Ελένη Βιτάλη Άξιο των γυναικών το γένος Γιώργος Χειμωνάς · Σταμάτης Κρ...

Σταμάτης Κραουνάκης | Ελένη Βιτάλη • Ευριπίδη Μήδεια [1990]

Α΄ Στάσιμο Β΄ Αντιστροφή, Ελένη Ευριπίδη - Μουσικό Σχολείο Βέροιας

Μια αντιπολεμική κραυγή από την αρχαιότητα! Α΄ Στάσιμο - Β' Αντιστροφή τραγωδία "Ελένη" Ευριπίδη Οι μαθητές του γ2 γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Βέροιας επικοινωνούν το αντιπολεμικό μήνυμα του Ευριπίδη από τον υπαίθριο χώρο του σχολείου τους (πρώην στρατόπεδο Αγίας Βαρβάρας). Δείτε το βίντεο: https://youtu.be/sTUquuk5s-U Απαγγελία: Βιργινία Μπούκτση, Κωστής Πουτακίδης, Δημήτρης Μπουσμαλής, Παναγιώτης Τσολάκης Συμμετέχουν: Άγγελος Πέιος, Μάγδα Τομπουλίδου, Κατερίνα Μπιλιούρη, Δήμητρα Πετρίδου, Ευαγγελία Παπαδοπούλου, Σοφία Συροπούλου Μουσική: Epica - Audiomachine Υπεύθυνη καθηγήτρια: Χαρά Σκουμποπούλου - ΠΕ02/ΤΕ16 Ευχαριστούμε τον καθηγητή μουσικής, Σπύρο Σούφη για τις πολύτιμες συμβουλές του. Μάθημα: Αρχαία Ελληνική Γραμματεία (Ελένη Ευριπίδη) Το βίντεο δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της δράσης "Στίχοι, Χρώματα και Νότες για την Ειρήνη"

Σταμάτης Κραουνάκης - Χορικό από τη "Μήδεια" του Ευριπίδη

η ανάκριση της Αντιγόνης και της Ισμήνης Θέατρο Δελφών 2002

Παλαμάς, Νά μουν του σταύλου έν' άχυρο

 Να ‘μουν του σταύλου έν' άχυρο, 

ένα φτωχό κομμάτι

την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός 

στον ήλιο του το μάτι._

_Να ιδώ την πρώτη του ματιά 

και το χαμόγελό του,

το στέμμα των ακτίνων του 

γύρω στο μέτωπό του._

_Να λάμψω από τη λάμψη του 

κι' εγώ σαν διαμαντάκι

κι' από τη θεία του πνοή 

να γίνω λουλουδάκι._

_Να μοσκοβοληθώ κι' εγώ 

από την ευωδία,

που άναψε στα πόδια του 

των Μάγων η λατρεία._

_Να ‘μουν του σταύλου ένα άχυρο 

ένα φτωχό κομμάτι

την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός 

στον ήλιο του το μάτι_

_~*~ Κωστής Παλαμάς ~*~_

Ὁ τονισμὸς σὲ δέκα ἁπλὰ μαθήματα

 

Μάθημα 1: Τί εἶναι οἱ τόνοι καὶ τὰ πνεύματα;

Ἔχουμε τρεῖς τόνους: τὴν ὀξεία (μὲ κλίση πρὸς τὰ δεξιά: ʹ «τό»), τὴν βαρεία (μὲ κλίση πρὸς τὰ ἀριστερά: ` «τὸ»), τὴν περισπωμένη (πού, ἀνάλογα μὲ τὴν γραμματοσειρά, ἄλλοτε γράφεται σὰν μουστάκι, ἄλλοτε σὰν τόξο, ἄλλοτε σὰν ὁριζόντια γραμμούλα: ῀ «τῶν»).

Ἔχουμε δύο πνεύματα: τὴν ψιλὴ (δεξὶ φεγγαράκι: ᾿ «ἐδῶ») καὶ τὴν δασεία (ἀριστερὸ φεγγαράκι: ῾ «ὁ»).

Κάθε λέξη ποὺ ἀρχίζει μὲ φωνῆεν (α, ε, η, ι, ο, υ, ω) παίρνει ὁπωσδήποτε πνεῦμα στὸ φωνῆεν αὐτό: «ἀπό, ἐγώ, ἡ, ἱστός, ὁ, ὑγεία, ὡς».

Ἔχουμε δύο ἐξαιρέσεις στὸν κανόνα αὐτό:

1. ὅταν ἡ λέξη ἀρχίζει μὲ δίφθογγο (αι, αυ, ει, ευ, ηυ, οι, ου) τότε τὸ πνεῦμα μπαίνει στὸ δεύτερο γράμμα τῆς διφθόγγου: «αἰτία, αὐγό, εἰδικά, εὐχή, ηὐξημένος, οἰκία, οὐλή». Ὅταν πάλι ἡ δίφθογγος ἔχει χωρισθεῖ τότε τὸ πνεῦμα ἐπανέρχεται στὸ πρῶτο φωνῆεν (καὶ τὰ διαλυτικὰ εἶναι περιττά): «ἀιτός, ἄυλος, ὀιμέ».
2. τὰ ἀριθμητικὰ δὲν παίρνουν πνεῦμα: αʹ (= 1) εʹ (= 5) ηʹ (= 8) ιʹ (= 10) οʹ (= 70) υʹ (= 400) ωʹ (= 800).

Ὅταν ἕνα γράμμα παίρνει καὶ τόνο καὶ πνεῦμα, τότε:

• στὴν περίπτωση τῆς βαρείας ἢ τῆς ὀξείας, βάζουμε τὸ πνεῦμα ἀριστερὰ καὶ τὸν τόνο δεξιά: «ἄν, ἔψιλον, ἥβη, ἵδρυμα, ὅλο, ὕλη, ὥς»·
• στὴν περίπτωση τῆς περισπωμένης βάζουμε τὸ πνεῦμα κάτω ἀπὸ τὴν περισπωμένη: «εἶμαι, οὗτος, ὧρα».

Στὰ πεζὰ γράμματα τὸ πνεῦμα (ἢ ὁ συνδυασμὸς τόνου καὶ πνεύματος) μπαίνει πάνω ἀπὸ τὸ γράμμα: «ἔλα, ὅμως, ἦταν». Στὰ κεφαλαῖα μπαίνει πρὶν (δηλαδὴ ἀριστερὰ) ἀπὸ τὸ γράμμα: «Ἔλα, Ὅμως, Ἦταν».

[Ὅσον ἀφορᾶ τὰ κεφαλαῖα ἀρχικὰ φωνήεντα, σημειῶστε ὅτι ἐνῷ στὴν γραφομηχανὴ καὶ στὴν «χειροκίνητη» τυπογραφία (κάσα, λινοτυπία, μονοτυπία) ἔμπαινε πρῶτα τὸ πνεῦμα ἢ ὁ συνδυασμὸς πνεῦμα+τόνος καὶ ὕστερα τὸ φωνῆεν οὕτως ὥστε νὰ θεωροῦμε τὸ πνεῦμα ἢ τὸν συνδυασμὸ πνεῦμα+τόνος ὡς ἀνεξάρτητη ἑνότητα, στὴν πληροφορικὴ (καὶ συγκεκριμένα στὴν κωδικοσελίδα Unicode) θεωροῦμε ὅτι ἀνήκει στὸ φωνῆεν καὶ μαζὶ ἀποτελοῦν μία ἀδιάσπαστη ἑνότητα.]

πηγή: https://www.polytoniko.org/

https://www.keymangreek.gr/