12.20 Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ.
21 οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν
22 ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ Ἀνδρέᾳ, καὶ πάλιν Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος καὶ λέγουσι τῷ Ἰησοῦ·
23 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. (Ιωάνν.12.20 – 12.26)
Ο ναός του Σολομώντα ήταν ένα ιερό προσκύνημα όχι μόνο για όλους τους Εβραίους αλλά και για τους άλλους ανθρώπους. Όπως σήμερα οι άγιοι τόποι είναι τόποι προσκυνήματος, έτσι και τότε οι Εβραίοι συνέρρεαν, ιδίως κατά την εορτή του Εβραϊκού Πάσχα, από όλες τις επαρχίες, διότι δεν υπήρχε άλλος ναός εκτός του ναού του Σολομώντα. Ανάμεσα στους άλλους ήταν και μερικοί Έλληνες, οι οποίοι έδειξαν την καλή διάθεση να πάνε και να προσκυνήσουν στον ναό του Σολομώντα, όπου υπήρχε η ιερή κιβωτός των Εβραίων. Με την ευκαιρία αυτή όμως οι Έλληνες ήθελαν να δουν τον Ιησού Χριστό, για το οποίο φαίνεται άκουσαν πολλά και είχαν την επιθυμία να τον γνωρίσουν και από κοντά. Και επειδή δεν είχαν την σχετική πρόσβαση, απευθύνθηκαν στο Φίλιππο, τον οποίο πιθανώς κάπως να τον γνώριζαν, αλλά και ο ίδιος Φίλιππος συστέλλονταν να το ζητήσει ο ίδιος από τον Κύριο και το είπε στον Ανδρέα και έτσι πήγαν και οι δυο τους Έλληνες στον Κύριο. Ο Χριστός όταν τους είδε είπε τον μεγάλο εκείνο προφητικό λόγο, που επρόκειτο να επιβεβαιωθεί πλήρως: «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου».
Τί εννοούσε άραγε ο Κύριος με αυτόν τον προφητικό λόγο; Αν ήμασταν παρόντες και τον ακούγαμε, σίγουρα θα παραξενευόμασταν και μάλλον δεν θα τον δίναμε και πολλή σημασία. Σήμερα όμως ύστερα από τόσους αιώνες εξακριβώνουμε την μεγάλη αλήθεια του λόγου του Κυρίου. Γιατί άραγε αυτό δεν το είπε σε αντιπροσώπους άλλων εθνών, που συνέρρεαν κατά την εορτή του Εβραϊκού Πάσχα; Γιατί η συμβολή των Ελλήνων στην διάδοση του ευαγγελικού κηρύγματος ήταν καθοριστική. Ποια λοιπόν είναι αυτή η συμβολή; Θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε κάποιους παράγοντες ευνοϊκούς για την διάδοση της διδασκαλίας του Χριστού και αυτοί είναι. Η ελληνική γλώσσα, στην οποία γράφτηκαν τα ευαγγέλια και μεταφράστηκαν και τα υπόλοιπα βιβλία της Αγίας Γραφής. Η πατερική παράδοση, στην οποία αναλύθηκε και ερμηνεύτηκε ο λόγος του Θεού. Η θεοσέβεια των Ελλήνων, οι οποίοι μπορεί να πίστευαν σε άλλους θεούς, όμως δεν απέκλεισαν και την ύπαρξη και άλλου θεού, που μπορεί να τους ήταν άγνωστος και γι’ αυτό οι Αθηναίοι αφιέρωναν ένα άγαλμα στον Άγνωστο Θεό. Επίσης η ελληνική φιλοσοφία, η οποία ήταν ιδεολογικά συγγενής με την χριστιανική διδασκαλία, γι’ αυτό και της δάνεισε ένα μεγάλο μέρος από την εννοιολογική σημασία της ελληνικής γλώσσας και έτσι ερμηνεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο η διδασκαλία του Χριστού. Αυτή η πατερική παράδοση αποτελεί το σημείο αναφοράς όλων των χριστιανικών εκκλησιών αλλά και όλων γενικά των ανθρώπων.
source: click here.