Μὲ ἀκρωτηριασμένες ρίζες, ποιά ἐπιβίωση; Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

Είναι ρεαλιστικά δυνατό να επιβιώνει η φιλοπατρία σήμερα;

Ολόκληρο το άρθρο θα το βρείτε εδώ: 

http://global-chessboard.blogspot.com/2013/04/m.html

Προλογίζοντας την Παλατινή Ανθολογία του Ι.Ν. Κυριαζή

Στον ανήφορο της παιδικής ηλικίας, η πορεία μου προς τα γράμματα σκόνταφτε στα ηλιοβασιλέματα.Τ’ απογεύματα στο σχολείο, περισσότερο κι απ’ τον Οιδίποδα με βασάνιζε μια κόκκινη κιμωλία που μουτζούρωνε τα γραμμένα στον πίνακα - τυφλωμένος κι εγώ, μααπό το δράμα του ήλιου...Κι όπως κάνουν στα παιδιά για να μη δουν το τέλος ενός ανθρώπου, τραβούσε τις κουρτίνες ο καθηγητής κι έμενα μ’ ένα εξακολουθητικό υπερσυντέλικο φως να συνοψίζει το συσκοτισμένο μου μέλλον.

Ίσως γι’ αυτό αγάπησα τις λέξεις - γιατί αυτές δεν τέλειωναν ποτέ. Μα κι έτσι αβασίλευτες, ακηδεμόνευτες, μια χαρά κατάφερναν να κηδεύουν τα παιδικά μου μάτια, νιογέννητες αυτές, στα σπλάχνα των αρχαίων κοιμωμένων...,ήθελα να πω, κειμένων.

Η Παλατινή Ανθολογία έμεινε εν πολλοίς ανέγγιχτη από την εκπαιδευτική διαδικασία.Η τολμηρή της θεματολογία πιθανόν την κράτησε μακριά από τη σχολική ρουτίνα.Έτσι η επαφή μου μαζί της είχε κάτι από ανεπαίσθητο τρίψιμο ώμου σε κοριτσίστικο στήθος, ως υλικό κατοπινής ονείρωξης.

Τα επιγράμματα της Παλατινής τα είδα σαν συνθήματα των νεκρών στους πάλλευκους τοίχους του θανάτου, ερωτικά sms που ανταλλάσσουν χαμένα ζευγάρια στον Άδη, νεύματα αγάπης από σβησμένα πρόσωπα.

Ποιήματα μικρά μα κι απέραντα τρυφερά, παλιά μα κι απέθαντα, ολοζώντανοι ρυθμοί για έναν πένθιμο χορό της γλώσσας, δίστιχες ράγες δακρύων, αναπαλμοί καρδιάς στο στήθος άψυχων ονείρων · αυτό είναι για μένα η Παλατινή...

Σιγά-σιγά, μεταφράζοντας τα επιγράμματά της, άρχισα ν’ αγαπώ τους ποιητές της κι ιδιαιτέρως τους ανώνυμους, απ’ τους οποίους διασώθηκε μόνο η λάμψη κάποιου δίστιχου.Μ’ αρέσει να τους σκέφτομαι με σκοτεινό πρόσωπο να βουλιάζουν μες στους αιώνες ρίχνοντας πίσω τους χρυσά γράμματα, για να τους βρούμε...

Επειδή γνωρίζω πως πολλοί σημερινοί νέοι έχουν μιαν αίσθηση, όχι απλώς ανίας μα σχεδόν πνιγμού, ανάμεσα σε ναυαγισμένα κομμάτια λέξεων κι επιπλέουσες σανίδες γραμματικής-συντακτικού...
Επειδή υποψιάζομαι τουλάχιστον αδιαφορία, αν όχι αποστροφή, και σ’ αρκετούς εκπαιδευτικούς που μετρούν τις διδακτικές τους ώρες σαν μια φθονερή ποινή που επέβαλε εκείνος ο εξαφανισμένος αρχαίος χρόνος πάνω στο σύγχρονο της καθημερινής τους ζωής...

Επειδή η γνώση έφτασε να γίνει αντώνυμο της απόλαυσης μέσα στο σχολείο...
Αλλά κι επειδή ψηλαφώ ρινίσματα κατεργασμένης μαγείας πάνω στις αναπότρεπτες ρυτίδες εκείνων των ποιημάτων...
Επειδή οι ρυτίδες τους μοιάζουν περισσότερο με χαρακώματα απ’ όπου οι λέξεις δώσαν τη μάχη τους με τη σιωπή του χρόνου...
Επειδή, τέλος, ο αναστεναγμός δεν πρέπει να είναι ο μοναδικός τρόπος για να βγάζουμε την αναπνοή μας...
γι’ αυτούς τους λόγους προσπάθησα να μοιραστώ και μ’ άλλους την αγάπη μου για την Παλατινή, προσφέροντάς τους μια χούφτα τρίμματα ψυχής απ’τις σκισμένες τσέπες του Χρόνου .
Τα πρωτότυπα κείμενα συμβάλλουν σε μια γλωσσική μαγγανεία χωρίς τη στυφή γεύση της στάχτης.
Γιατί η στάχτη είναι η σκόνη του παλιού που επικάθεται στα προς στάχτη,άφθαρτα τάχα, μέλη της ύλης.
Τα γεννήματα εκείνα όμως είναι μια ανάερη ύλη που θα κυματούται εσαεί δονώντας τις φωνητικές χορδές όλων των εποχών.

πηγή:http://palatini.blogspot.gr/

Συνέντευξη της Μαριάννας Κορομηλα στο Lifo

Μαριάννα Κορομηλά: Ξεναγός, ιστορικός, συγγραφέας. Γκάγκαρη Αθηναία, ζει μεταξύ Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Πηλίου. Έχει δει θάλασσες που δεν υπάρχουν πια. Πηγή: www.lifo.gr

Για να θυμηθούμε και τον Μάη του '68, πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια. Η Αθήνα είναι η πατρίδα μου γιατί έχω χιλιάδες μικρά πράγματα να θυμηθώ, παιδικές μνήμες που με συνδέουν με αυτή. Γεννήθηκα στο τέλος του Εμφυλίου, τον Αύγουστο του 1949, σε μια χώρα και μια πόλη πολύ φτωχή, πολύ ταλαιπωρημένη, διχασμένη και τσαλαπατημένη. Στα έξι μου μετακομίσαμε στο Παλαιό Φάληρο, όπου η μητέρα μου, ως Καϊρινή που ήταν, είχε σπίτι εκεί, όπως πολλοί Αιγυπτιώτες. Ήταν κάτι μονοκατοικίες-πέτρινοι πύργοι με ταράτσα. Παραδεισένιος τόπος για ένα παιδί τότε. Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν έζησα σ' αυτό τον ιδανικό τόπο. Στον χωματόδρομο παίζαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ξυπόλυτοι πηγαίναμε σε μια πεντακάθαρη θάλασσα. Ναι, μια ειδυλλιακή εποχή, αλλά αυτό που θυμάμαι πάντα και αναζητώ είναι η απλότητα.   Από την πατρική πλευρά κατάγομαι από οικογένεια Αθηναίων διανοουμένων και δημοσιογράφων. Από το 1834 οι Κορομηλάδες βγάζαμε τα λεφτά μας από τα γράμματα. Εγώ είμαι η πέμπτη γενιά. Ο προ-προ-προπάππος μου Ανδρέας Κορομηλάς, τυπογράφος και εκδότης, έφτιαξε τον πρώτο εκδοτικό οίκο στην ελεύθερη Ελλάδα. Είχε μάθει τη δουλειά στο βασιλικό τυπογραφείο και αργότερα στο Παρίσι, δίπλα στον σπουδαίο Γάλλο εγκυκλοπαιδιστή Ντιντό (είναι ο Διδότος, του έχουμε και δρόμο). Έβγαζε λεφτά τυπώνοντας σχολικά και θρησκευτικά βιβλία και τα ξόδευε για να εκδίδει αρχαίους συγγραφείς. Από τα δύο του παιδιά, ο Λάμπρος ήταν πρόξενος στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα κι ο Δημήτριος, ο προπάππος μου, εκδότης της πρώτης καθημερινής εφημερίδας στην Ελλάδα το 1872, «Η Εφημερίς». Έγραψε και γύρω στα 300 θεατρικά έργα, ανάμεσά τους είναι η «Τύχη της Μαρούλας» και «ο Αγαπητικός της βοσκοπούλας». Εκείνος έπεισε τον Γεώργιο Α΄να ιδρύσει το Βασιλικό Θέατρο, αλλά δεν πρόλαβε τα εγκαίνια. Πέθανε 48 χρόνων, έχοντας φάει ως τρομερά μπον βιβέρ και γαλαντόμος όλα του τα λεφτά κι αφήνοντας την προγιαγιά μου Ευφροσύνη στον δρόμο με πέντε παιδιά. Ήταν όμως αποφασιστική  γυναίκα. Όλη η Αθήνα την ξέρει γιατί αυτή είναι η θεά Αθηνά: αυτή ποζάρισε δηλαδή στον Δρόση για να φτιάξει το γλυπτό που στέκει στην κολόνα έξω από την Ακαδημία Αθηνών.   

Παιδάκι χόρεψα στους Όρνιθες του Κουν. Όχι στους πρώτους, αλλά στους δεύτερους, στους οποίους έκανε τις χορογραφίες η Ζουζού Νικολούδη, δασκάλα μου στη Σχολή της Κούλας Πράτσικα. Ο πατέρας μου ήταν πολύ φίλος της Πράτσικα, όπως επίσης και του Σίμωνα Καρά, τον οποίο είχα την τύχη να έχω δάσκαλο μουσικής. Λίγο αργότερα, πάλι λόγω της Σχολής, ήμουν δίπλα στην «πρωθιέρεια» Αλέκα Κατσέλη στην αφή της φλόγας των Ολυμπιακών του 1964, με χλαμύδες υφασμένες από την Εύα Σικελιανού. Όλη αυτή η αναβίωση της αρχαιότητας, οι Δελφικές Γιορτές, η Πράτσικα, ο Καράς, αντιπροσώπευαν την εξέλιξη της ιδεολογίας του φασισμού του Μεσοπολέμου. Ο φασισμός και ο ναζισμός, με όλες τις διαστρεβλώσεις τους, υπήρξαν πολύ σοβαρά κινήματα, με βαθιές ρίζες. Με την αριστοκρατία τους και τη λαϊκουριά τους. Αυτοί εκπροσωπούσαν την πνευματική αριστοκρατία. Μεταξύ αυτών και ο πατέρας μου. Ομολογώ, βέβαια, ότι ήταν τρομερά έντιμοι άνθρωποι.   Ο πατέρας μου ήταν δημοσιογράφος στην «Καθημερινή». Μεγάλωσα στα τυπογραφεία της. Η Ελένη Βλάχου ήταν η νονά μου. Μια γυναίκα αντιπαθητική και ολωσδιόλου αντιπνευματική. Ως ανταποκρίτρια στους Ολυμπιακούς του 1936 στο Βερολίνο εξύμνησε τον Χίτλερ και το '67 έκλεισε τα έντυπά της, αφήνοντας άνεργους εκατοντάδες εργαζόμενους χωρίς αποζημίωση, γιατί θεώρησε τους Συνταγματάρχες «παραδουλεύτρες». Δεν είχε προλάβει να επιβληθεί η δικτατορία των στρατηγών που θα προτιμούσε η ίδια.   

Ως παιδί κι ως έφηβη είδα στο Ηρώδειο (στα βραχάκια) απίστευτα πράγματα: Μωρίς Μπεζάρ, Πάμπλο Καζάλς, Νουρέγιεφ. Περνούσαμε έξω από το Μπραζίλιαν και βλέπαμε όλους εκείνους τους φοβερούς κυρίους, τα ιερά τέρατα, που δεν τολμούσαμε να τους πούμε ούτε καλημέρα. Όταν έβλεπα τον Εμπειρίκο στο περίπτερο στο Κολωνάκι, έκανα ένα βήμα πίσω. Αλλά και μόνο να τον βλέπεις ήταν κάτι το καταπληκτικό. Παράλληλα, ο άθλιος ελληνικός κινηματογράφος πρόβαλλε μια Αθήνα ψεύτικη: «Από τα αλώνια στα σαλόνια». Όσοι δεν είχαν φύγει από τα χωριά τους μετά τον Εμφύλιο και τις διώξεις του '50, τα εγκατέλειπαν για να έρθουν να στοιβαχτούν στα θυρωρεία της Κυψέλης. Η Αθήνα μεταμορφώθηκε σε ξενοδοχείο. Όλοι τρέχουν στα χωριά τους με την πρώτη ευκαιρία.  

 Διώχτηκα από το Αμερικάνικο Κολέγιο ως υπόδειγμα κακής μαθήτριας, αλλά και ως παιδί επαναστατημένο, με πολύ θράσος και άποψη. Αφού έκανα γύρα σε διάφορα σχολεία, τέλειωσα τη Σχολή Λαζαροπούλου, όπου κατέληγαν οι χειρότεροι. Είχα ήδη φύγει από το σπίτι μου. Στα 16 άνοιξα την πόρτα και δεν επέστρεψα ποτέ. Εργάστηκα σε εκατοντάδες δουλειές για να επιβιώσω. Όταν πρωτοήρθε το «Holiday on Ice» στην Αθήνα δούλεψα ως μεταφράστρια του αρχιφωτιστή. Κάποια στιγμή άρχισα να χειρίζομαι η ίδια το κεντρικό «κανόνι». Φώτιζα τους πρωταγωνιστές. Μαγεία! Εκείνα τα χρόνια υπήρχε τουρισμός εξαιρετικής ποιότητας και, καθώς ήξερα καλά αγγλικά και γαλλικά, κι ακόμα καλύτερα την Ελλάδα, εργαζόμουν ως συνοδός σε κότερα. Πήγα και στη Σχολή Ξεναγών, όπου βρέθηκα με εκπληκτικούς καθηγητές. Όλοι τους αποκλεισμένοι από τα πανεπιστήμια λόγω χούντας, επειδή ήταν «κεντρώοι». Εκεί, εγώ, η χείριστη των μαθητών, βγήκα πρώτη. Άρχισα να ξεναγώ, έκανα παράλληλα ιδιαίτερα μαθήματα με ορισμένους καθηγητές και πηγαινοερχόμουν στο Παρίσι για σπουδές. Ιστορία και Φιλοσοφία.   

Η γενιά μου κι εγώ μαζί, ως έφηβοι της εποχής, φάγαμε τη χούντα στο κεφάλι. Το χειρότερο που επέβαλε ήταν ο φόβος. Κάτι που δεν περιγράφεται. Μαθαίναμε για τα βασανιστήρια και πού να τολμήσει κανείς να κουνηθεί. Από την άλλη, ήταν και η χαριστική βολή της εξαχρείωσης των ηθών. Η φτώχεια μέχρι το '65 είχε μια αξιοπρέπεια.   Από τα Ιουλιανά και μετά ζήσαμε μια τρομερή ανηθικότητα, η οποία εδραιώθηκε με τη χούντα και καρποφόρησε μετά τη Μεταπολίτευση. Είδαμε τον Παπαδόπουλο να μιλάει στην Ακαδημία Αθηνών και να τον χειροκροτούν ακαδημαϊκοί. Είδαμε να τον χειροκροτούν καθηγητές στο πανεπιστήμιο. Η χούντα σε εκμηδένιζε ως προσωπικότητα. Και σένα και όλο σου το σόι. Και δεν υπάρχει σύγκριση με τίποτα, ας μη γελιόμαστε. Η χούντα σού βάζει το όπλο στον κρόταφο. Εσύ πληρώνεις τον συνταγματάρχη να φυλάει τα σύνορα και αυτός στρέφει τα τανκ καταπάνω σου.   

Με τη Μεταπολίτευση δούλεψα στο Τρίτο Πρόγραμμα του Χατζιδάκι. Λίγο αργότερα μεταπήδησα στο νέο Δεύτερο Πρόγραμμα, επίσης δημιούργημά του. Όταν η κυβέρνηση κατάλαβε τον «κίνδυνο» να τον έχει διευθυντή σε ένα πρόγραμμα μεγάλης ακροαματικότητας, του το πήρε πίσω. Αποφασίσαμε να παραιτηθούμε, αλλά μας ζήτησε να συνεχίσουμε τη δουλειά μας υπό τη διεύθυνση της εξαιρετικής Σοφίας Μιχαλίτση-Τάγκα. Έκανα, επί 31 χρόνια, κάθε εβδομάδα μία ώρα ταξιδιωτικής εκπομπής, ανιχνεύοντας τον ελληνικό κόσμο. Άρχισα από την Ελευσίνα, ακολούθησε η Άρτα, μετά η Λάρνακα, μετά η Τραπεζούντα. 

Ήδη από τα 16 μου ανακάλυπτα ξανά τον ελληνικό κόσμο, έναν μεγαλύτερο κόσμο, πολύ πιο πλούσιο κι ενδιαφέροντα. Χωρίς ίχνος εθνικισμού. Εκείνα τα χρόνια οι Έλληνες ξεναγοί, ένα εξαιρετικό σώμα που έχει προβάλει με τον καλύτερο τρόπο την Ελλάδα κι έχει στηρίξει τον τουρισμό, κάναμε και όλη την Ανατολική Μεσόγειο, δουλεύοντας σε κρουαζιερόπλοια. Αίγυπτος, Άγιοι Τόποι, Λίβανος, Τουρκία. Εμένα με ενδιέφεραν, όμως, οι συμπατριώτες. Ήθελα να τους ταξιδέψω στους ανοιχτούς ορίζοντες που είχα γνωρίσει. Ήμουν η πρώτη που πήγα ομάδα Ελλήνων στην αγαπημένη μου Συρία. Αυτά το 1985.   Ήθελα πάντα να δω τα πράγματα με τα δικά μου μάτια. Έβγαινα από ένα γραμματιζούμενο σπίτι, άκουγα, μάθαινα, αλλά ήθελα να εξακριβώνω. Τα ταξίδια, κατά τα άλλα, δεν μου αρέσουν καθόλου. Ταξιδεύω από αδήριτη ανάγκη. Δεν πιστεύω τίποτα προτού το ψάξω μέχρις εσχάτων. Για να καταλάβω λίγο πολύ ποια είμαι εγώ. Και θέλω να το κάνω μόνη μου. Ούτε να μου το πει ο πατέρας μου ή ο καθηγητής, ούτε το κάκιστο σχολικό βιβλίο, το οποίο παραμένει ουσιαστικά το ίδιο από την εποχή του Όθωνα. Από μικρή χρειαζόμουν να τοποθετώ τα ιστορικά γεγονότα στον γεωγραφικό τους χώρο και να τον βλέπω κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Έκανα απίστευτα ταξίδια. 

Έφτασα μέχρι τον Πόντο σε άγριες εποχές. Ένιωθα ότι πρέπει να μετρήσω επιτόπου αυτή την ανυπολόγιστη κληρονομιά. Να γίνω συγκληρονόμος. Όλοι έχουν άποψη για την ιστορία. Έχει κανείς άποψη για τα μαθηματικά;  Όχι! Πώς τσαλαβουτάνε στην ιστορία χωρίς να είναι επιστήμονες; Μία από τις αγκυλώσεις είναι ότι οι Έλληνες δεν μπορούν και δεν θέλουν να καταλάβουν την έννοια της αυτοκρατορίας. Ο εθνάρχης Καραμανλής γεννήθηκε Οθωμανός υπήκοος. Κανείς δεν το θυμήθηκε ποτέ. Ούτε ο ίδιος. Μα και τους τουρκόφωνους ελληνορθόδοξους τους κρύψαμε επιμελώς επί δεκαετίες. Καππαδόκες, Πόντιοι από τουρκόφωνα μέρη και τόσοι άλλοι χρειάστηκε να κόψουν τη γλώσσα τους, να αλλάξουν τα επίθετά τους. Αλλά και το θέμα της Αρβανιτιάς, ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μας, το κρύβουμε σαν την γάτα. Διάφοροι «μπροστάρηδες» ξεσηκώνουν ή αποπροσανατολίζουν τον κόσμο και στο μεταξύ από τα σχολικά βιβλία λείπουν τα Ιόνια, η Μακεδονία, τα Δωδεκάνησα, η Ήπειρος, η Θράκη, η Κρήτη. Ελάχιστες αναφορές και κανείς δεν διαμαρτύρεται.   

Τον πολιτισμό τον χρωστάμε στο εμπόριο. Τι είναι το εμπόριο; Η ανάγκη προϊόντων («αγαθών») που δεν χρειαζόμαστε. Ειδάλλως, είμαστε αυτάρκεις. Αλλά δεν σου φτάνουν το στάρι και η σαρδέλα. Θέλεις και τον κέδρο από τον Λίβανο. Από εκεί αρχίζει το αλισβερίσι. Είναι μαγευτικό πράγμα το εμπόριο κι εμείς, οι διανοούμενοι, το έχουμε καταφρονημένο, ενώ του οφείλουμε τα πάντα. Σκέψου τους  Έλληνες που έπειθαν τους βαρβάρους ότι αν δεν είχαν τουλάχιστον ένα ελληνικό αγγείο στον τάφο τους, δεν άξιζαν τίποτα. Και βρίσκεις αττικά αγγεία ως τα βάθη της Ασίας.   

Οι Έλληνες είμαστε φυλή με σημαντικές ιδιότητες και αρετές. Αλλά και μερικά τρομερά ελαττώματα, χάρη στα οποία επιζήσαμε. Ένα από αυτά είναι ότι δεν δεχόμαστε κανένα νόμο. Αυτό το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;» το είχαμε πάντα. Μόνο στον φόβο κάνουμε πίσω. Οι Έλληνες είναι φοβητσιάρηδες. Υπάρχει, πάντως, ένα είδος συνέχειας πολιτιστικού DNA και οι ξένοι που έρχονται εδώ μέσα σε διάστημα 30-40 χρόνων αφομοιώνονται. Έτσι έγινε και μ' εμάς, τους Αρβανίτες, που ήρθαμε πριν από αιώνες, έτσι θα αφομοιωθούν και οι Αλβανοί που ήρθαν το '90.   

Μέχρι πριν από δύο χρόνια πήγαινα στην Πόλη κάθε μήνα. Αν δεν πήγαινα, μου έλειπε φοβερά. Τώρα πια νιώθω ξένη. Το ίδιο ξένη αισθάνομαι και σε τούτη την Ελλάδα. Όταν πέθανε ο Μάνος Χατζιδάκις, ήταν σαν να τέλειωσε για μένα η ελληνική ζωή. Έχω δει θάλασσες που δεν υπάρχουν πια. Είδα την Ελλάδα να καταστρέφεται ολοσχερώς. Έχω ευθύνη κι εγώ, όπως όλη η γενιά μου. Παρακολούθησα και την Τουρκία να τινάζεται στον αέρα. Τη Συρία να τουριστικοποιείται και να αλλάζει η ανθρωπογεωγραφία της. Στη Συρία είχα βιώσει την οικουμενικότητα, τον σεβασμό ανάμεσα σε μουσουλμάνους και χριστιανούς. Εκεί όπου μέχρι πριν από λίγα χρόνια σε σκλάβωνε η απλότητα, η αφέλεια, η ζωντανή παράδοση, η απίστευτη αξιοπρέπεια της φτώχειας, τώρα υπάρχουν μόνο συντρίμμια.   

Εξακολουθώ, όμως, να αισθάνομαι Αθηναία και ντρέπομαι πάρα πολύ για ό,τι έγινε τον περσινό Φεβρουάριο στην πόλη μου. Για μερικές ώρες ζήσαμε την πλήρη εκτροπή. Η πυρπόληση του κέντρου σήμαινε την κατάλυση οποιασδήποτε πολιτικής εξουσίας. Φτάσαμε στο τέλος. Ως μία υπερφίαλη, επιφανειακή, κοινωνία το λησμονήσαμε κι αυτό, σαν να ήταν μια μπόρα που γκρέμισε κάποια γέφυρα του Κηφισού. Κράτος χωρίς πρωτεύουσα δεν υπάρχει, και πρωτεύουσα χωρίς κέντρο δεν υπάρχει. Είμαστε πολίτες χωρίς πόλη. Δίχως σημεία αναφοράς. Ο δημόσιος χώρος συρρικνώθηκε απελπιστικά. 

Προχθές έκλεισε το βιβλιοπωλείο της Εστίας. Είχα χρόνια να πάω, αλλά ήξερα ότι ήταν εκεί. Στο βιβλιοβασίλειο της Σόλωνος.   Παρ' όλα αυτά, είμαι ευτυχής που δεν μετανάστευσα το '79-'80, όπως σχεδίαζα, καθώς με έπνιγε από τότε ο τόπος. Γερνώντας στην Αθήνα, απολαμβάνω κάθε μέρα και πιο πολύ το αναντικατάστατο κλίμα της. Το μοναδικό της φως. Αν μας συνδέει κάτι με το παρελθόν, αν μας παρηγορεί κάτι για το παρόν, είναι το φως και το κλίμα. Αυτό «το φως το αληθινόν» που δοξάζουμε το Πάσχα το χαιρόμαστε καθημερινά στην Αθήνα. Το ρουφάω με ευγνωμοσύνη και πιστεύω πως δεν έχουμε άλλη σωτηρία.       Τ

Tο βιβλίο της Μαριάννας Κορομηλά, Οι Έλληνες στη Μαύρη Θάλασσα, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της Πολιτιστικής Εταιρείας Πανόραμα, ενώ από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν τα Εν τω Σταδίω και Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα. 
Πηγή: www.lifo.gr

Teachers: The underpaid, overworked missing link in spotting mentally ill kids

Ενδιαφέρον το αρθράκι, αλλά η λύση για την εφηβική παραβατικότητα, τα χάπια, τα ναρκωτικά, το αλκοόλ δεν είναι να φέρουμε ψυχιάτρους στα σχολεία... Το πρόβλημα ξεκινάει πολύ πιο νωρίς: δεν αφιερώνουμε καθόλου χρόνο στα παιδιά μας!

 By CHRISTINE STAPLETON from "Depression on my mind"

I started drinking and drugging when I was 14-years-old. I eased into it. I didn’t drink or use drugs everyday and it would take decades before I was. But it definitely started when I was 14. I was a freshman and I did it more to impress the 16-year-old junior I had a crush on that because I wanted to get high.

But as the years went by, I realized that despite the horrific hangovers and drama that followed my drinking bouts – many of them that ended in a blackout – I discovered that for a little while – maybe just a few hours – drinking made me feel good. I did not know that alcohol was a depressant and was making my depression and mania worse. All I knew was that a drink or a joint took away the darkness for awhile.

That is how self-medicating begins. And it will always – ALWAYS – end badly. It did for me.

I am telling you this because we need to screen our youth – all of them – for mental illness and we need to do it in school. Why? Because maybe it would have helped a kid like me. Back in the 1970′s we didn’t know a lot about mental illness, especially in kids. We do now. And we are ignoring the greatest asset we have – teachers – in helping our kids.

Continue reading… »

Διαδρομή της Φένιας Κοντοπάνου

Ο δρόμος μπροστά μακρύς

διανύουμε χιλιόμετρα με τα πόδια

ο παλμός γίνεται όλο και πιο ανεπαίσθητος

και ο ήλιος καίει

η ζαλάδα κάνει όλο και πιο φανερή

την παρουσία της

οι αισθήσεις πλέον χάνονται.

Τώρα υπάρχει μόνο ένα μαύρο φόντο

το μαύρο φόντο της αναισθησίας.

Φένια Κοντοπάνου

Αναδημοσίευση από Ανεμοσκορπίσματα

Σχολεία χωρίς καθηγητές, που τρέχουν προς την έξοδο. Ένας στους τρεις εκπαιδευτικούς συνταξιοδοτείται λόγω… εφάπαξ.

Για μια ακόμα φορά, θα τρέχουν και δεν θα φθάνουν εντός του καλοκαιριού στο υπουργείο Παιδείας, λόγω της δίμηνης καθυστέρησης που παρατηρείται στη δρομολόγηση των απαιτούμενων διαδικασιών σχετικά με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Mια χρονιά πολύ πιο οδυνηρή, καθώς η συρρίκνωση του πληθυσμού των εκπαιδευτικών τρέχει με ρυθμούς που αναμένεται να οδηγήσουν στο τέλος του 2015 στη μείωση κατά 33ο/ο του αριθμού των καθηγητών που βρίσκονταν στις αίθουσες το 2010.

Επίσης, για εφέτος προβλέπεται μαζική φυγή εκπαιδευτικών λόγω των περικοπών στο εφάπαξ από 1.1.2014, η οποία εκτιμάται ότι θα προσεγγίσει τις 4.000 συνταξιοδοτήσεις. Την ίδια ώρα, τα μαντάτα δεν είναι χαρμόσυνα και σε ό,τι αφορά τις μεταθέσεις, καθώς μόλις το 15ο/ο των περίπου 13.000 αιτήσεων από ΠΥΣΔΕ σε ΠΥΣΔΕ αναμένεται να ικανοποιηθεί, ενώ στα μέσα του Μαΐου αναμένεται η προώθηση των επίμαχων ρυθμίσεων για τις υποχρεωτικές μεταθέσεις. Το τοπίο που θα διαμορφωθεί θα προσδιορίσει και το περιεχόμενο της έτερης επίμαχης απόφασης, την αύξηση του ωραρίου, που θα ληφθεί και αυτή εντός του θέρους.

Συρρίκνωση

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία και λαμβάνοντας υπόψη τις παραμέτρους, η παρατηρούμενη μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού έρχεται να στοιχηθεί με τη γενικότερη συρρίκνωση, που ξεκίνησε με τις συγχωνεύσεις καταργήσεις των σχολείων και επεκτάθηκε και στην υψηλότερη βαθμίδα μέσα από το σχέδιο Αθηνά . Από την επεξεργασία των στοιχείων προκύπτει ότι, από τους 102.000 καθηγητές (μόνιμους, αναπληρωτές και ωρομίσθιους) που υπηρετούσαν το 2010, σήμερα βρίσκονται στις αίθουσες περίπου 87.000. Συγκεκριμένα, την 1.1.2010 ο αριθμός των υπηρετούντων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ανερχόταν σε 102.360, ενώ την 1.1.2013 σε 86.842, μείωση της τάξης του 15,2ο/ο. Λαμβάνοντας υπόψη τις δεσμεύσεις για μείωση κατά 150.000 των δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015, το εκπαιδευτικό προσωπικό αναμένεται να μειωθεί κατά περίπου 20.000. Που σημαίνει ότι την εξαετία 1.1.2010 1.1.2016 ο αριθμός του εκπαιδευτικού προσωπικού της δευτεροβάθμιας θα φθάσει τις 67.000 , ήτοι 35.000 πάνω από το 1/3 του προσωπικού που υπηρετούσε πριν από τρία χρόνια.

Στη μείωση έρχονται να προστεθούν τώρα αφενός οι μη προσλήψεις μονίμων της ερχόμενης χρονιάς (με εξαίρεση τις προγραμματισμένες 2.000 προσλήψεις αναπληρωτών…), αφετέρου η παρατηρούμενη τάση μαζικής φυγής, που θα αρχίσει να εκδηλώνεται πιο έντονα από τον Ιούνιο και μετά. Κυριότερος λόγος των αποχωρήσεων οι πρόσθετες περικοπές στο εφάπαξ από 1.1.2014, σε 3.500 με 4.000 υπολογίζεται ότι θα ανέλθουν μέχρι το τέλος του 2013 οι αιτήσεις συνταξιοδότησης.

Στο πόδι

• 35.000 λιγότεροι οι εκπαιδευτικοί μέχρι το 2016
• 4.000 οι αιτήσεις συνταξιοδότησης μέχρι το τέλος του έτους
• 2.000 από τις 13.000 αιτήσεις μετάθεσης θα ικανοποιηθούν

Στο μέτωπο της προετοιμασίας τώρα, η εγκύκλιος καταγραφής των κενών και πλεονασμάτων δεν έχει ακόμη εκδοθεί, καθυστερώντας και τις μεταθέσεις από ΠΥΣΔΕ σε ΠΥΣΔΕ. Διαδικασία που προβλέπεται να ξεκινήσει δειλά δειλά τον επόμενο μήνα με τις ειδικές κατηγορίες του εκπαιδευτικού προσωπικού καινά ενεργοποιηθεί επί της ουσίας γύρω στα μέσα Μαΐου. Δώρον άδωρο εν πολλοίς, αν ληφθεί υπόψη ότι το ποσοστό ικανοποίησης των αιτήσεων εκτιμάται ότι δεν θα υπερβεί το 15ο/ο, ήτοι από τις 13.000 γύρω στις 2.000 θα πάρουν το πράσινο φως. Το ζήτημα των φετινών μεταθέσεων, πάντως, συνδέεται άμεσα με το επίμαχο θέμα των υποχρεωτικών μεταθέσεων που έχουν ήδη θεσμοθετηθεί, οι όροι και οι προϋποθέσεις για τις οποίες θα δημοσιοποιηθούν την ίδια χρονική περίοδο.

Τα προαναφερθέντα αποτελούν πτυχές μιας ζοφερής εικόνας, η οποία καλλιεργεί ακόμη περισσότερο το νοσηρό κλίμα που επικρατεί, επιτείνοντας το περιβάλλον αβεβαιότητας που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό της εκπαιδευτικής κοινότητας. Οι 32.000 ώρες που χάνονται σε εβδομαδιαία βάση την τρέχουσα χρονιά από την έλλειψη των περίπου 1.500 εκπαιδευτικών (και σε αντίθεση με το παρελθόν που υπήρχαν μαγειρέματα πρόκειται για επίσημα στοιχεία) αποτελούν άλλωστε χαρακτηριστικό παράδειγμα προανάκρουσμα. Εξ ου και οι περί αξιολόγησης αντιδράσεις αποκτούν στις σημερινές συνθήκες έναν κάπως περιπαικτικό χαρακτήρα. Πόσο μάλλον αν στο πακέτο προστεθούν οι δύο επίμαχες ρυθμίσεις, η προαναφερθείσα για τις υποχρεωτικές μετακινήσεις και η έτερη που αφορά την αύξηση του ωραρίου. Η δεύτερη εκτιμάται ότι δεν θα ανακοινωθεί (εφόσον προηγουμένως εννοείται ληφθεί οριστική απόφαση για προώθησή της, που σημαίνει ότι θα έχει διαμορφωθεί η εικόνα από το υπόλοιπο πακέτο των μετακινήσεων) με ανοιχτά τα σχολεία, ήτοι κάπου μέσα στο καλοκαίρι. Τον Σεπτέμβριο του 2011 είχαμε την υπόθεση των βιβλίων, το 2012 εξαντλήθηκαν οι πιστώσεις, αφήνοντας τα 1.500 κενά, τον Σεπτέμβριο του 2013 ενδεχομένως θα ξεκινήσει (;) η πιο οδυνηρή χρονιά…

Πηγή: ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ
Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Ο συγγραφέας Σάκης Σερέφας στη Σιάτιστα

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 30/3/2013 στο Κουκουλίδειο Πνευματικό Κέντρο ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου. Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στο Σάκη Σερέφα και στο βιβλίο του «Μια τρύπα στο νερό». Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου , την ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Η Δημόσια Βιβλιοθήκη τη γιόρτασε το Σάββατο λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων του συγγραφέα, ο οποίος είναι καθηγητής φιλόλογος στη Δημόσια Εκπαίδευση .

Ο Σάκης Σερέφας μίλησε και για τα παιδικά του χρόνια στη Σιάτιστα, αν και γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Πολλά από τα καλοκαίρια του ως παιδί τα περνούσε στην πόλη μας, αφού ο πατέρας του είναι Σιατιστινός.  Οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι αναγνώστες της Βιβλιοθήκης είχαν την ευκαιρία να θέσουν ερωτήματα στο συγγραφέα σχετικά με τον τρόπο που συνέλαβε και επεξεργάστηκε την ιδέα για τη δημιουργία του βιβλίου «Μια τρύπα στο νερό». Είχαν επίσης την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα το συγγραφικό του έργο το οποίο εκτός από την πεζογραφία εκτείνεται στην ποίηση και στο θέατρο. Ο Σάκης Σερέφας ενθουσιάστηκε από τη δραματοποίηση του βιβλίου του από τα παιδιά του Θεατρικού Εργαστηρίου της ΔΗΚΕΒΟ καθώς και από τις ζωγραφιές και τα κείμενα δημιουργικής γραφής που έγραψαν οι μικροί αναγνώστες με αφορμή το «Μια τρύπα στο νερό». Μας ενημέρωσε ότι το νέο του παιδικό βιβλίο με τον τίτλο "Mήπως είμαι Βλάκας" που θα είναι έτοιμο το 2014 και δεσμεύτηκε ότι το επόμενο παιδικό βιβλίο που θα γράψει θα παρουσιαστεί κατ’ αποκλειστικότητα στη Σιάτιστα. Βίντεο με αποσπάσματα από την εκδήλωση έχουν αναρτηθεί στο youtube http://youtu.be/FNAZkPhnJxs 

Εν τω μεταξύ η νέα ποιητική του  συλλογή ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΑ ΧΕΝΡΙΞ (εκδ. Ίκαρος) η  θα παρουσιαστεί στο Public Θεσσαλονίκης  την Πέμπτη 4 Απριλίου 2013. Παράλληλα, αυτή την περίοδο παίζεται στην Αθήνα το θεατρικό του έργο «Θα σε πάρει ο δρόμος» σε σκηνοθεσία Ενκε Φεζολάρι στη σκηνή του Ιδρύματος «Μ.Κακογιάννης». Με αφορμή αυτό το έργο, ο συγγραφέας έδωσε συνέντευξη στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της Κυριακής 31/2/2013, όπου μιλάει για το πώς εμπνέεται τις ιστορίες του (http://www.enet.gr/?i=news-room.el&id=353893).