915 γνώρισε εκεί τον μεταλλωρύχο τον προσέλαβε για τις καινούριες του μπίζνες στη μεσσηνιακή Μάνη. Η εξόρυξη κάρβουνου, ακόμη και χαμηλής ποιότητας, ήταν αναγκαία κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ η ενασχόληση μαζί του παρείχε τότε απαλλαγή από τη στράτευση.



Ο Νίκος Καζαντζάκης


Το δικό μου ερώτημα, πάντως, ήταν τι ήταν αυτό που έδεσε άρρηκτα τη φιλία ανάμεσα σε έναν 33χρονο διανοούμενο που έχει γράψει διατριβή για τον Nίτσε, έχει παρακολουθήσει τις διαλέξεις του Μπεργκσόν και θα εξελισσόταν σε λογοτέχνη και στοχαστή παγκόσμιου βεληνεκούς και σε έναν απλό 50χρονο εργάτη που γνώριζε με το ζόρι κολλυβογράμματα. Πόσο μάλλον όταν αυτή η σχέση τους αρθρώθηκε μακροχρόνια, στενά και ακατάλυτα. Το σίγουρο είναι ότι οι δυο τους έμειναν στο ίδιο σπίτι σε ένα γαλήνιο απομονωμένο τοπίο την εποχή του αιματηρού μακελειού του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, μακριά από την πείνα του αποκλεισμού της χώρας. Επίσης, οι δυο τους έκαναν ατέλειωτες κουβέντες επί παντός, μετά τη δουλειά, πλάι στο κύμα της μαγευτικής πλατιάς παραλίας της Καλογριάς.


Η παραλία της Καλογριάς στη Στούπα Μεσσηνίας όπου Γιώργος Ζορμπάς και Νίκος Καζαντζάκης έκαναν ατελείωτες κουβέντες κατά την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου


Με τον συγγραφέα έτοιμο να δεχτεί ότι ο ταπεινός του εργάτης απολάμβανε με τις αθώες, παρθενικές σχεδόν, αισθήσεις όσα του πρόσφεραν η ζωή, ο έρωτας, το φαγητό, η κίνηση, ο χορός, το συναρπαστικό θέαμα όλου του κόσμου. Από ιδιοσυγκρασία, εξάλλου, ο Ζορμπάς, ως εραστής των γήινων απολαύσεων, εντυπωσίαζε τον απομονωμένο και δημιουργικά απερίσπαστο στην τέχνη του συγγραφέα, ποιητή και φιλόσοφο. Εκτός από ακαταπόνητος, ο αρχιεργάτης του ήταν καλόκαρδος, κοινωνικά ανοιχτός, γλεντζές και χωρατατζής με γάργαρο γέλιο. Αργότερα ο Καζαντζάκης τον χαρακτήρισε επιγραμματικά ως «εξαίσιο φαγά, πιοτή, δουλεφταρά κι αλήτη». Αλήτη με την έννοια του πλάνητος, που δεν στέριωνε πουθενά ως πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης. Τριγυρνούσε, άλλωστε, για βιοποριστικούς λόγους σε όλη την Ελλάδα, ενώ είχε ταξιδέψει στις χώρες της Βαλκανικής φτάνοντας μέχρι τη Νότια Ρωσία. Στις διαδρομές του εξασκούσε διάφορα επαγγέλματα, όπως βοσκός, γυρολόγος, κανατάς, νταμαρτζής, σαντουριτζής, στραγαλατζής, καρβουνιάρης, λαθρέμπορας και βασικά μιναδόρος. Θάμπωνε τον συγγραφέα επειδή στις περιπλανήσεις του είχε απαντήσει διάφορες ράτσες και θρησκείες: Ρωμιούς και Τούρκους, Σέρβους και Βούλγαρους, Ρουμάνους και Ρώσους, ορθόδοξους, μουσουλμάνους, εβραίους.



Ο χορός του Ζορμπά

Το καλοκαίρι του 1917 πήγε στη Μάνη για να συναντήσει τον Κρητικό συγγραφέα ο μεγάλος ποιητής και φίλος του Αγγελος Σικελιανός μαζί με την Αμερικανίδα σύζυγό του Εύα Πάλμερ. Από κοντά μαζεύτηκαν στον ίδιο τόπο η ηθοποιός Μαρίκα Κοτοπούλη και η καθιερωμένη αντίπαλός της επί σκηνής Κυβέλη, ο δικηγόρος και συνέταιρος στα μεταλλεία Φαραντάτος και φυσικά η πρώτη του σύζυγος Γαλάτεια Kαζαντζάκη, κόρη του λόγιου εκδότη Στυλιανού Αλεξίου. Η παρουσία της παρέας τάραξε την κλειστή τοπική κοινωνία, που για πρώτη φορά αντίκριζαν γυναίκες να καπνίζουν, να κολυμπούν στη ρηχή θάλασσα με μαγιό, ενώ πλάι τους ο απολλώνιος Σικελιανός να βουτάει πλαταγίζοντας στα κρυστάλλινα και παγωμένα από τον Πρίντζιπα νερά.





Ο μόνος που δεν συγκλονίστηκε ήταν ο κοσμογυρισμένος για τα μέτρα της εποχής, αξιοπρεπής, ανοιχτός στη θέα των ανθρώπων Ζορμπάς. Τράβηξε παράμερα στην άμμο το υπαίθριο ράντζο του, έπαιζε σαντούρι, τραγούδαγε ανατολίτικους σκοπούς και χόρευε λεβέντικα στην αμμουδιά, παρακινημένος σαν από έναν εσωτερικό ρυθμό, ζεϊμπέκικο. Χορό παράξενο και αταίριαστο για τα ήθη της Ελλάδας εκείνης της εποχής, τον οποίο η εκλεκτή ομήγυρη των διανοούμενων και των καλλιτεχνών παρακολουθούσε με θαυμασμό. Οχι σαν μια φολκλορική ατραξιόν, αλλά ως γνήσιο τρόπο έκφρασης ενός απλού, αυθεντικά λαϊκού ανθρώπου. «Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία», έγραφε αργότερα ο Καζαντζάκης.

Γηγενής Μακεδόνας, ο Ζορμπάς, όταν ο τόπος τελούσε ακόμα υπό οθωμανικό ζυγό, γεννήθηκε, κατά μια πηγή, στο ορεινό Καταφύγι, ένα χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 1.450 μ. των Πιερίων ορέων, το οποίο ανήκει σήμερα στον Δήμο Βελβεντού Κοζάνης. Για άλλους, τόπος καταγωγής του ήταν ο Κολινδρός, κοντά στην Κατερίνη, από όπου μετακόμισε στο Καταφύγι ο τσέλιγκας πατέρας του Φώτης, μαζί με τη σύζυγό του Ευγενία και τα αδέλφια του Γιώργου, τον Γιάννη, τον Ξενοφώντα και την Κατερίνα. Ο Γιώργης από τα μικρά του χρόνια έβοσκε τα γιδοπρόβατα του πατέρα του, ενώ από τα 15 του επωμίστηκε όλη την ευθύνη του κοπαδιού. Οταν έπεσε αρρώστια που αποδεκάτισε τα ζώα, αναγκάστηκε να μετακινηθεί για λόγους επιβίωσης. Ξεκίνησε πεζή για τα Μαντεμοχώρια της Χαλκιδικής για να βρει δουλειά σε κάποιο μεταλλείο.

Ο Μίκης Θεοδωράκης μπροστά από τον τάφο του Ζορμπά στα Σκόπια το 1997



Εφτασε στο Λίσμπορο (τη σημερινή Στρατονίκη) και προσλήφθηκε αμέσως ως ανειδίκευτος εργάτης από μια γαλλική εταιρεία που εκμεταλλευόταν το πλούσιο σε σιδηροπυρίτη, άργυρο, ψευδάργυρο και μόλυβδο μεταλλείο του Μαντέμ Λάκκου. Εκεί γνωρίστηκε με τον αρχιεργάτη του μεταλλείου, Γιάννη Καλκούνη, και αφού πρώτα γκάστρωσε την όμορφη κόρη του Ελένη, μετά την έκλεψε και κατόπιν την παντρεύτηκε. Δούλεψε στα καμίνια στα γειτονικά Σιδηροκαύσια (κοινώς Σιδερόκαψα), στη Λιαρέγκοβα (Αρναία), στο Νοβόσελο (Νεοχώρι), στον Μαχαλά (Στάγειρα), αλλά ως μετρημένος άνθρωπος που δεν είχε λυμένο το ζωνάρι για καβγά απέφευγε την οργή του πεθερού του και δεν ξαναπροσέγγισε τη Στρατονίκη.

Εν τω μεταξύ, έκανε οικογένεια και απέκτησε με τη γυναίκα του δώδεκα παιδιά, από τα οποία έζησαν τελικά τα οκτώ. Ανάμεσα σε αυτά που χάθηκαν ήταν και ο τέταρτος στη σειρά γιος του Αλέξης. Αργότερα, όταν πέθανε ο πεθερός του σε ένα ατύχημα στο μεταλλείο και εξέλιπε οριστικά το γινάτι του, ο Ζορμπάς επέστρεψε στις στοές του Μαντέμ Λάκκου και τον αντικατέστησε στο πόστο του αρχιεργάτη. Μέσα στις κοσμογονικές αλλαγές στη Μακεδονία που έφερε ο απελευθερωτικός πόλεμος του 1912-1913 πέθανε η αγαπημένη του Ελένη.

Εκλεισε τότε και το μεταλλείο εξαιτίας των Βαλκανικών Πολέμων, απέμεινε χωρίς δουλειά και μ’ ένα τσούρμο ανήλικα ορφανά. Η απελπισία του χαροκαμένου πατέρα όμως δεν ταίριαζε στην περηφάνια του που μετριόταν με το μπόι του Ζορμπά. Για να θρέψει τη φαμίλια του γύρισε στο Ελευθεροχώρι Πιερίας, έξω από τον Κολινδρό, κοντά στον αδελφό του Γιάννη, όπου έκανε όποια δουλειά του ποδαριού έβρισκε (σιδεράς, ξυλοκόπος). Αφού τριγύρισε ως μαυραγορίτης και μεταλλοθήρας στη Νότια Ρωσία, επέστρεψε ως εργάτης στο μεταλλείο της Πραβίτας στην περιοχή Ταξιάρχη στον Πολύγυρο της Χαλκιδικής. Στο κοντινό Αγιον Ορος γνώρισε τότε και τον Καζαντζάκη, ο οποίος έμενε μαζί με τον Σικελιανό στα κελιά διάφορων μοναστηριών διαβάζοντας Δάντη, Bούδα και τα Ιερά Eυαγγέλια.





Ο Παύλος Σιδηρόπουλος

Αναχωρώντας από την υπέροχη παραλία της Καλογριάς εκείνο το καλοκαίρι του 1917, η Γαλάτεια Καζαντζάκη πήρε μαζί της τη θυγατέρα του Ζορμπά, Αναστασία, η οποία κατόπιν παντρεύτηκε τον αδελφό της Ραδάμανθυ. Η κόρη τους Τζένη παντρεύτηκε τον Κώστα Σιδηρόπουλο, από οικογένεια καπνεμπόρων του Πόντου, και έφερε στον κόσμο τον δισέγγονο του Ζορμπά, τον πασίγνωστο Παύλο Σιδηρόπουλο, τον σημαντικότερο ίσως εκπρόσωπο της ελληνικής ροκ. Η πρωτόκορη του Ζορμπά, η Ανδρονίκη, τη μόνη που άφηνε να του συγυρίζει το σπίτι και να του πηγαίνει τρόφιμα στο ορυχείο, παντρεύτηκε τον Ελληνορώσο φωτογράφο Κώστα Κεχάεφ, τον οποίο είχε φέρει μαζί του στην Ελλάδα ο πατέρας της μετά τις περιπετειώδεις περιπλανήσεις του στη Ρωσία. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε σε ένα ισόγειο σπιτάκι απέναντι από τη Φιλαρμονική της Καλαμάτας και έως τα μέσα της δεκαετίας του ’70, προτού αποβιώσει, επισκεπτόταν την οικογένεια Εξαρχουλέα στην περιοχή της Στούπας. Ωστόσο, στον ίδιο τόπο μισό αιώνα νωρίτερα το ορυχείο είχε πάρει ανεπίστρεπτα την κάτω βόλτα. «Η επιχείρηση του λιγνίτη πήγε κατά διαβόλου», έγραφε χαριτολογώντας ο Καζαντζάκης στην «Αναφορά στον Γκρέκο»: «Ο Ζορμπάς κι εγώ κάμαμε ό,τι μπορούσαμε για να φτάσουμε, γελώντας, παίζοντας, κουβεντιάζοντας, στην καταστροφή». Ο συγγραφέας έφυγε από την περιοχή το καλοκαίρι του 1918 και δεν ξαναγύρισε ποτέ, ενώ ο αρχιεργάτης του βρήκε για λίγο δουλειά σε κάποιο άλλο ορυχείο, κοντά στην Πραστοβά. Κράτησαν όμως επαφή.



Αποστολή στον Καύκασο

Οταν τον Μάιο του 1919 ο Καζαντζάκης διορίστηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο διευθυντής του νεοσύστατου υπουργείου Περιθάλψεως, του ανατέθηκε η μετάβαση στον Καύκασο για τον επαναπατρισμό των χιλιάδων Ελλήνων που κινδύνευαν να εξοντωθούν από τις κακουχίες μέσα στη δίνη που ακολούθησε την μπολσεβικική επανάσταση. Εστειλε τότε ένα γράμμα στον Γιώργο Ζορμπά προσκαλώντας τον να πάρει μέρος στην αποστολή. Η αγέρωχη και ριψοκίνδυνη καρδιά του παρορμητικού Γιώργη Ζορμπά φτερούγισε με το μήνυμα. Τα παράτησε όλα και έσπευσε στην Αθήνα να μπει κάτω από τις διαταγές του πρώην αφεντικού του.

Ξεκίνησε στα μέσα Ιουλίου του 1919, με επικεφαλής τον Καζαντζάκη και τους Κρητικούς συμπατριώτες του Ηρακλή Πολεμοχαράκη, Γιάννη Κωνστανταράκη, Γιάννη Αγγελάκη, για την Τιφλίδα, το Καρς, το Κουμπάν, αλλά και το Μπακού και το Ερεβάν με σκοπό τη μεταφορά των ομοεθνών προσφύγων. Ως σύγχρονοι Αργοναύτες της Μαύρης Θάλασσας στη διαλυμένη αλλά αχανή πρώην τσαρική αυτοκρατορία, αφοσιώθηκαν ολοκληρωτικά στον ανθρωπιστικό αγώνα για τη σωτηρία του Ελλήνων. Κατόρθωσαν να φέρουν με καράβια στη Θεσσαλονίκη περίπου 150.000 Ελληνες, οι οποίοι ρίζωσαν στα χώματα της Θράκης και της Μακεδονίας. Αυτή ήταν και η τελευταία ζωντανή επαφή του Καζαντζάκη με τον αιώνιο φίλο του Γιώργο Ζορμπά. Μετά το τέλος της αποστολής χωρίστηκαν για πάντα. Δεν ξεχάστηκαν όμως ποτέ.

Ο Αντονι Κουίν στον ρόλο του Ζορμπά


Η αποστολή στον Καύκασο ήταν η τελευταία μεγάλη εξόρμηση του Ζορμπά. Λίγα χρόνια μετά εγκαταστάθηκε στο ιδιοκτησίας του μεταλλείο λευκολίθου στη Νις της Σερβίας, από όπου τηλεγραφούσε στον λογοτέχνη φίλο του: «Εύρον πράσινην πέτραν ωραιοτάτην, ελθέ αμέσως». Και όταν ο συγγραφέας στην πιο γόνιμη περίοδο της τέχνης του τού απαντούσε ανάμεσα στα πολυάριθμα ταξίδια του, πότε από την Ιταλία και πότε από το Βερολίνο, ότι δεν μπορούσε να πάει, εκείνος τον περιέπαιζε υπαγορεύοντας στον γραμματικό της επιστολής του: «Είσαι, και να με συμπαθάς, αφεντικό, καλαμαράς. Μπορούσες και συ, κακομοίρη, μια φορά στη ζωή σου να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα και δεν την είδες». Ισως με κάποιες τύψεις ο Καζαντζάκης αργότερα έγραφε ότι θα διάλεγε τον Ζορμπά για ψυχικό οδηγό. «Γιατί αυτός είχε ό,τι χρειάζεται ένας καλαμαράς για να σωθεί [...] να δίνει παρθενιά στα αιώνια καθημερινά στοιχεία, αγέρα, θάλασσα, φωτιά, γυναίκα, ψωμί· τη σιγουράδα του χεριού, τη δροσεράδα της καρδιάς, την παλικαριά να κοροϊδεύει την ίδια του την ψυχή». Δεν τα πρόλαβε αυτά τα ποιητικά λόγια ο Ζορμπάς. Από το 1926 διέμενε στα Σκόπια όπου διαχειριζόταν ένα ορυχείο.

Εκανε λεφτά και τα κατασπατάλησε σε φαγοπότια, γλέντια, κρασοκατανύξεις και μοιραία θηλυκά, γιατί τα πλούτη ήταν ξαφνικά και δεν τα είχε ποτέ προηγουμένως, αλλά κυρίως επειδή ήξερε ότι δεν θα τα έπαιρνε μαζί του στον τάφο. Είχε πάρει κοντά του την κόρη του Κατίνα, η οποία παντρεύτηκε εκεί τον Σέρβο Γιοβάν Γιάντα. Τα άλλα του παιδιά, με τη βοήθεια κυρίως της Γαλάτειας, είχαν αποκατασταθεί. Πάνω όμως που ένιωθε να έχει λυτρωθεί από την πίεση της ανάγκης, με την είσοδο της Σερβίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την κατάσχεση των ορυχείων από τους Γερμανούς κατακτητές, την πείνα και τη ναζιστική σκλαβιά ο Ζορμπάς δεν άντεξε. Πέθανε εκεί το 1941 και θάφτηκε αρχικά στα παλιά νεκροταφεία, νότια της πόλης. Χρόνια αργότερα τα εγγόνια του από την πλευρά της Κατίνας, η αρχιτέκτων Αννα Γκάιγκερ, η οποία έως τον θάνατό της το 2002 υπήρξε πρόεδρος του γιουγκοσλαβικού τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, και ο έμπορος αδελφός της Βαγγέλης Γιάντα μετέφεραν τα οστά του παππού τους και τα τοποθέτησαν στον οικογενειακό τάφο στο νεκροταφείο «Μπούτελ» των Σκοπίων. Ο τάφος του εντοπίστηκε πολλά χρόνια αργότερα από ελληνική δημοσιογραφική αποστολή στα Σκόπια. Μάλιστα τον επισκέφτηκε το 1997 ο Μίκης Θεοδωράκης μετά τη μεγαλειώδη συναυλία του με το έργο του «Ζορμπάς ο Ελληνας», παρουσία του τότε προέδρου της χώρας Κίρο Γκλιγκόροφ, στην αίθουσα της όπερας του Λαϊκού Θεάτρου των Σκοπίων.

Στις δύο δεκαετίες που μεσολάβησαν από τον χωρισμό του Νίκου Καζαντζάκη και του Γιώργη Ζορμπά μέχρι τον θάνατο του τελευταίου, ο συγγραφέας δεν έπαψε να ενδιαφέρεται και να ανησυχεί για την πορεία του παλιού του φίλου και συνεργάτη. Το 1941, εν μέσω των στερήσεων της γερμανικής κατοχής, βρήκε τον πιο μεταφρασμένο παγκοσμίως Ελληνα λογοτέχνη απομονωμένο στην Αίγινα. Εκεί έφτασε το πικρό μαντάτο του θανάτου του Ζορμπά. Σε μία από τις ωραιότερες σελίδες της «Αναφοράς στον Γκρέκο» έγραψε: «Στο σπίτι με περίμενε ένα γράμμα με πένθιμο φάκελο· γραμματόσημο σέρβικο, κατάλαβα. Το κρατούσα και το χέρι μου έτρεμε. […] Εκλεισα τα μάτια κι ένιωθα αργά, ζεστά, να κυλούν στα μάγουλά μου τα δάκρυα. […] Τι να κάμω, συλλογίζουμουν όλη τη νύχτα, τι να κάμω για να ξορκίσω το θάνατό του; […] Πετιούνται απάνω οι θύμησες, σπρώχνουν η μια την άλλη, βιάζουνται και ζώνουν αγριεμένες την καρδιά μου· ανοιγοκλειούν το στόμα, φωνάζουν να περμαζώξω από τη γης, από τη θάλασσα, από τον αέρα τον Ζορμπά και να τον αναστήσω. Αυτό δεν είναι το χρέος της καρδιάς; Γι’ αυτό δεν την έπλασε ο Θεός; Ν’ ανασταίνει τους αγαπημένους; Ανάστησέ τον!». Και αυτό έκανε. Την επομένη, άγρυπνος, πήρε χαρτί, ξάπλωσε στις πυρωμένες από τον ήλιο πλάκες της ταράτσας του σπιτιού του στην Αίγινα που αγνάντευαν απέναντι τα γυμνά βουνά της Σαλαμίνας και άρχισε να γράφει μερικές αράδες αυτό το «συναξάρι» για τον Ζορμπά.

Το έργο το τελείωσε ύστερα από δύο χρόνια, τον Μάιο του 1943. Ωστόσο, ο Ζορμπάς που μπήκε στις σελίδες του βιβλίου με τίτλο «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» δεν ήταν ο Γιώργης Ζορμπάς της Πραστοβάς και του Καυκάσου. Του άλλαξε το όνομα, πιθανότατα από το αρχαιοελληνικό συνθετικό «αλεξι-» (όπως αλεξικέραυνο, αλεξίσφαιρος) για να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα που αντιστέκεται με «τη δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα». Μετατόπισε την πλοκή από τη Μάνη στην πολυμνημένη πατρίδα του, την Κρήτη, και μετασχημάτισε τον ήρωα προικίζοντάς τον με ακατανίκητη δύναμη που ενσαρκώνει την ίδια την ουσία της ζωής σε όλες τις εκφάνσεις της. Πλάθοντας τον ήρωά του ο αφηγητής-συγγραφέας αντέταξε το ξέχειλο από φως διονυσιακό πνεύμα του αενάως δραστήριου Ζορμπά στην απραξία του κάποτε επηρεασμένου Καζαντζάκη από το βουδιστικό ζεν που εξαλείφει το «εγώ». Αρκετοί μελετητές του έργου του μεγάλου Κρητικού συγγραφέα θεωρούν ειλικρινή και ευεργετική την ορμητική επίδραση του ηλικιωμένου εργάτη και μοιραία την απελευθερωτική γοητεία που άσκησε στο πνεύμα του.



Αγωνιστής της ζωής

Την άνοιξη του 1957, λίγους μήνες προτού πεθάνει, ο Καζαντζάκης έλαβε στην Αντίμπ της Νότιας Γαλλίας όπου διέμενε μια επιστολή από τον πρωτότοκο γιο του Ζορμπά, τον αντισυνταγματάρχη τότε Αντρέα, ο οποίος διαμαρτυρόταν έντονα γιατί το βιβλίο είχε δήθεν ρεζιλέψει τον πατέρα του και είχε τάχα προσβάλει όλη του την οικογένεια. Ο γέρος και ασθενής αλλά πάντα πνευματικά αειθαλής Καζαντζάκης τού απάντησε άμεσα με ένα λιγόλογο γράμμα όπου σημείωνε: «Σπάνια αγάπησα και τίμησα άνθρωπο όπως τον Ζορμπά. Τον παράστησα στα γραφτά μου ως έναν ανώτερο ελέφτερον άνθρωπο κι είναι τώρα ένδοξος για χιλιάδες ανθρώπους στην Εβρώπη, στην Αμερική». Δεν χρειάζονταν περισσότερα στον παραπονούμενο γιο και προφανώς παρακινούμενο από τους μύριους όσους μνησίκακους εχθρούς του συγγραφέα. Ετσι κι αλλιώς, αν δεν υπήρχε ο ασυμβίβαστος δημιουργός Καζαντζάκης που χάρισε θριαμβικά αθάνατο στη μνήμη των αναγνωστών και παρέδωσε με μια νέα αυτόνομη υπόσταση αιώνιο τον Ζορμπά στην τέχνη, ποιος θα θυμόταν σήμερα τον αληθινό, καθημερινό, βασανισμένο Γιώργη Ζορμπά; Εναν εγκάρδιο αγωνιστή της ζωής που ποτέ του δεν θεώρησε τις πραγματικές δοκιμασίες του ως μυθικό άθλο; Κι ας μην πάτησε ποτέ το πόδι του στη λεβεντογέννα Κρήτη.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Δημοτικό τραγούδι, Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά, Κείμενα ΝΕΛ Α' Λυκείου

Από την ιστοσελίδα της Δόμνα Σαμίου το κείμενο σώζεται ως εξής:

Λάμπουν τα χιό- μωρέ, τα χιόνια στα βουνά
κι ο ήλιος στα λαγκάδια
ν-έτσι λάμπει, μωρέ, λάμπει κι η κλεφτουριά.
Έτσι λάμπει κι η κλεφτουριά, οι Kολοκοτρωναίοι
π’ αυτοί δεν καταδέχουνται τη γης να την πατήσουν.
Kαβάλα παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε,
καβάλα παίρν’ αντίδωρο απ’ του παπά το χέρι.
Φλωριά ρίχνουν στην Παναγιά, φλωριά ρίχνουν στους άγιους
και στον αφέντη το Xριστό ρίχνουνε τ’ άρματά τους.

Μέρος του τραγουδιού είναι διαθέσιμο εδώ
Στο youtube το τραγουδάει ο Τάκης Καρναβάς. Επίσης και ο Τάκης Ρουμελιώτης με παραλλαγμένους στίχους. Μια άλλη εκτέλεση από τη "Χάλκινη Πανδαισία" από το cd "Στα βήματα της Παράδοσης - Ακούσματα της Σιάτιστας"  εδώ

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

Σχεδιάζοντας πόλεις στην αρχαιότητα...



Ο κανονικός σχηματισμός βάσει σχεδίου και με τους δρόμους κάθετους για πρώτη φορά εφαρμόστηκε στη Μίλητο, την οποία είχαν καταστρέψει οι Πέρσες το 479 ή 466 π.Χ. Το σύστημα το είχε εισηγηθεί ο Ιππόδαμος. Γενική αρχή του Ιπποδάμειου συστήματος δεν ήταν απλώς η εφαρμογή ενός ορθογώνιου συστήματος δρόμων, αλλά η γενικότερη οργάνωση της πόλεως ώστε να εξυπηρετούνται οι λειτουργίες της με τρόπο ορθολογικό. Συνήθως εκτός από την ακρόπολη, υφίστανται τρία κέντρα, το θρησκευτικό το πολιτικό και διοικητικό και τέλος το εμπορικό.
Το Ιπποδάμειο σύστημα γενικεύθηκε αργότερα στην ελληνιστική εποχή. Είχε αρκετά σημαντικά πλεονεκτήματα : ταχύτητα στην οργάνωση, απλότητα στη χάραξη, εύκολη χρήση και προσέφερε ασφάλεια. Σχεδόν σε όλες τις πόλεις που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του το εφάρμοσαν. Ο Ιππόδαμος, πατέρας της πολεδομίας γεννήθηκε στη Μίλητο πριν 2500 χρόνια περίπου.Το 460 π.Χ., όταν είχε ήδη γίνει γνωστός, ο Περικλής του ανέθεσε την εκπόνηση της πολεοδομικής μελέτης του Πειραιά και την επίβλεψη της κατασκευής. Το 444 π.Χ ακολούθησε την αποστολή αποικισμού των Θουρίων στη Κάτω Ιταλία και εκπόνησε τη ρυμοτομική μελέτη της πόλης[2]. Στη συνέχεια έζησε επί χρόνια στην Αθήνα.Ο Ιππόδαμος ο Μιλήσιος ήταν αρχαίος Έλληνας αρχιτέκτονας, πολεοδόμος, φυσικός, μαθηματικός, μετεωρολόγος και φιλόσοφος, θεωρούμενος και ως ο «πατέρας της πολεοδομίας».

Τον Ιππόδαμο αναφέρουν στα έργα τους οι Αριστοτέλης, Στοβαίος, Στράβων, Ησύχιος, Φώτιος και Θεανώ. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη (στα Πολιτικά), ο Ιππόδαμος ήταν ο πρωτοπόρος της πολεοδομίας και σχεδίασε μία «ιδανική πόλη» για 10.000 πολίτες διαιρεμένους σε τρεις τάξεις (στρατιώτες, τεχνίτες και αγρότες), με τη γη χωρισμένη επίσης σε τρεις κατηγορίες (ιερή, δημόσια και ιδιωτική). Το «διαμαντένιο πλέγμα» που επινόησε ήταν μια σειρά από ευρείες και ευθείες οδούς που τέμνονταν σε γωνίες 45 και 135 μοιρών. Η Μίλητος μας παρέχει το αρχετυπικό ιπποδάμειο σχέδιο, βάσει του οποίου ξαναχτίστηκε το 479 π.Χ.. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του σχεδίου είναι η εκτεταμένη κεντρική περιοχή, που με μακροχρόνια πρόβλεψη, κρατήθηκε ελεύθερη για να αναπτυχθεί ως δημόσιο κέντρο, η γνωστή «αγορά». Γύρω από αυτή την κεντρική περιοχή αναπτύσσονταν τα οικοδομικά τετράγωνα των περιοχών κατοικίας, οργανωμένα σε ένα ορθογώνιο δίκτυο δρόμων, χωρίς να λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη το τοπογραφικό ανάγλυφο.
Από τον Ιππόδαμο προήλθε και η πρώτη εισήγηση για την έννοια του διπλώματος ευρεσιτεχνίας: πρότεινε ότι η κοινωνία θα έπρεπε να ανταμείβει τους ανθρώπους που δημιουργούσαν πράγματα χρήσιμα για αυτή.Άποψη με την οποία ο Αριστοτέλης διαφωνεί. Το σύστημα ρυμοτομίας του Ιππόδαμου εφαρμόστηκε αργότερα και σε άλλες πόλεις, όπως απέδειξαν ανασκαφές στις Κασσώπη, Πριήνη, Όλυνθος Μεσσήνη και Αλεξάνδρεια. Η αγορά της Αίγειρας ειναι οργανωμένη σύμφωνα με το ιπποδάμειο σύστημα, με προσανατολισμό Β. - Ν. Το σύστημα αυτό βασιζόταν στη χάραξη παράλληλων δρόμων, που τέμνονται κάθετα, ώστε να δημιουργούνται οικοδομικά τετράγωνα και κανονικές πλατείες και ονομάστηκε Ιπποδάμειος νέμησις. Τα οικοδομικά τετράγωνα είχαν χαραχθεί με ακρίβεια και χωρίστηκαν σε οικόπεδα ίσου εμβαδού. Οι δρόμοι ήταν ευθύγραμμοι και ευρείς και οι πλατείες ευρύχωρες. Οι θέσεις των διοικητικών κτιρίων, των ναών και των κατοικιών ήταν καθορισμένες με ακρίβεια. Για να εξασφαλίσει την υγιεινή λειτουργία των πόλεων ο Ιππόδαμος σχεδίαζε την υδροδότησή τους, φρόντιζε να εφοδιάζονται με άφθονο νερό και τις προσανατόλιζε έτσι ώστε οι κατοικίες να έχουν ήλιο το χειμώνα και δροσιά το καλοκαίρι. Πρόβλεψε κλίσεις στους δρόμους για την απομάκρυνση των νερών της βροχής. Τοποθετούσε τους ναούς και τα δημόσια κτίρια σε περίβλεπτες και οχυρές θέσεις, ώστε να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και να εξασφαλίζεται η άμυνά τους. Κατ' αναλογία, δύο χιλιετίες αργότερα, κατά την εποίκιση της Αμερικής, ο κάναβος προτιμήθηκε στα σχέδια των πόλεων των βορειοευρωπαίων αποίκων, με πιο χαρακτηριστικό την αποθέωσή του στην περίπτωση της Νέας Υόρκης.

Κατά τον Ιππόδαμο η ιδανική πόλη πρέπει να έχει 10.000 άνδρες κατοίκους και να φτάνει τους 50.000 κατοίκους. Μελετώντας τα προβλήματα λειτουργίας των πόλεων διαπίστωσε ότι ήσαν συνδεδεμένα με το πολιτειακό σύστημα διοίκησης. Χώρισε τους πολίτες σε τρεις τάξεις: γεωργούς, τεχνίτες και πολεμιστές. Διαίρεσε τη γη σε τρεις μορφές ιδιοκτησίας: ιερή, δημόσια και ιδιωτική: Η ιερή ιδιοκτησία είναι κρατική και προορίζεται για θρησκευτικές ανάγκες (ανέγερση ναών, ιερών κλπ). Η δημόσια είναι ιδιοκτησία που προσφέρεται για την ικανοποίηση των αναγκών των πολεμιστών και είναι και αυτή κρατική. Η τρίτη μορφή ιδιοκτησίας είναι ατομική. Ο κάθε γεωργός έχει τη δική του γη, που δεν θα έπρεπε να ξεπερνά κάποιο όριο. Οι νόμοι οργανώνοντας σε τρεις κατηγορίες, την απρόκλητη επίθεση, τη ζημία, και την ανθρωποκτονία και οι δικαστές επρόκειτο να ανταποκριθούν σε τρία θέματα, τα δημόσια θέματα, τα θέματα σχετικά με τους αλλοδαπούς, και τα θέματα σχετικά με τα ορφανά. Όλοι οι άρχοντες της πόλης θα πρέπει να είναι εκλεγμένοι. Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι ο Ιππόδαμος: «....πρώτος των μη πολιτευομένων επεχείρησε να είπη τι περί της αρίστης πολιτείας, διαιρέσας την μυρίανδρον τω πλήθει πόλιν εις τρία μέρη, ήτοι το περιλαμβάνον τους τεχνίτας, το τους γεωργούς και το προπολεμούν και τα όπλα έχον. Την χώραν εις την ιεράν, την δημοσίαν και την ιδίαν...». ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Flying over Greece | Πετώντας πάνω από την Ελλάδα



Μια μαγευτική περιήγηση -σε high definition- πετώντας πάνω από την Ελλάδα. Ξεκινώντας από την Αθήνα, θα μας ταξιδέψει σε μοναδικά μέρη εξερευνώντας διάσπαρτα Ελληνικά νησιά στο λαμπρό μπλε του Αιγαίου, αρχαία ερείπια, καταπράσινους λόφους, βραχώδεις ακτές και ιστορικούς τόπους γεμάτους παραδόσεις. Την δραματική άποψη ενισχύσαμε με την μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου! Θα πετάξουμε από την Κέρκυρα στην Κρήτη, από τα Μετέωρα στην Μύκονο, στην Πελοπόννησο, στη Ρόδο, στη Σαντορίνη, στη Θεσσαλονίκη και σε πολλούς άλλους λαμπρούς προορισμούς αυτού του υπέροχου τόπου!

A breathtakingly beautiful virtual tour shot in high definition from a helicopter-mounted camera. Lifting off from Athens, you embark on a modern odyssey as varied and dramatic as Greek history, exploring exotic islands scattered like stones in the brilliant blue Aegean, ancient ruins, verdant hills, rocky coastlines, and timeless traditions.

Αρχικός τίτλος «Visions of Greece»

Producer: Stavros Niarchos, 2003
Executive Producer: Roy Hammond
Producer, Writer, Editor: Sam Toperoff
Producer, Aerial Director: Duby Tall
Wescam Technician and Operator: Grant Bieman
Helicopter Pilot: Stelios Bounas (85 hours flight over the Greece)

Ενεργοποιήστε του υπότιτλους για να δείτε μερικές από τις τοποθεσίες

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

The timeless strengths of Hellenism over the past 4.000 years | Maria Ef...



Maria Efthymiou is a history professor who spends time giving free history lectures all over Greece. So far tens of thousands of people have attended her lectures. Maria speaks about the timeless strengths of Hellenism thought that past 4000 years.

Maria Efthymiou is a history professor who spends time giving free history lectures all over Greece. So far tens of thousands of people have attended her lectures. Maria speaks about the timeless strengths of Hellenism thought that past 4000 years.
Maria Efthymiou is a history professor who spends time giving free history lectures all over Greece. So far tens of thousands of people have attended her lectures. Maria speaks about the timeless strengths of Hellenism thought that past 4000 years. This talk was given at a TEDx event using the TED conference format but independently organized by a local community. Learn more at https://www.ted.com/tedx .




Στην ομιλία της η κ. Μαρία Ευθυμίου θα αναφερθεί στα τρία διαχρονικά δυνατότερα σημεία του Ελληνισμού τα τελευταία 4.000 χρόνια.

Η Μαρία Ευθυμίου είναι καθηγήτρια Ιστορίας η οποία τον ελεύθερό της χρόνο δίνει διαλέξεις σε όλη την Ελλάδα, με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να την έχουν παρακολουθήσει.

Η Μαρία Ευθυμίου διδάσκει Ιστορία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σπούδασε Ιστορία στην Αθήνα και στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, στο Παρίσι. Έχει συγγράψει και επιμεληθεί βιβλία Ιστορίας καθώς και περί τα εξήντα άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά. Τον Δεκέμβριο του 2013 τιμήθηκε με το “Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας Βασίλης Ξανθόπουλος – Στέφανος Πνευματικός”.

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018