Περί πατρίδος...

Ακολουθούν τρία συγκλονιστικά κείμενα του Μίκη Θεοδωράκη για τα εθνικά θέματα, η επιστολή παραπόνων της κας Δραγώνα και η απάντηση του Μίκη Θεοδωράκη. Τα κείμενα αυτά έχουν κυκλοφορήσει πριν από σχεδόν ένα μήνα κι ίσως τα έχετε διαβάσει ήδη. Τα στέλνω για την περίπτωση που αυτό δεν συνέβη. Αξίζει πολύ να τα διαβάσετε. ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟ "Σ’ αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφή στάση: Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία». Και το τρίτο την υπεράσπιση της ελληνικότητας μπροστά στην επίθεση που δέχεται από ανθελληνικές και διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις. 1) Κύπρος: Παρά το ότι ο ελληνοκυπριακός λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν με μεγάλη πλειοψηφία (70%), εν τούτοις τόσο μέσα στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα υπάρχουν πρόσωπα και δυνάμεις που συνωμοτούν, ώστε με την δημιουργία καταλλήλων συνθηκών να το επιβάλουν τελικά, μιας και η επικράτησή του εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στόχο της πολιτικής των ΗΠΑ, που θέλουν μ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν ένα σημαντικό στρατηγικό έρεισμα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα σχέδιά τους στην Μέση Ανατολή. Είναι ανάγκη λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να ακουστεί η φωνή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που δεν συμφωνεί στην εφαρμογή αυτού του Σχεδίου, το οποίο είναι αντίθετο με τα συμφέροντα της Κύπρου και ειδικότερα των Ελληνοκυπρίων, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Έθνους. 2) Σκόπια: Δεν θα πρέπει να έχει για μας καμμιά απολύτως σημασία το γεγονός ότι τα έχουν ήδη αναγνωρίσει με το όνομά τους πολλά κράτη δια διάφορους εμφανείς λόγους. Στην πραγματικότητα όσοι το κάνουν, αγνοούν ή και περιφρονούν την ιστορική αλήθεια. Άγνοια ασυγχώρητη, που οδηγεί στην ουσιαστική γελοιοποίησή τους. Το γεγονός και μόνο ότι έτσι θα νομίζουν ότι με την επιλογή τους αυτή θα συνυπάρχουν με τα τρισέγγονα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα αποτελεί γι’ αυτούς αιτία χλευασμού και υποτίμησης της σοβαρότητάς τους. Και υποθέτουμε ότι είναι περιττό να επαναλάβουμε εδώ τα λόγια του ίδιου του πρώην Προέδρου των Σκοπίων κ. Γκλιγκόρωφ, ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι, η εθνικότητά τους Σλαβική και η γλώσσα τους ένα μείγμα Σλαβικής και Βουλγαρικής διαλέκτου. Εκείνο όμως που θα πρέπει να μας αφορά ως Έλληνες, είναι το γεγονός ότι ορισμένοι ηγέτες των Σκοπιανών αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το όνομα «Μακεδονία», ανακηρύσσοντας τον εαυτό τους ως μοναδικούς απογόνους-κληρονόμους της αρχαίας Μακεδονίας, του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με το εύρημα της «Μακεδονίας του Αιγαίου» να διεκδικούν χωρίς ντροπή τα εδάφη της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας από δύση σε ανατολή χαράζοντας σαν σύνορα στον νότο τις παρυφές του Ολύμπου! Φτάνουν στο σημείο μάλιστα να διατείνονται ότι η Θεσσαλονίκη, που την προορίζουν ως πρωτεύουσά τους, βρίσκεται σήμερα υπό ελληνική κατοχή! Πρόκειται για ένα βλακώδες, αισχρό και προσβλητικό παραλήρημα, απέναντι στο οποίο το μόνο που ταιριάζει σ’ έναν υπεύθυνο λαό και ένα υπεύθυνο κράτος είναι η απόλυτη περιφρόνησή. Που σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε καμμιά σχέση και ακόμα πιο πολύ καμμιά συζήτηση μαζί τους. Είτε μόνοι μας είτε με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ όπως γίνεται σήμερα. Και το μόνο που οφείλουμε να πράξουμε είναι να δηλώσουμε καθαρά ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να τους χαρίσουμε το όνομα «Μακεδονία» και ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμμιά σχέση οικονομική και διπλωματική μαζί τους. Κλείνουμε τα σύνορα. Και δεν καταδεχόμαστε ούτε να τους εμποδίσουμε να μπουν στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, που τόσο πολύ επιθυμεί την παρουσία ανάμεσά τους των γνήσιων απογόνων του …Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ας τους χαίρονται λοιπόν, μιας και στην πραγματικότητα απολαμβάνουν την πλήρη εύνοια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που έχουν ήδη μεταβάλει μαζί με το Κόσοβο και τα μισά Σκόπια σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στον κόσμο. Με άλλα λόγια αποτελούν ήδη ένα στρατηγικής σημασίας προτεκτοράτο των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτόν οι απειλές τους με στόχο τα εδάφη μας θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν. Μετά από όλα αυτά η συμμετοχή μας στις διαδικασίες που μας επιβάλλονται άνωθεν για δήθεν σύνθετες ονομασίες για όλες τις χρήσεις και πράσινα άλογα -γιατί αυτό που θα γίνει τελικά είναι να παραμείνει το όνομα «Μακεδονία»- αποτελεί απαράδεκτη υποχώρηση, που θίγει την σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ότι. η στάση αυτή δεν ταιριάζει σε λαούς όπως ο δικός μας, που είχε το θάρρος να αντιταχθεί στους ισχυρούς σε δύσκολες και κρίσιμες περιόδους προστατεύοντας την ιστορία του, την τιμή και την υπερηφάνεια του. 3) Το τρίτο και σημαντικότερο εθνικό πρόβλημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η αποκάλυψη και καταγγελία στον ελληνικό λαό των κύκλων, ομάδων και οργανώσεων που σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς επιδιώκουν την κατεδάφιση της ελληνικότητας. Μεταξύ των διεθνών οργανώσεων πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε το «Ίδρυμα Σόρος», που συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που αποφάσισαν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τον πόλεμο στην Γεωργία και την αποσύνθεσή της, την υποταγή στη Δύση της Ουκρανίας και που σήμερα αναμοχλεύουν τους εθνικισμούς στην Αλβανία προετοιμάζοντας το όραμα για την Μεγάλη Αλβανία με τη δημιουργία του Κοσόβου και με στόχο την Ήπειρο (Τσαμουριά) αλλά και στα Σκόπια με την ενίσχυση της προβολής της «Μακεδονίας του Αιγαίου». Όσον αφορά τη χώρα μας, με στόχο το ...χτύπημα της ελληνικότητας, αποβλέπουν στην αποδιοργάνωση της συνοχής του ελληνικού έθνους ξεκινώντας από την παραμόρφωση ιδιαίτερα της σύγχρονης ιστορίας μας -πριν, κατά και μετά την επανάσταση του 1821- και την εξάλειψη του ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακού και σύγχρονου. Ορισμένοι Έλληνες, ουσιαστικοί πράκτορες αυτών των ύποπτων διεθνών οργανώσεων εργάζονται εδώ και πολύ καιρό συστηματικά. Έχουν διεισδύσει μέσα στους πλέον σημαντικούς και ευπαθείς τομείς της κοινωνικής μας ζωής, όπως η Παιδεία, η εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ, καθώς και στους κομματικούς χώρους έχοντας ήδη κατορθώσει να σταθεροποιήσουν ένα σημαντικό προγεφύρωμα με την οικονομική ενίσχυση των ξένων και στηριζόμενοι στην άγνοια των πολλών και στην αποσιώπηση εκ μέρους των οπορτουνιστών έχουν ήδη προξενήσει μεγάλες βλάβες στην παραδοσιακή συνοχή του λαού μας τουλάχιστον ως προς τις παραδοσιακές του αξίες, που τον έκαναν να είναι αυτός που είναι. Σε πείσμα όλων των δεινών που κατά καιρούς δοκιμάζουν την αντοχή του. Επομένως η καλλιέργεια του πατριωτισμού αποτελεί σήμερα τη μοναδική απάντηση, ώστε ο λαός μας να μπορέσει να αποκρούσει ενημερωμένος, ενωμένος και άγρυπνος αυτό το σατανικό σχέδιο ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας τους εχθρούς του, όποιοι και αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται. Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας. Αθήνα, 21.12.2009 Μίκης Θεοδωράκης ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Προς κ. Στέφανο Ληναίο - 21.12. 2009 Αγαπητέ μου Στέφανε, Προχτές το βράδυ στην ΝΕΤ ο Νίκος Δήμου στην εκπομπή «Στα άκρα» επαναλάμβανε τις γνωστές απόψεις Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Άννας Φραγκουδάκη και του νέου «φρούτου», της κ. Δραγώνα, τ. βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και «ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων» δηλαδή στην καρδιά της διαμόρφωσης της σκέψης, των γνώσεων και του ήθους των Ελλήνων του μέλλοντος. Στην «παρέα»,συμμετέχει και ο κ. Νίκος Μουζέλης, σύζυγος της κ. Θ. Δραγώνα, καθηγητής του LSE (?) και επιστημονικός υπεύθυνος του «Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ»!!! Άλλο ένα πόστο-κλειδί. Το 1999 συναντάμε την κ. Δραγώνα μαζί με τους «επιφανέστερους Έλληνες αναθεωρητές ιστοριογράφους» σε διεθνές συνέδριο στην Χάλκη του CDRSEE (Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη) και του ΕΛΙΑΜΕΠ (έδρα του κ. Βερέμη) με θέμα την «Εθνική Μνήμη» (δηλ. λέω εγώ, «πώς θα καταργήσουμε την εθνική μας μνήμη»). Η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν' η πατρίδα μας;» πιάνει τον ...ταύρο από τα κέρατα (θαύμασε ύφος γραφής): «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων». (Τρέμετε άθλιοι «κονομάκηδες» Σεφέρη και Ελύτη, που στην ομιλία σας κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ υμνήσατε την συνέχεια του ελληνικού έθνους από τον Όμηρο έως σήμερα). Στο εν λόγω βιβλίο της η σύμβουλος της κ. Άννας Διαμαντοπούλου αναφέρει σχετικά: «Η αρχαιότητα χρησιμοποιείται σαν πρότυπο υπεριστορικό (!) με αποτέλεσμα να "αποδεικνύει" την αναξιότητα της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της». Επίσης το Έθνος περιγράφεται ως «οντότητα υπερχρονική και στατική» με αποτέλεσμα "να ναρκοθετείται η έννοια της εξέλιξης και να καλλιεργούνται αντίθετα με τις αξίες της εποχής μας εθνοκεντρισμός και ξενοφοβία". Ο μόνος που απάντησε δημοσίως σ' αυτά απ' ό,τι γνωρίζω, είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε τελευταίο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο οποίος προς τιμήν του απαντώντας σε σχετικό με τα παραπάνω άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, στενής φίλης και ομοϊδεάτισσας της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας: "Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό, έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και σχεδόν φασιστική πολιτική (...). Έτσι καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν θετικούς χαρακτηρισμούς ως έννοιες «πατρίδα», «έθνος». Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολομού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» στις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος». Αν δεν γίνεται να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Παπαρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί. Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και μάλιστα δημοσίως το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελιστούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες» (...). Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή κλπ. κλπ.". Όπως καταλαβαίνεις, μπροστά σ' αυτή την βαρυχειμωνιά που μας προέκυψε ξαφνικά, ένας μονάχα κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Εκτός πια κι αν όλοι οι Έλληνες, ανώνυμοι και επώνυμοι, έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη ή έχουν (έχουμε) χάσει τα ανακλαστικά μας ως Έλληνες πατριώτες. Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός, πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατειά, πιο υψηλά και πιο βαθειά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα. Δεύτερον να αποκαλύψουμε τη συνωμοσία και τους συνωμότες έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ως τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεται η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών! Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΡΕΣΑΛΤΟ» και του «ΑΡΔΗΝ» για την ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκαλιάς απ' όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών. Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα. Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ψυχή μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν καρκίνο, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι αξίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος, που κατ' εικόνα και ομοίωσή τους γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε -καλοί, κακοί αλλά είμαστε εμείς και όχι κάποιοι απρόσωποι, όπως επιχειρούν ως φαίνεται να μας κάνουν ξένοι και ντόπιοι συνωμότες, για τα δικά τους συμφέροντα. Επειδή γνωρίζω ότι συμφωνείς μ' αυτές τις απόψεις, σου στέλνω μαζί με το γράμμα αυτό (που αν νομίζεις μπορεί να πάρει δημοσιότητα), μια προσωπική έκκληση προς τους συμπατριώτες μας, με τον τίτλο «Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης». Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός. Σε χαιρετώ με αγάπη, Μίκης Θεοδωράκης ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΡΙΤΟ Επιστολή δεύτερη: Αθήνα, 22.12.2009 Αγαπητέ μου Στέφανε, Η φιλοδοξία μου αυτή τη στιγμή είναι να ξεκινήσουμε μιαν αληθινή εκστρατεία για τα θέματα αυτά που τα θεωρώ εξ ίσου σημαντικά και κρίσιμα με τον κίνδυνο της Δικτατορίας. Τουλάχιστον αυτό μου λέει η πείρα και η διαίσθησή μου. Μακάρι να συμφωνείς μαζί μου. Όλα αυτά τα χρόνια, μας προωθείς κείμενα συναφή καταγγέλλοντας το μαράζι που ροκανίζει την χώρα και τον λαό μας. Πιστεύω πως ήρθε η ώρα. Το κείμενο αυτό, αν σε βρίσκει σύμφωνο, πρέπει να πάει παντού. Στην αρχή σκέφτηκα να βρω διάφορους επώνυμους. Όμως τελικά βρίσκω τον «ηλεκτρονικό» τρόπο δημοκρατικότερο κα ασφαλέστερο. Εξ άλλου μας ενδιαφέρουν οι χιλιάδες απλοί πολίτες, που σίγουρα υποφέρουν όπως εμείς. Γι΄ αυτό προτείνω στο τέλος του κειμένου (εννοώ και τις αποκαλύψεις του ΑΡΔΗΝ) να μπει μια σχετική έκκληση προς τον κόσμο που συμφωνεί, να υπογράψει στην δική σου ηλεκτρονική διεύθυνση, προσθέτοντας αν το επιθυμεί τα δικά του σχόλια και προτάσεις. Για όλα αυτά σε παρακαλώ να έχουμε μια τακτική επαφή και όταν χρειαστεί, να περάσεις να τα πούμε και δια ζώσης. Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς, Μίκης Θεοδωράκης Παραθέτουμε άνευ σχολίων επιστολή παραπόνων που έστειλε η κ. Δραγώνα στον Μίκη Θεοδωράκη και την απάντηση του τελευταίου. Τα σχόλια δικά σας. Η επιστολή της κ. Δραγώνα: 2 Ιανουαρίου 2010 ‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’ Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη, Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στο διαδίκτυο επιστολή σας προς τον Στέφανο Ληναίο με πολύ απαξιωτικά σχόλια για το πρόσωπό μου και παραθέματα από το δημοσιευμένο έργο μου που είναι όλα παντελώς ψευδή και κατασκευασμένα. Σας ενημερώνω ότι δεν είμαι ιστορικός και δεν γράφω ιστορικά βιβλία. Λόγος σαν «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από το 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων», δεν βρίσκεται πουθενά στο δημοσιευμένο έργο μου και δεν χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή και κοινοβουλευτική μου πορεία. Τέτοιου είδους κατασκευάσματα είναι μιας συκοφαντικής εκστρατείας εναντίον μου. Είμαι κοινωνική ψυχολόγος, ερευνώ και γράφω πάνω στις κοινωνικές ταυτότητες έχω δώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου για την υπεράσπιση των αρχών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τον τόπο. Σας στέλνω μέρος των δημοσιεύσεων μου για να κρίνετε εάν όσα παρατίθενται στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Εάν διαπιστώσετε ότι είναι κατασκευασμένες φράσεις, σας παρακαλώ πολύ να βρείτε μια ευκαιρία να το δηλώσετε. Σας γράφω επειδή θαυμάζω την αστείρευτη δημιουργικότητά σας και τους αγώνες σας για τη δημοκρατία και είμαι σίγουρη ότι η αναζήτηση της αλήθειας και η προάσπιση των δημοκρατικών αρχών έχει πρώτιστη σημασία για σας. Με εκτίμηση Θάλεια Δραγώνα Σας επισυνάπτω και 2 πρόσφατες συνεντεύξεις μου όπου θα βρείτε και όλα τα παραποιημένα παραθέματα ==================================== Απάντηση Μίκη ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ Επιφανους 1 117 42, Αθήνα τηλ. 210-9214863 fax 210-9236325 e-mail: mikisthe@otenet.gr Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία του Εθνικού και Καποδστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Ναυαρίνου 13, 10680 Αθήνα Αθήνα, 10.1.2010 ‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’ Αγαπητή κυρία Δραγώνα, Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς». Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σʼ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας. Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα». Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς». Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας. Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γιʼ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος. Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα. Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είνʼ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων. Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας. Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ωε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου. Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι. Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας. Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα. Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες. Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας. Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας. Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο! Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σʼ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα. Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απʼ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα. Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα. Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γιʼ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες. Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σʼ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει. Τέλος οφείλω να σας πω ότι: Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είνʼ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα: «Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31) Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής». Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο». Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου. Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μʼ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σʼ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης». «Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31) Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο. Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου. Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας. Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες. «Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της». Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της». Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής. Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά. Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σʼ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απʼ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απʼ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη; Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είνʼ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σʼαυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα… Γιʼ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπʼ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας. Σας χαιρετώ, Μίκης Θεοδωράκης ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις…Αυτό θα πει ελευθερία τύπου! http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/01/blog-post_4846.html#ixzz0cbMdGq0J

what makes a good teacher

Good teachers:
• have a sense of purpose;
• have expectations of success for all students;
• tolerate ambiguity;
• demonstrate a willingness to adapt and change to meet student needs;
• are comfortable with not knowing;
• reflect on their work;
• learn from a variety of models;
• enjoy their work and their students.

The whole article can be found at:
http://www.sabes.org/resources/publications/adventures/vol12/12hassett.htm

Ρατσισμός στο σχολείο - ομοφοβία

Κράξιμο, πειράγματα, τσαμπουκάς, βρισιές, σπρωξίματα, ξύλο. Βία σωματική, βία λεκτική. Το νταηλίκι στο σχολείο αφήνει μόνιμες πληγές. Υπάρχει λύση; Ναι.

του Λύο Καλοβυρνά

μετάφραση: Μαρία Παπαγιάννη

Επίσημα λέγεται εκφοβισμός. Πιο καθημερινά θα το λέγαμε νταηλίκι. Γενικότερα είναι γνωστό ως bullying. Όπως και να το πούμε, είναι κάτι πολύ συχνό και εξαιρετικά οδυνηρό.
Η βία στο σχολείο ανέκαθεν ήταν πολύ συνηθισμένο φαινόμενο. Απλώς τα τελευταία χρόνια έχει αναγνωριστεί, όπως πολλά άλλα είδη βίας που παλιότερα τα θεωρούσαμε θεμιτά (π.χ. ο εξαναγκασμός της συζύγου για σεξ).
Ο εκφοβισμός είναι οδυνηρός και δεν αποτελεί φυσιολογικό μέρος της ενηλικίωσης!
Bullying, εκφοβισμός, νταηλίκι. Θύτες: ο οποιοσδήποτε. Θύματα: όποιος διαφέρει ή φαίνεται πως διαφέρει, επειδή είναι γκέι, αλλόθρησκος, αλλοδαπός, υπέρβαρος κτλ.
Ο εκφοβισμός παίρνει πολλές μορφές:
Λεκτικός: κοροϊδία, παρατσούκλια, ταπεινώσεις, απειλές
Κοινωνικός: αποκλεισμός από παρέες, συμμορίες, γελοιοποίηση, εκβιασμός ή κλοπή χρημάτων και αντικειμένων
Σωματικός: σωματική ή σεξουαλική επίθεση
Ηλεκτρονικός: χρήση υπολογιστή ή άλλου τεχνολογικού μέσου για παρενόχληση ή απειλή.
Όταν μιλάμε για «εκφοβισμό» εννοούμε μια επαναλαμβανόμενη βία που γίνεται προμελετημένα και σκόπιμα. Όταν ο εκφοβισμός χειροτερεύει, ο απειλούμενος μπορεί να αρχίσει να αισθάνεται τρομοκρατημένος σε συνεχή βάση.

Απλά για πλάκα...
Οι νταήδες του σχολείου μπορεί να μην το πολυσκέφτονται αλλά το να αποκαλείς κάποιον μ' ένα μειωτικό παρατσούκλι ή να τον κοροϊδεύεις ανελέητα είναι κακομεταχείριση, ακόμη κι όταν συνοδεύεται από φράσεις όπως «πλάκα έκανα» ή «ούτε ένα αστείο δεν σηκώνεις;»

Ο εκφοβισμός διαλύει την αυτοπεποίθηση του θύματος. Τα παρατσούκλια και το κράξιμο μπορούν να προκαλέσουν τόσο πόνο όσο και ένα σπασμένο κόκαλο. Το πείραγμα δεν γίνεται πάντα «απλά για πλάκα».

Κανονικά θα πρέπει να χαίρεσαι να πηγαίνεις στο σχολείο. Θα πρέπει να μπορείς να παίρνεις μηνύματα στο κινητό ή στον υπολογιστή χωρίς να φοβάσαι. Θα πρέπει να μπορείς να φεύγεις το πρωί απ' το σπίτι χωρίς να χρειάζεσαι να πάρεις βαθιές ανάσες. Οι άνθρωποι που υφίστανται εκφοβισμό υποφέρουν 24 ώρες το 24ωρο και όχι μόνο όταν συμβαίνει κάτι το εκφοβιστικό.


Αν είσαι θύμα εκφοβισμού, να ξέρεις ότι η κατάσταση αυτή είναι προσωρινή. Σίγουρα με το που μεγαλώσεις θα έχεις πολύ περισσότερες επιλογές και διεξόδους απ' ό,τι τώρα στην εφηβεία. Επιλογές όπως ένας μεγαλύτερος κύκλος ανθρώπων από τους οποίους μπορείς να διαλέξεις τους φίλους σου και η δυνατότητα να απομακρυνθείς από μια απειλητική κατάσταση. Τα πράγματα εγγυημένα θ' αλλάξουν προς το καλύτερο όταν μεγαλώσεις. Τώρα όμως τι κάνεις;

Ίσως είναι δύσκολο να το πιστέψεις τώρα, αλλά δεν είσαι μόνη. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να παλέψουν μαζί σου για να σταματήσει ο εκφοβισμός. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Υπάρχουν ενήλικες στη ζωή σου που θα σε καταλάβουν και θα σε βοηθήσουν.


Πόση βία μπορεί ν' αντέξει κανείς;
Αρκούσε η καθημερινή παρενόχληση και το νταηλίκι για ν' αλλάξει για πάντα τις ζωές των μαθητών στο Γυμνάσιο Κόλουμπάιν (όπου δύο έφηβοι σκότωσαν 12 συμμαθητές τους πριν αυτοκτονήσουν). Αρκετές βδομάδες πριν το μακελειό στο σχολείο, έγινε ένα περιστατικό με τους δύο ένοπλους μαθητές στη σχολική καφετέρια. «Κάποιοι τους πλησίασαν και τους πέταξαν κέτσαπ από πάνω ως κάτω, γελώντας και αποκαλώντας τους αδερφές. Αυτό έγινε μπροστά στα μάτια των καθηγητών. Δεν μπόρεσαν να αμυνθούν. Έμειναν με το κέτσαπ πάνω τους όλη μέρα και γύρισαν σπίτι έτσι.»

Γιατί κανείς δεν έκανε τίποτε; Γιατί κανείς δεν μίλησε; Πάντα υπάρχουν περισσότερες δικαιολογίες απ' ό,τι σοβαροί λόγοι για να μην παρέμβει κανείς.

Ο νταής είναι φίλος μου.
Δεν είναι δικό μου το πρόβλημα. Δεν είναι δικός μου καυγάς.
Δεν είναι φίλη μου αυτή που τρώει καρπαζιές.
Είναι χαμένος! Καλά του κάνουνε!
Του άξιζε το νταηλίκι, πήγαινε γυρεύοντας, τα ήθελε - γιατί να το σταματήσω; Ούτε ο ίδιος δεν υπερασπίστηκε τον εαυτό του, γιατί να το κάνει κάποιος άλλος;
Ο εκφοβισμός θα τον κάνει πιο άντρα.
Ποια θέλει να τη λένε «καρφί» ή «Ιούδα» και να την κατηγορούν που προκάλεσε μπλεξίματα σ' ένα συμμαθητή της;
Καλύτερα να είσαι μέρος της ομάδας πάρα να υπερασπίζεσαι τους «απέξω».
Πού να μπλέκεις τώρα....
Τι λένε οι ειδικοί
«Εκφοβισμός είναι η διεκδίκηση εξουσίας δια μέσου της επίθεσης. Οι μορφές του αλλάζουν ανάλογα με την ηλικία: σχολικός εκφοβισμός στο προαύλιο, σεξουαλική παρενόχληση, επιθέσεις συμμοριών, βία στις ερωτικές σχέσεις, βιαιοπραγία, συζυγική βία, παιδική κακομεταχείριση, εργασιακή παρενόχληση και κακομεταχείριση ηλικιωμένων» (Pepler and Craig, 1997)

«Ο εκφοβισμός είναι θέμα σχέσεων, όχι θέμα πειθαρχίας. Έχει να κάνει με την κατάχρηση της δύναμης. Η δύναμη του νταή και η αδυναμία του θύματός του αυξάνονται αντιστρόφως ανάλογα. Οι νταήδες έχουν κατά κανόνα περιορισμένη αντίληψη του εαυτού τους. (Dr. Wendy Craig, Queens University)

«Οι νταήδες δεν αλλάζουν μεγαλώνοντας. Αυτό που αλλάζει είναι οι μορφές του εκφοβισμού που ασκούν. Στην ενήλικη ζωή, ο εκφοβισμός προκαλεί μεγαλύτερα προβλήματα, όπως η σεξουαλική παρενόχληση, επιθετικότητα στις ερωτικές σχέσεις και εγκληματικότητα.» (Dr. Wendy Craig, Queens University)

«Η πιο συνηθισμένη μορφή εκφοβισμού είναι η ομοφοβική γλώσσα (κράξιμο), αν και ελάχιστη μαθητές και ενήλικες κάνουν κάτι για να τη σταματήσουν.» (Kristopher Wells, University of Alberta)

Σύμφωνα με έρευνες στην Ελλάδα,[1] το 23,3% των μαθητών γυμνασίου-λυκείου γίνονται μάρτυρες σε καβγά με ξύλο τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Στα ελληνικά γυμνάσια και τα λύκεια σχεδόν οι μισοί ερωτηθέντες (48,9%) δήλωσαν ότι βρέθηκαν μπροστά σε περιστατικό με κοροϊδία τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Τα σεξουαλικά σχόλια, η κοροϊδία, η διάδοση φημών, οι διακρίσεις και η απομόνωση αποτελούν κομμάτι της ελληνικής σχολικής πραγματικότητας. Έρευνα που έχει κάνει η Γιούνισεφ σχετικά με τον ρατσισμό στα ελληνικά σχολεία διαπίστωσε υψηλή συχνότητα ρατσιστικών φαινομένων.[2]

Ηλεκτρονικός εκφοβισμός
Ηλεκτρονικός εκφοβισμός είναι η χρήση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μηνυμάτων κινητού τηλεφώνου, προσβλητικές ιστοσελίδες και μηνύματα σε τσατ ή σελίδες κοινωνικής δικτύωσης με σκοπό την εσκεμμένη μείωση ενός ατόμου.

Όπως και οι υπόλοιπες μορφές εκφοβισμού, ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός έχει να κάνει με την εξουσία. Αυτοί που εκφοβίζουν τους άλλους προσπαθούν να κυριαρχήσουν πάνω σε άτομα τα οποία αντιλαμβάνονται ως πιο αδύναμα. Θέλουν να κάνουν τους άλλους να νιώσουν ότι έχουν κάτι στραβό - είναι αδερφές, είναι χοντροί, είναι παλιοξένοι, είναι κοντοπίθαροι κτλ. Τα θύματα δεν έχουν τίποτα το στραβό! Αυτός που έχει πρόβλημα είναι ο νταής.


Σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 2002 στη Βρετανία, ένας στους τέσσερις νέους ηλικίας 11 έως 19 ετών, έχει δεχθεί απειλές μέσω υπολογιστή ή κινητού τηλεφώνου ακόμη και για τη ζωή του. (NCH -National Children's Home, UK).

Η σύγχρονη τεχνολογία παρέχει στους νταήδες την άνεση να κρύβονται πίσω απ' την ανωνυμία. Ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός διαφέρει μόνο στο ότι είναι ένας εξαιρετικά δειλός εκφοβισμός.

Γκέι και λεσβιακός εκφοβισμός
«Οι νεαροί γκέι και οι νεαρές λεσβίες θεωρούν ότι η πλειοψηφία του σχολείου δεν αποδέχεται τους γκέι. Πιστεύουν ότι λιγότεροι από τους μισούς (44%) καθηγητές τους και μόνο το ένα τέταρτο (27%) των μαθητών θα αντιδρούσαν θετικά αν μάθαιναν ότι ένας μαθητής είναι γκέι ή ότι μια μαθήτρια είναι λεσβία.» (McCreary Centre Society Survey, 2007).

Δεν χρειάζεται να είσαι απαραίτητα γκέι για να σου βγάλουν τη «ρετσινιά» και να υποστείς πειράγματα και βία. Οι νταήδες που πουλάνε ασκούν ομοφοβικό εκφοβισμό βάζουν στο στόχαστρο οποιονδήποτε αντιλαμβάνονται ως διαφορετικό, ως άτομο που ξεφεύγει από το «κανονικό».

Ο ομοφοβικός εκφοβισμός έχει συγκεκριμένο θέμα και συχνά είναι εξαιρετικά άγριος. Σε αντίθεση με άλλους εκφοβισμούς, ο ομοφοβικός εκφοβισμός θεωρείται πιο «εντάξει», επειδή η κοινωνία συχνά περιθωριοποιεί τους γκέι, άρα οι νταήδες νιώθουν ότι καλά κάνουν και ασκούν βία στους «ανώμαλους».

Δυο φορές μόνοι
Τα σχολικά χρόνια είναι έτσι κι αλλιώς δύσκολα. Για τους γκέι μαθητές και μαθήτριες μπορεί να γίνουν εφιαλτικά. Τα γκέι παιδιά όχι μόνο υφίστανται βία στο σχολείο αλλά πολύ συχνά δεν βρίσκουν καθόλου υποστήριξη ούτε στο σπίτι τους. Φαντάσου να σε διαχωρίζουν για τη σεξουαλικότητά σου σ' ένα εχθρικό σχολικό περιβάλλον και μετά να γυρνάς σ' ένα σπίτι κι η οικογένειά σου επίσης να μη σε στηρίζει!

Μελέτες έχουν δείξει ότι 30-50% των γκέι αγοριών και κοριτσιών έχουν υποστεί κάποιο είδος ομοφοβικής βίας στο σχολείο τους (Warwick, Chase, & Aggleton, 2004). Εξαιτίας αυτής της βίας, τα άτομα αυτά αναφέρουν:

-περισσότερες συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες
-πιο έντονα συμπτώματα κατάθλιψης και απομόνωσης
-πιο εχθρικό σχολικό περιβάλλον και εμπειρίες κακομεταχείρισης
-μεγαλύτερα ποσοστά εκφοβισμού, εγκατάλειψης του σχολείου και σεξουαλικής κακοποίησης και
λιγότερη κοινωνική υποστήριξη τόσο από την οικογένειά τους όσο και από τους συνομηλίκους τους σε σύγκριση με τα ετερόφυλα άτομα της ηλικίας τους (Rivers & Cowie, 2006; Sawyc, et al., 2007).
Ο ομοφοβικός εκφοβισμός μπορεί να έχει σοβαρές και μακροχρόνιες επιπτώσεις. Τα καθημερινά πειράγματα, η κοροϊδία και η κακομεταχείριση είναι τρομαχτικές εμπειρίες που κανείς δεν αξίζει να υποστεί.

Οι συνέπειες της ομοφοβικής βίας
Αν γίνεις στόχος ομοφοβικού εκφοβισμού μάλλον θα νιώσεις:
-ντροπή
-αμηχανία
-μοναξιά
-θυμό
-λύπη
-μεγάλο και μόνιμο άγχος μήπως ξανασυμβεί

Στην προσπάθειά σου να αναπτύξεις κάποιον αμυντικό μηχανισμό ίσως:
-νιώσεις ότι δεν αξίζεις
-απομονωθείς από τις παρέες
-κλειστείς στον εαυτό σου
-γίνεις κι εσύ ο ίδιος νταής
-δεν σου κάνει καθόλου όρεξη να πας σχολείο
-πάψεις να διαβάζεις τα μαθήματά σου
-αρχίσεις να αυτοτραυματίζεσαι
-κάνεις πολύ άσχημες σκέψεις για το μέλλον
Όλα αυτά είναι φυσιολογικά συναισθήματα. Δεν χρειάζεται όμως να τα ανέχεσαι. Υπάρχουν τρόποι να σπάσεις τον φαύλο κύκλο του εκφοβισμού. Αν ένας νταής σου κάνει τη ζωή δύσκολη το πιο πιθανό είναι ότι κάνεις κι εσύ το ίδιο σε κάποιους άλλους. Δεν χρειάζεται να νιώθεις μοναξιά. Αν σε εκφοβίζουν, μίλησε γι' αυτό ανοιχτά μέχρι κάποιος να σε βοηθήσει. Κάποιος όντως θα σε βοηθήσει!

Πώς να το σταματήσεις
Είτε είσαι στόχος εκφοβισμού είτε απλώς παρατηρητής, χρειάζεσαι σχέδιο δράσης. Όσο απίστευτο κι αν σου ακούγεται, υπάρχουν δοκιμασμένες στρατηγικές αντιμετώπισης των νταήδων, οι οποίες έχουν αποτέλεσμα! Οι νταήδες δεν είναι κάτι το καινούριο: μπορεί οι μέθοδοί τους να έχουν αλλάξει με τα χρόνια αλλά οι συμπεριφορές τους είναι προβλέψιμες. Πρόκειται απλώς για ανθρώπους που αισθάνονται καλύτερα κάνοντας άλλους να αισθάνονται άσχημα.

Αντι-εκφοβιστικές τακτικές
Μείνε ήρεμη. Ο νταήδες λατρεύουν να βλέπουν αντιδράσεις! Μην τους κάνεις τη χάρη.
Πάνω απ' όλα: Γι' αυτό που σου γίνεται δεν φταις εσύ! Φταίει ο άλλος που σου το κάνει. Μην αισθάνεσαι ντροπή. Αυτός θα έπρεπε να ντρέπεται.
Μη φοβάσαι να μιλήσεις γι' αυτό σε άτομα που εμπιστεύεσαι. Ένας ενήλικας μπορεί να σε βοηθήσει περισσότερο απ' ό,τι νομίζεις. Έχει περισσότερα μέσα που εσύ δεν έχεις. Μπορεί ο πρώτος ενήλικας στον οποίο θα μιλήσεις να μη σου δώσει σημασία ή να μη σε υποστηρίξει όσο χρειάζεται. Μην το βάζεις κάτω! Συνέχισε να ψάχνεις. Κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος που θα σε ακούσει και θα σε βοηθήσει. Δεν είναι όλοι οι ενήλικες αναίσθητοι ή αδιάφοροι.
Αν ξέρεις ότι κάποιος δεν σε συμπαθεί, μείνε μακριά του. Βγάλε τον εαυτό σου από την κατάσταση, όσο γίνεται βέβαια.
Μην αντεπιτίθεσαι. Μπορεί να χτυπήσεις ή να κάνεις τα πράγματα χειρότερα. Οι νταήδες επιζητούν την προσοχή - με το να τους επιτεθείς κι εσύ τους δίνεις αυτό που θέλουν.
Απόφυγε τις καταστάσεις που προσφέρονται για εκφοβισμό. Πήγαινε στο σχολείο νωρίτερα ή γύρνα αργότερα, ή φρόντισε να πηγαίνεις με τον αδερφό ή την αδερφή σου, ένα γειτονόπουλο ή φίλο σου. Μη βρίσκεσαι μόνος σε διαδρόμους, αποδυτήρια ή άδειες αίθουσες.
Φρόντισε να βρίσκεσαι στο οπτικό πεδίο καθηγητών όταν είσαι στο σχολείο. Αυτοί μπορούν να επιβάλλουν αποβολές ή άλλα πειθαρχικά μέτρα.
Αντί να εξοργίζεσαι, δείξε χιούμορ. Έτσι δείχνεις ότι δεν φοβάσαι κι ότι μπορείς να αποφορτίσεις την κατάσταση.
Σκέψου από πριν πράγματα που μπορείς να πεις. Επινόησε ένα σύντομο σενάριο και μη λες τίποτα προσβλητικό (για να μη γίνεσαι κι εσύ νταής).
Δείξε αυτοπεποίθηση. Η παθητική στάση, το να κοιτάς το έδαφος ή τα πόδια σου και η νευρικότητα δείχνουν ότι δεν είσαι σίγουρη για τον εαυτό σου. Κράτα ψηλά το κεφάλι σου και στάσου ίσια. Οι νταήδες σε πειράζουν επειδή νομίζουν ότι φοβάσαι.
Μη φέρνεις ακριβά αντικείμενα στο σχολείο. Στους νταήδες αρέσουν τα πράγματα που μπορούν. Μην τους δίνεις αφορμές.
Αν ο νταής δεν σε αφήνει ήσυχη, αγνόησέ τον και απομακρύνσου. Είναι πιο δύσκολο να σου κάνει κάτι αν δεν είσαι εκεί.
Οι «θεατές» έχουν τη δύναμη να σταματήσουν τον εκφοβισμό!
Αν τύχει να βρίσκεσαι μπροστά σ' ένα περιστατικό εκφοβισμού (θεατής») μπορεί να φοβηθείς ότι θα συμβεί και σ' εσένα, αν βγεις μπροστά και πεις κάτι. Να ξέρεις ότι ο νταής σε ελέγχει μέσω του φόβου σου κι ότι σου επιβάλλεται χρησιμοποιώντας αυτόν ακριβώς τον φόβο.

Θυμήσου όμως: οι θεατές που αντιδρούν και αναλαμβάνουν δράση μπορούν συνήθως να σταματήσουν τον εκφοβισμό μέσα σε 10 δευτερόλεπτα. Οι περισσότεροι νταήδες είναι ψευτονταήδες. Πουλάνε τσαμπουκά επειδή πιστεύουν ότι τους παίρνει. Αν είστε δύο ή τρεις που αντιδράτε, πιθανότατα θα κάνουν πίσω.

Πώς να αντιδράσεις
Πρώτα απ' όλα βεβαιώσου ότι είσαι ασφαλής εσύ. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστεί να πας για να ζητήσεις βοήθεια αντί να παρέμβεις άμεσα. Όπως και να χει, μπορείς να πετύχεις πάρα πολλά.

Στο 85% των περιπτώσεων εκφοβισμού υπάρχουν θεατές.
Τα περισσότερα παιδιά αισθάνονται άβολα όταν βρίσκονται μπροστά σ' ένα τέτοιο θέαμα αλλά πολύ λίγα παρεμβαίνουν.
Όταν υπάρχει παρέμβαση από κάποιον συνομήλικο, ο εκφοβισμός σταματάει μέσα σε 10 δευτερόλεπτα στο 57% των περιπτώσεων. (Craig and Pepler, 1997).
Αν στέκεσαι και απλώς κοιτάς, γίνεσαι μέρος του προβλήματος αντί μέρος της λύσης. Είναι σαν να είσαι κι εσύ η ίδια νταής. Έτσι σε θεωρεί το «θύμα», αφού το ανέχεσαι και δεν κάνεις τίποτα να βοηθήσεις. Εσύ, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, έχεις τη δύναμη να βοηθήσεις.

Εντόπισε τον εκφοβισμό. Δεν συμβαίνει μόνο σωματικά, με ξύλο ή σπρωξίματα. Μπορεί να είναι κοινωνικός (απομόνωση), λεκτικός (κράξιμο, παρατσούκλια) ή ηλεκτρονικός.
Απομακρύνσου και φέρε βοήθεια. Με το να στέκεσαι και να παρακολουθείς απλώς γίνεσαι ακροατήριο για τον νταή, που γουστάρει να βλέπει ότι οι άλλοι τον κοιτάζουν.
Μη γελάς μ' αυτό που γίνεται για να δείξεις ότι είσαι κι εσύ με τους «καλούς» κι όχι με τους «χαμένους» του σχολείου.
Ενθάρρυνε και άλλους θεατές να παρέμβουν ως ομάδα. Απομακρυνθείτε όλοι μαζί.
Πες στον νταή να το κόψει, αρκετά τράβηξε το αστείο.
Ύψωσε τη φωνή σου. Πες στον νταή ότι η συμπεριφορά του είναι απαράδεκτη.
Μην τα βάζεις με τον νταή. Δεν είναι ασφαλής αντίδραση, είναι σαν να ρίχνεις λάδι στη φωτιά.
Βοήθησε το θύμα. Βάλε τον εαυτό σου στη θέση του. Δεν θα ήθελες να σε βοηθήσει κάποιος αν σου έκαναν κακό;
Μην περιμένεις από το θύμα να σου ζητήσει βοήθεια.
Απενεργοποίησε τον ηλεκτρονικό νταή
Μπορεί να πάρει πολύ χρόνο και προσπάθεια για να ανταποκριθούν και να αντιμετωπίσουν τα παράπονα σου σχετικά με τον ηλεκτρονικό εκφοβισμό οι εταιρίες παροχής ίντερνετ ή κινητής τηλεφωνίας. Χρησιμοποίησε το μυαλό σου. Είναι πιο εύκολο να προλάβεις τον ηλεκτρονικό εκφοβισμό παρά να τον αντιμετωπίσεις εκ των υστέρων. Αν είναι ήδη πολύ αργά γι' αυτό, ίσως είναι πιο εύκολο να διαγράψεις τους λογαριασμούς e-mail, κινητού ή βομβητή που έχεις και να ανοίξεις καινούριους.

Ποτέ μην αποκαλύπτεις προσωπικές πληροφορίες όπως το όνομα σου ή τα ονόματα φίλων ή συγγενών σου, τη διεύθυνση και το τηλέφωνό σου ή το σχολείο στο οποίο πηγαίνεις. Προσωπικές πληροφορίες είναι επίσης οι φωτογραφίες και το e-mail σου. Ποτέ μη λες σε κάποιον τους κωδικούς ασφαλείας σου.
Να είσαι ευγενικός όταν μιλάς σε κάποιον στο ίντερνετ, όπως θα ήσουν και εκτός. Αν κάποιος σου φερθεί με αγένεια, μην απαντάς. Οι ηλεκτρονικοί νταήδες είναι όπως και οι πραγματικοί - θέλουν να απαντήσεις. Μην τους δίνεις αυτή την ικανοποίηση.
Ποτέ μη στέλνεις μηνύματα σε άλλους όταν είσαι θυμωμένη. Περίμενε μέχρι να ηρεμήσεις και να μπορείς να σκεφτείς. Από τη στιγμή που θα στείλεις το μήνυμα είναι σχεδόν αδύνατο να διορθώσεις το κακό.
Ποτέ μην ανοίγεις μηνύματα από άτομα που δεν γνωρίζεις.
Μάθε να κλείνεις, να αποσυνδέεις, να βγάζεις απ' την πρίζα. Κάνε ένα διάλειμμα. Δεν χρειάζεται να είσαι ονλάιν 24 ώρες το 24ωρο.
Μην απαντάς σε μηνύματα ηλεκτρονικού εκφοβισμού. Όσο κι αν το θες. Οι ηλεκτρονικοί νταήδες περιμένουν να δουν ότι κατάφεραν να σε αναστατώσουν.
Μη σβήνεις ή διαγράφεις μηνύματα ηλεκτρονικού εκφοβισμού. Δεν χρειάζεται να τα διαβάσεις, απλώς κράτησέ τα. Είναι οι αποδείξεις σου και μπορούν να χρησιμοποιηθούν από την αστυνομία, τον παροχέα ίντερνετ ή τηλεφωνίας για να σε βοηθήσουν.
Βασισμένο σε ένα άρθρο του b-free.ca

Βιβλιογραφία
[1] Ταυτότητες φύλου, εθνικές ταυτότητες και σχολική βία: Διερευνώντας τη βία και τη θυματοποίηση στο σχολικό πλαίσιο»: 2004-2006, της καθηγήτριας του Τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Βασιλικής Δεληγιάννη-Κουιμτζή.

[2] Διακρίσεις - Ρατσισμός - Ξενοφοβία στο Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα

Raising our children by Chogyam Trungpa Rinpoche

Raising Our Children, Sharing Our World


By the Vidyadhara, Chogyam Trungpa Rinpoche
Exclusive to the Shambhala Times, courtesy of Lady Diana Mukpo

I have been the father of my own personal, physical children. I have also been the psychological father of many semi-grownup children, and I have been the father of a larger vision, of how our world can actually give birth at all. I feel that I have the authority and the experience to express myself about all of these levels of fatherhood, although I still feel humble, nevertheless.

To begin with, I would like to correct a problem in our language. When we refer to our offspring, we should refer to them as children rather than kids. Calling our children "kids" is like referring to others as "you guys." It has a somewhat lighthearted connotation, but at the same time we sound embarrassed.

There are so many demands put on parents. In the Buddhist community, there is a demand on you to practice meditation and you have social obligations of all kinds, such as volunteer work and sharing other responsibilities within the community. On top of that, you have your job, you have your relationship with your partner-a husband or wife who might be quite a handful-and on top of that you have your children, who may be absolute handfuls to handle. So you might begin to feel that you are going to explode. You try to use every finger, let alone both hands, to help you maintain everything at once. Keeping up your daily schedule of meditation practice becomes impossible. And then, on top of that, you also have to look after your economy. There seems to be no time left to press your shirts or dress properly or clean your house. All sorts of demands are made on you. Partly because of your personal commitment to practice and partly because of other social commitments, all sorts of demands bounce back on you, so that you find your life completely full, absolutely full. We don't even have time to change a diaper, let alone change the oil in your car. But at the same time, those things are necessary. We have to make time for the most basic things in life, in order to make things valid.

When you are finally able to send your children to the babysitter or to school, at least part of your life seems to be taken care of, organized and worked on. But I should warn you about regarding your children only as sources of disturbance and disorder in your life. When you want to hear a certain lecture, go to some public function, or for that matter have an affair or spend time with your wife or your husband, there is often a tendency to want to park your children somewhere. You love them, of course, but nevertheless the mentality of regarding them as some kind of temporary nuisance comes up.

You would like to become a free person once more-for twenty-four hours or a few hours. You would like your freedom for even ten minutes-and so you provide your children with bottles and pacifiers to keep them occupied. In England, they call their pacifiers dummies, which should tell us something. I find that a very insulting attitude towards your own body and flesh-which are your children. Because you are having a very important discussion, you remove the kids from the room. You feed them somewhere else and put them to bed early. I'm not particularly saying that you should be on duty with your children twenty-four hours a day or that you should feel heroic and warriorlike in dealing with your children. But parking your children away somewhere or not even being able to find the time to clean them up is not so good.

On the one hand, there's a problem with sending your children to school to get rid of them so you can have some free time. On the other hand, practically speaking, in order to have time for anything else in your life, you need a school or some other situation for your children. However, there is a very thin, hairline's difference between having a convenience mentality towards caregivers as opposed to having dedication to one's child.

The main point I'm concerned with is that we should not transmit any sense of rejection to our children. Whenever we feel that the children are nuisances, that's because we are being the nuisance rather than our children. School should not be regarded as a place where you make a deposit, like a bank. You check your child in and get your serial number. When you finish your business, you can come back with your serial number and retrieve your child. Sending your children to school is not like checking your coat at a restaurant.

We are actually building a Buddhist world so that our children can grow up in an atmosphere that is right and good. It's revolutionary and represents a fantastic vision that we are trying to build such a world. We would like to bring up our children in a situation in which parents, teachers, caretakers and even administrators are all working together, joining forces to upgrade the early growth of our young ladies and gentlemen-which is fantastic.

I personally decided not to put my child into a school that was very sloppy. I didn't have any resentment of the caretakers, but I felt that the atmosphere was not good. It seemed that many of the children were parked there like little cars, and I didn't want to park my child in the parking lot. It was sloppy, dirty and casual, and without an appreciation of basic dignity. If there's basic vision, then I would include my child in that situation with delight.

It might be very convenient to have your children in a preschool of some sort, but school should be an expression of our dedication and our actual understanding so that our children can evolve there, so that we can actually build them up. Our children can learn how to eat, how to handle things, and for that matter how to roll around on the ground and how to relate with other children. Basically, we need to learn how to bring up all of our children as statesmen, royalty almost. In our world we don't have a prescribed royalty as such. However, everybody who learns to handle themselves and to relate with reality fully and properly and with dignity comes through that experience with confidence-which is the equivalent of royalty in this case.

Through applying Shambhala vision to how we raise our children, we develop mutual confidence, so that our children are not regarded as under-developed apes but as embryonic beings, who have the seed of being fully developed within them. As Buddhists, we say that people inherit their own Buddha nature. In dealing with their children, sometimes people forget this. Because young children can't eat, get dressed, change their diapers or walk without help, we regard them as subhuman beings. That would be called setting-sun vision. Setting-sun people do not believe in the Buddhist vision of Buddha nature. They think that human beings are basically apes and their approach to survival is based on the fear of death. Really being alive and actually performing properly in a real world is what we call Great Eastern Sun vision. It is very important to take that attitude towards raising our children. We have to understand that raising our children is actually upgrading basic human existence. The world of the Great Eastern Sun upgrades itself by itself. Sophistication, confidence, dignity, power, sanity and practice all build up tremendously if we work together and have the right attitude. We don't want to leave our children behind, obviously.

All sorts of nuisances may take place, but they are not setbacks. They are part of the journey. Although the tires on our vehicle might be punctured and our transmission might need to be replaced, we keep going. We continue on our journey. In fact, having children provides a tremendous connection with the real world and also with the dharmic world and the vajra world, if I may say so. I found that out myself. At the beginning of my journey, I felt: "I am a mendicant monk. How fantastic. How free!" Then I began to fall in love and I thought, "Maybe I can just fall in love and be with my wife. How clean cut." But when I first heard a San Francisco doctor say, "Congratulations. The test is positive," I didn't know what to say. I felt that I'd been pulled down, made into a part of the world, that the ship had dropped its anchor. Throughout the pregnancy, I was constantly suspicious.

But when my child was born, I realized that there could be no obstacles between my wife and myself. In fact, having a child opened a new avenue of relating with the Great Eastern Sun. It's a perpetually shiny and fantastic sun-although at some point I was hoping that it would be a daughter. It is a fantastic feeling to be a father and an originator of another clan, a further extension of my particular mission, which is to propagate the vajra world and the Shambhala world. It actually works, and it feels very good.

We should have some sense of delight in having children. We can actually open our world to them, whether they are large or small, ten years old or two weeks or even one day old. The Buddhist world is a real, genuine and powerful world. Some day, I hope that a Buddhist-inspired educational system can be presented, where children can actually learn to sit and practice. Some kind of early training and discipline are very much called for. It's not so much that we are trying to turn our children into Buddhists or Christians or anything else. But we are trying to share the world with them, which is a good world.

We might face all sorts of obstacles, but we can work with them one by one. When one baby needs a diaper changed, we do that. Another one might have diarrhea but we can work with that too, step by step. It's not so difficult. I've been changing a lot of diapers, for people young and old. I've been breast feeding a lot of people, as well as bottle feeding some of them. I myself have acted simultaneously as both father and mother. I appreciate how it feels. There is a lot to do, but the whole thing is wonderful.

Based on the Opening Talk to Alaya Preschool
March 10, 1978
Edited by Carolyn Gimian
Copyright 2009, Diana J. Mukpo

Tipotologies by Nikos Dimou

Τιποτολογίες (26.2.09)

Ομάδα σημαντικών διανοούμενων μου έστειλε ένα κείμενο διαμαρτυρίας για να το δημοσιεύσω. Μέχρι να βγει το τεύχος μας, θα το έχετε ήδη διαβάσει στον ημερήσιο Τύπο. Υπενθυμίζω μερικές φράσεις:

«…συγγραφείς, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί έπεσαν θύματα βομβιστικών επιθέσεων, επειδή ο λόγος ή οι απόψεις τους δεν ήταν αρεστά σε κάποιους.

…ομιλητές σε ανοιχτή συζήτηση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο δέχθηκαν βίαιη και συντονισμένη επίθεση με σκοπό να αποτραπεί ο δημόσιος λόγος τους μέσα σε ένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα …πανεπιστημιακός ξυλοκοπήθηκε άγρια μέσα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, όπου είχε κληθεί να μιλήσει.

Απέναντι σε αυτή την πρωτόγνωρη για τα μεταπολιτευτικά χρόνια έξαρση βίας και τρομοκρατίας δεν μπορεί κανείς να μένει αδιάφορος».

Και δεν μένουν αδιάφοροι. Ανασύρουν το κλασικό μπλα-μπλα διαμαρτυρίας όμως το «δια ταύτα» τους δεν λέει τίποτα!

«Καλούμε τους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, τους ακαδημαϊκούς δασκάλους, τους λειτουργούς του Τύπου, αλλά και κάθε πολίτη που σέβεται και υπερασπίζεται την ελευθερία του λόγου και των ιδεών, να εκφράσουν την αντίθεσή τους».

Εκτός από το να ζητήσετε την αντίθεση μας (την εκφράζουμε! την εκφράζουμε!) δεν έχετε κάτι πιο συγκεκριμένο να προτείνετε; Τα περισσότερα συμβάντα που αναφέρετε έλαβαν χώρα μέσα στο (ρεζίλι πλέον) πανεπιστημιακό άσυλο. Μήπως να αστυνομευθεί – έστω, εκ των ένδον; Μήπως να αρθεί; Μήπως να αλλάξουν δομή και μορφή τα ΑΕΙ μας; Μπα, που τέτοια τόλμη! Να πείτε τα πράγματα με το όνομά τους; Να έρθετε αντιμέτωποι με τον κυρίαρχο Λαϊκισμό; Να εναντιωθείτε στα θέσφατα των πάσης φύσεως «προοδευτικών»; Να καταδικάσετε τουλάχιστον τον ψευτοαριστερισμό της κουκούλας και της γροθιάς;

Εξήντα διανοούμενοι και συγγραφείς, το άνθος των ελληνικών γραμμάτων, υπογράφουν αυτή την απόλυτη τιποτολογία. Και να είχα χώρο για τα ονόματά τους δεν θα τα έβαζα. Δεν τους προσθέτει τίποτα. Σαφώς η κατάσταση είναι απαράδεκτη. Αλλά με διακηρύξεις που απλώς αποφεύγουν το πρόβλημα και γενική «έκφραση αντίθεσης», δεν γίνεται τίποτα.
LIFO (26.2.09)

Μεικτή Ζώνη

Μεικτή Ζώνη του Κωστή Παπαγιώρτη

Κακοδημοκρατίες. Παρακολουθώντας το δημοκρατικό βίο να εξελίσσεται δυναμικά, υπόγεια, καταθλιπτικά σε μέγα φροντιστήριο αδικίας.

"Η δημοκρατία, επειδή γνωρίζει απ' έξω κι ανακατωτά το κακό, είναι μανούλα στη διαίρεση. Την αδικία δεν τη φορτώνει σε μια κεντρική, αυταρχική εξουσία, απεναντίας έχει την κομψότητα να μοιράζει την ευθύνη σε όλους. Ο τρόπος; Με το ιδιοφυές τέχνασμα της ψήφου που ισούται ευθέως με συνενοχή. Ό,τι κάναμε, μαζί το κάναμε, όπως λέει και το άσμα. Κατά συνέπεια ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Ως εκ τούτου, ο δημοκρατικός βιος εξελίσσεται δυναμικά, υπόγεια, καταθλιπτικά σε μέγα φροντιστήριο αδικίας.

" ΕΝΩ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ πρέπει να αναγνωρίζω τον καλό εαυτό μου και να εμπνέομαι την επιθυμία να του μοιάσω, τα πράγματα ρέπουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο άλλος μου θυμίζει τα αποθέματα οργής και καταστροφικότητας που κεφαλοποιώ μέσα μου. Αντί για την παντομίμα της αρετής που αγγίζει άμεσα την καρδιά, με κάνει θεατή εχθροπραξιών σημαίνοντας μέσα μου συναγερμό. Τι "χαλάει" τους ανθρώπους; Ότι μονίμως βρίσκονται επί ξηρού ακμής. Ο άλλος υποσκάπτει τη θέση μου, μειώνει την υπόστασή μου, με μηδενίζει δωρίζοντάς μου το δημοκρατικό του λοίδορο χαμόγελο. Κι όλα τούτα επειδή η καθολική διαβούλευση και αντιπροσώπευση επινόησε τη μόνη δυνατή πολιτική λύση: όλοι ξεκινούν τύποις ισότιμοι και το μόνο που επιδιώκουν είναι η κατάφωρη αδικία και ανισότητα."

LIF0 04.02.2009, p. 22

Σιγά μην κλάψω...

Σιγά μην κλάψω
Του Nικoυ Γ. Ξυδακη

H νέα χρονιά αρχίζει φορτωμένη σκοτεινούς οιωνούς. Η κρίση, που διαπερνά τον πλανήτη και τη μικρή μας χώρα, δεν είναι μόνο οικονομική· είναι κρίση πολιτική και κοινωνική, είναι κρίση ηθική και κρίση αξιών. Πορευτήκαμε για πολλά χρόνια οδηγημένοι από στερεότυπα, μηρυκάζοντας κλισέ, αβασάνιστα, επιπόλαια, αφήνοντας τους εαυτούς μας σε ξένα χέρια, σε διαμεσολαβητές, σε δανεικά, σε έτοιμες λύσεις. Τώρα πορευόμαστε ανάμεσα σε διαψεύσεις. Με πικρή επίγνωση – μα ευτυχώς, είναι επίγνωση.

Ανάμεσα στο σμήνος των σκοτεινών οιωνών, πεταρίζουν φωτεινά οι ελπίδες. Μέσα στον κρύο διαυγή Δεκέμβρη μάς φανερώνεται μια Ελλάδα μοντέρνα. Αντιφατική, με πλήθος θυλάκων καθυστέρησης, διάστικτη από αρχαϊσμούς, ναι – παρ’ όλ’ αυτά, μοντέρνα. Με νεολαία ευαίσθητη και δυναμική, που αντιδρά, παλεύει, μορφώνεται, ταξιδεύει, επικοινωνεί· μια νεολαία χωρίς συμπλέγματα, διεθνή και ακομπλάριστη όσο ποτέ. Και ταυτόχρονα μεσογειακή και ελληνική, με αίσθηση του χωροχρόνου της, της παράδοσης και του προσώπου της.

Ακούω τα τραγούδια των νεότερων γενιών, βλέπω τις ζωγραφιές και τις παραστάσεις τους, πίνω ένα καφέ στα στέκια τους. Τους βλέπω πολύχρωμους και συντροφιασμένους, ρεαλιστές και παθιασμένους, κριτικούς και cool, πολύμορφους. Μητροπολιτικούς. Από το Μπραχάμι ώς τα Λιόσια, κι από τα Χανιά ώς την Καλαμαριά, από το πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ ώς τους δρόμους της Βαρκελώνης. Με ή χωρίς Ph.D.

Ακούω τα τραγούδια των νεότερων γενιών, βλέπω τις ζωγραφιές και τις παραστάσεις τους, πίνω ένα καφέ στα στέκια τους. Τους βλέπω πολύχρωμους και συντροφιασμένους, ρεαλιστές και παθιασμένους, κριτικούς και cool, πολύμορφους. Μητροπολιτικούς. Από το Μπραχάμι ώς τα Λιόσια, κι από τα Χανιά ώς την Καλαμαριά, από το πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ ώς τους δρόμους της Βαρκελώνης. Με ή χωρίς Ph.D.

Η εναλλακτική κουλτούρα, τα δίκτυα, οι παρέες, το κοινοτικό πνεύμα των νεοτέρων, αρχίζουν να διαχέονται στο υπόλοιπο, ημιαναίσθητο σώμα της κοινωνίας. Τα ραδιόφωνα ανακαλύπτουν εγχώρια σκα και ραπ, παραμερίζουν λιγάκι την κουρτίνα του σκυλοπόπ που μας τυφλώνει, στον Μελωδία και στο YouΤube, στο αυτοκίνητο, μες στον διαυγή Δεκέμβρη, ακούμε δοξαστικό το «Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ» από μια οργιώδη μπάντα με έγχορδα και πνευστά, με έναν ακατάβλητο γκριζομάλλη τραγουδιστή: ο σχεδόν πενηντάρης Αγγελάκας συνομιλεί με τους εικοσάρηδες και τους λυκειακούς χούντις. Ενα τραγούδι καθρεφτίζει τον Καιρό.