Τετάρτη 17 Απριλίου 2013

ΜΟΥΣΙΚΗ & ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ- http://www.projethomere.com



Το επεισόδιο της σειράς «ΠΕΡΙ-ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ» παρουσιάζει το βιβλίο «ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ», που ανοίγει νέους ορίζοντες για τη μουσική αγωγή των αρχαίων προγόνων μας. Εξετάζει τη θέση της μουσικής στη ζωή των Ελλήνων. Επίσης, αναλύονται παραδείγματα ελληνικής μουσικής που έχουν διασωθεί μέσα από τις εικονογραφημένες σελίδες του βιβλίου, όπου ο αναγνώστης θα βρει σχετικές εικόνες και διαφωτιστικούς πίνακες με σχήματα και διαγράμματα. Ακολουθεί παρουσίαση του τρίτομου βιβλίου «Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ», στα οποία εξετάζεται η ιδεολογία του έρωτα, ο έρωτας ως αξία ζωής στην Αρχαία ΕΛΛΑΔΑ και στο Χριστιανισμό.

ΑΡΧΑΙΑ ΑΣΚ.4,ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ, Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΕΚ

Οn the Art of Asking and the Shared Dignity of Giving and Receiving by Maria Popova




 I had the pleasure of spending some time with the wonderfulAmanda Palmer who, besides being an extraordinarily talented musician, is also a fellow champion of open culture and believer in making good work freely available, trusting that those who find value in it will support it accordingly. Disillusioned with the questionable success standards of the music industry, she recently left her record label and set out to self-release her next album in what became the most heartily funded music project in the history of Kickstarter — but not without some harsh criticism by those too attached to the crumbling comforts of the Olden Ways. In this brave talk, easily my favorite TED talk of all time, Amanda invites us to reclaim the art of asking from the insecure grip of shame and celebrate it instead as the sublime surge of mutuality that it is:


[…]
I don’t see these things as risks — I see them as trust. … But the perfect tools can’t help us if we can’t face each other, and give and receive fearlessly — but, more importantly, to ask without shame. … When we really see each other, we want to help each other. I think people have been obsessed with the wrong question, which is, ‘How do we make people pay for music?’ What if we started asking, ‘How do we letpeople pay for music?’

MP: As someone who’s been called an “internet pan-handler” for asking my community for support, I’m astounded by some people’s cynicism in failing to see the dignified mutuality in these exchanges. What can we do to shift the culture around them from pan-handling to daisy-handing?
AP: Well…this is the problem with doing a 12-minute TED talk instead of writing a 220-page book. There’s a lot of simplification involved. The concept is more or less that when you trust people to help you, they often do, and artists have done this from the dawn of time. I’m sure the early-days minstrels were epically talented couchsurfers. Maybe there were cave-surfers way back in the day, who knows.

[…]
And the Bieber example is odd, because it involves children, but let’s say the example was, I don’t know, Ozzy Osbourne. Let’s say Ozzy puts out a call for crowdsourced maids. If an adult raises his or her hand and says, “Hell yes!!! I’m happy to spend X time being Ozzy’s maid, this’ll be interesting,” isn’t that a fair exchange between two consenting adults? Don’t people do weird shit all the time for each other, for free, just for the experience? The story? The feeling?
What if we replaced Ozzy with … I don’t know … the Dalai Llama? Would we judge it differently? A lot of young monks give up their possessions, go study with a master, and do their master’s dishes … and we think of this in a kind of gentle-hearted karate-kid sort of romanticism. …
The idea is to let adults make their own rules, their own exchanges, their own decisions. We all value different things and experiences in different ways — and we can get very creative about it, and about the ways we help each other.




To partake in the architecture of this new paradigm and revel in the two-way street of this glorious mutuality, support Amanda’s music and ethos on her site, where you can download her fantastic new album — for free or for however much you’d like — and go see one of her shows if you get a chance. For more of her spirit of fierce openness, follow her Twitter.







Δευτέρα 15 Απριλίου 2013

Rilke in love...



You see, gracious lady, through the unsparing severity, through the uncompromising strength of your words, I felt that my own work was receiving a blessing, a sanction. I was like someone for whom great dreams, with all their good and evil, were coming true; for your essay was to my poems as reality is to a dream, as fulfillment is to a desire.
[…]
I always feel: when one person is indebted to another for something very special, that indebtedness should remain a secret between just the two of them.




Ο Ιάνης Ξενάκης για τη μουσική, τα μαθηματικά και τις άλλες επιστήμες



>>> Άρχισα να θέλω να κάνω μουσική από πολύ παλιά όταν ήμουνα παιδί. Ξεκίνησα από μια ανησυχία και μια ευαισθησία που είχα βαθύτατη προς τους ήχους. Ασχολήθηκα όμως και με την αρχαιότητα και τη φιλοσοφία, ύστερα έκανα και πολιτική δράση, ασχολήθηκα και με τις επιστήμες. Είχα μπει στο Πολυτεχνείο επειδή με ενδιέφεραν οι επιστήμες και τα μαθηματικά ιδιαίτερα. Στην αρχή, όλα αυτά ήταν ανεξάρτητα μεταξύ τους. Αλλά άρχισα σιγά σιγά να καταλαβαίνω, πως υπήρχε μια πολύ στενή σχέση. Όλοι αυτοί οι τομείς ήταν χοντρικές εκφράσεις της ενότητας του ανθρώπινου μυαλού. Η μουσική είναι και αυτή μια έκφραση, δεν μπορεί παρά να απαρτίζεται από αυτά τα άλλα, τις άλλες εκφράσεις. Επομένως, χωρίς φιλοσοφία, χωρίς μαθηματικά, χωρίς την ιστορία, η μουσική δεν μπορεί να υπάρξει, δεν έχει νόημα. Τα μαθηματικά, άλλωστε, χωρίς μουσική, χωρίς φιλοσοφία, δεν μπορούν να υπάρξουν. Δεν μπορούν να υπάρχουν χωρίς τις εικαστικές τέχνες, χωρίς την τέχνη γενικά. Ίσως αυτή είναι η σπουδαιότερη συνεισφορά μου ή τουλάχιστον ο χώρος στον οποίο δούλεψα τόσα χρόνια.  

>>> Δημιουργία σημαίνει βασικά νέο-κοίταγμα. Και από το νέο-κοίταγμα προκύπτουν νέες μορφές και νέες ιδέες. Οι νέες ιδέες μπορεί να φαίνονται αντίθετες με τις παλαιότερες. Αλλά στην ιστορία της τέχνης και των ιδεών, των ανθρώπινων σχέσεων, υπάρχει πάντα μια συνέχεια, όσο και αν νομίζει κανείς ότι μια επανάσταση δημιουργεί εντελώς νέα σχήματα. Τα νέα σχήματα έχουν ένα κομμάτι, ένα μέρος που ανήκει στο παρελθόν. Εντελώς καινούρια σχήματα δεν υπάρχουν πουθενά. Αυτό είναι μια αδυναμία και ταυτόχρονα μια υπόσχεση. Αδυναμία γιατί περιορίζει το ανθρώπινο μυαλό, το εμποδίζει να πετάξει σ΄ άλλους τόπους διαφορετικούς από εκείνους που βρίσκεται. Πρέπει να βασιστείς, να πατήσεις σε κάτι από πριν για να πας αλλού. 

>>>  Να λοιπόν που η μουσική έχει άμεση σχέση, όχι μόνο με τα μαθηματικά, αλλά και με πολύ βαθύτερα προβλήματα, επιδιώξεις και πόθους του ανθρώπου, όπως είναι η επιθυμία της δημιουργίας. Είναι λοιπόν τόσο άρρηκτα δεμένη η μουσική με όλα τα θεμελιακά προβλήματα τα γενικότερα και τα ειδικότερα, από τα μαθηματικά μέχρι το γενικό όραμα που έχει ή που δεν έχει μπροστά της η ανθρωπότητα. Λείπουν πολλά οράματα. Χάθηκαν με το χαμό των Θρησκειών και η ανθρωπότητα προσπαθεί να τα αντικαταστήσει με άλλα. 

>>> Η δική μας εποχή είναι πάρα πολύ σημαντική, γιατί είμαστε μάρτυρες όλων αυτών των ζυμώσεων, πρωτοφανών στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ίσως η μόνη περίοδος, που έχει κάποια αναλογία με τη σημερινή, είναι η Αλεξανδρινή, με αυτό το συγκερασμό των Θρησκειών, των ιδεών και των ιδεολογιών, με αυτή την οικουμενικότητα της εποχής, που στηρίχτηκε στη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού σε λαούς τόσο διαφορετικούς ανάμεσά τους και με τόσο διαφορετικές ιδέες. Δυστυχώς, ήρθε ο Χριστιανισμός και τα χάλασε όλα. 

>>> Η Τέχνη  είναι ενεργό στοιχείο στην κοινωνία. Έχω στο νου μου την επανάσταση στην ίδια την τέχνη. Ένας Μοντριάν είναι επαναστάτης. Ένας Πικασό είναι επαναστάτης, άσχετα από τις πολιτικές του ιδέες. Είναι επαναστάτης ένας επιστήμονας, που ανακαλύπτει μια καινούρια θεωρία ή ένας μαθηματικός σαν τον Γκαίνε που απάντησε σε ορισμένα πολύ βασικά ζητήματα των μαθηματικών και μολονότι είναι σχεδόν άγνωστος, η σημασία του είναι μεγάλη. Η επανάσταση, αυτό που λέμε επανάσταση, δεν αφορά μόνο τα πολιτικά ζητήματα και τα κοινωνικά, αλλά γενικά όλες τις ιδέες, όλες τις εκφράσεις του ανθρώπου. Και αυτό σχετίζεται για μένα με τη δημιουργία.  

>>>  Οι Έλληνες καλλιτέχνες  πρέπει να δουλέψουν πρωτοποριακά. Να δημιουργήσουν έργα παγκόσμιας σημασίας. Μονάχα έτσι μπορούν να σταθούν. Χρειάζονται κότσια και δύναμη. 

Πηγή: www.lifo.gr

Σχολική βία - μέρος β΄

Το μήλο κάτω απ΄ τη μηλιά.  

To σκυλάδικο μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά

Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου  

13.4.2013 | Πηγή: www.lifo.gr






Από το πρωί πολλοί θρηνούν στα social media για την κατάντια της νεολαίας μας. Με αφορμή την συμπεριφορά των μαθητών του ΤΕΙ Πάτρας προς ένα καθηγητή τους. Είναι σαν να πέφτουν με το αλεξίπτωτο σε αυτή τη μικρή, ξεχασμένη χώρα. Σα να μην έχουν ξαναδεί έφηβους και βάλε.   
Ορισμένες παρατηρήσεις μου: 

  1. Η μεταστροφή του παλιού φόβου (που υπήρχε προς τους καθηγητές) σε επιθετικότητα, έχει γίνει προ πολλού. Δεν θα υπερασπιστώ τον παλιό φόβο, διότι σπάνια συμβάδιζε με τον σεβασμό και πολλοί καθηγητές είναι και ανεπαρκείς και βάναυσοι. Ούτε με εκπλήσσει η τωρινή επιθετικότητα, διότι τα παιδιά μεγαλώνουν σε σπίτια και κοινωνία ψιλοδιαλυμένα, χωρίς να φταίνε αυτά.   
  2. Με ενοχλεί όμως το είδος της επιθετικότητας. Που είναι φτωχή, στενή και κατινιάρικη –προδίδοντας φτωχά, στενά και κατινιάρικα «ιδεώδη». Πολλές φορές ο τρόπος και η όψη ενός πράγματος είναι ο λαγός της ουσίας του. Μια έφηβη που σκούζει έτσι (θυμίζοντας οικογενειακό νεορεαλισμό) συνήθως σκούζει και ψυχικά. Και ασφαλώς δεν έχει ουδεμία σχέση με την καταστροφική οργή των παλιών νεανικών κινημάτων. Εκείνα ήταν καρπός ενός φλογερού, σχεδόν ουτοπικού ινδάλματος, γι αυτό και είχαν ωραίο πάθος, μεγάλες χειρονομίες, ποιητική σημειολογία, ιστορικό διασκελισμό και συλλογικότητα. Αυτά εδώ είναι γατοξεράσματα θράσους, αντιγραμμένα από τη νεολούμπεν αναίδεια της τηλεόρασης και τον σκοτωμένο κόσμο της μεταπολιτευτικής ελληνικής οικογένειας.   
  3. Αυτό, το τελευταίο, είναι ίσως και το πιο σημαντικό: πρώτη φορά, ιστορικά, τα νέα παιδιά μοιάζουν τόσο πολύ με το μπαμπά τους και τη μαμά τους, την στιγμή που οι μπαμπαδες και οι μαμάδες στην Ελλάδα είναι  ασκημότεροι παρά ποτέ. Είναι οι μπαμπάδες και οι μαμάδες που, με την μικρή ή μεγάλη συμμετοχή τους, χρεοκόπησαν την Ελλάδα, εξέθρεψαν την αρρώστια της μεταπολίτευσης και μπηχεβιοριστικά, από τη μεταπολίτευση και μετά, μοιάζουν με μεθυσμένοι πίθηκοι.   
  4. Οπότε, σε αυτό το βίντεο, είναι όλοι εξ ίσου άσχημοι. Ο καθηγητής (με όλη την κούραση, το ψεύδος και την ανικανότητα του συστήματος που εκπροσωπεί) και οι μαθητές με την σκυλάδικη ακήμια  τους, που γίνεται διπλή, επειδή κανείς τη νιότη την συνδέει με πιο ωραία πράγματα, έξαψη και ορμή –κι όχι με σκοτωμένη πίστα Μενεγάκη.   
  5. Συμπερασμα: Στην εποχή της παρακμής, δεν υπάρχουν θύτες και θυματα, πλούσιοι και φτωχοί –ούτε καν νέοι και γέροι! Ολοι έχουν πέσει στη μεγάλη λούμπα  της ύβρεως κι αλληλοτρώγονται ή κάνουν υπομονή, μεχρι να γυρίσει ο τροχός. Βιαίως ή όχι.   Πηγή: www.lifo.gr, 


ΥΓ. Αντί για σχολιασμό, ένα τραγούδι σε μουσική και στίχους Χαρούλας Αλεξίου (τους αντέγραψα από το stixoi.info)

Μεγάλωσα
Στο τέρας της πόλης
Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέμα
Κατάπια λόγια λιπαρά
Ξεγλίστρησα από τον πόθο μου να μάθω
Κορόιδεψα την δίψα μου να δω... γιατί είμαι εδώ
Γιατί είμαι εδώ;
Μεγάλωσα
Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας
Με βλέμματα συμπάθειας
Και άσκοπης προσπάθειας να είμαστε καλοί
Εμείς;
Άλλο εμείς, άλλοι εμείς
Πάντα γι` άλλα μιλάμε. Πάντα γι` άλλους μιλάμε.

Πάντα γι` άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε.

Μεγάλωσα
Τέρας της οικογένειας
Ανούσιας ευγένειας με ψευτουποταγή
Ηθοποιός παιδί στο ρόλο του μεγάλου
Δε σου μιλώ για βία, μιλάω για βιασμό
Να ζεις την εφηβεία σημαίνει πόλεμο
Με μια εφηβεία λάσπη, στο σιχαμένο άστυ
Ενήλικας μετά νευρωτικός
Πάντα γι` άλλα μιλάμε.

Πάντα γι` άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε.

Μεγάλωσα
Σύνδεση otenet
Γλυκά απ’ το Pallete
Μετά στα Silhouette
Σκεπάζουμε τους πόνους με φαΐ
Τα όνειρα σε σύνθλιψη, αργότερα η κατάθλιψη
Φρικιό του Εγώ με τσαμπουκά ναυαγό
Πάμε γι` άλλα
Βάλτο στα πόδια πονάει πολύ
Σε φτύνω, σε φιλώ δε σε πάω μα σ` αγαπώ
Παράνοια διάνοια επιφάνεια
Στεριά Πιάσαμε στεριά
Δάκρυα... καυτά μου δάκρυα
Ο πόνος μαλακώνει
Δάκρυα... καλά μου δάκρυα
Βιολογικός καθαρισμός
Πάντα γι` άλλα μιλάμε. Πάντα γι` άλλους μιλάμε

Πάντα γι` άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα
Αγάπη πριν το Άλφα
Και κάτω απ` το μηδέν το υποσυνείδητό μου
Το χώμα του λασπώνει
Τους σάπιους μου καρπούς ανακυκλώνει
Μεγάλωσα
Μα το παιδάκι κλαίει
Δεν ξέρει γιατί φταίει. Δεν έχει πού να πάει.
Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
Αποσυρμένο χρόνια στης φάτνης του τα βάθη
''Kαλά να πάθει Καλά να πάθει Καλά να πάθει''
Η μάνα του φωνάζει
Του δίνει γάλα, το μαλώνει
Έτσι πια θα το μεγαλώνει

Πάντα γι` άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί
Να ζεις την απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις με αυτό που σ` αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους τα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ` άλλους τ` άδικα
Να βλέπεις πρωινάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για τις ειδήσεις
Να λες και yes να λες και no
Να συνηθίζεις τα πορνό
Να πολεμάς στον καναπέ
Να μην μπορείς χωρίς φραπέ

Πάντα γι` άλλους μιλάμε

Μεγάλωσα θα πει
Να` ρχεται η ανατροπή
Οι καιροί να στη φέρνουν
Τα μυαλά σου να γδέρνουν
Να ζητάς να κουρνιάσεις
Και να βρίσκεις οάσεις
Στις ψυχώσεις των άλλων
Που έχουνε για περιβάλλον
Ίδιες φάτσες με σένα
Γόνατα λυγισμένα
Όνειρα ξεχασμένα


Κυριακή 14 Απριλίου 2013

Επίσημα δεύτερη γλώσσα τα ελληνικά στα σχολεία της Αυστραλίας!


Επιτυχία της ομογένειας, χαρακτήρισε ο ομοσπονδιακός υπουργός Παιδείας, Πίτερ Γκάρετ, την απόφαση της Επιτροπής Διαμόρφωσης του Εθνικού Προγράμματος Διδασκαλίας Γλωσσών της Αυστραλίας (ACARA), να συμπεριλάβει την ελληνική γλώσσα στο Εθνικό Πρόγραμμα ως δεύτερη γλώσσα και όχι ως διδασκόμενη, μόνο σε μαθητές και μαθήτριες ελληνικής καταγωγής, όπως αρχικά είχε αποφασιστεί.
Μιλώντας στον «Νέο Κόσμο», ο κ. Γκάρετ υπογράμμισε ότι «πρόκειται για επιτυχία που οφείλεται και στην κινητοποίηση της ομογένειας, αλλά η ένταξη της ελληνικής γλώσσας στο ενιαίο πρόγραμμα είναι η μισή προσπάθεια».
Επισήμανε, όμως, ότι «για να αναπτυχθεί η γλώσσα και για να διδάσκεται στα αυστραλιανά δημόσια σχολεία θα πρέπει να υπάρχει και ζήτηση» και πρόσθεσε: «πρέπει τώρα οι Έλληνες της Αυστραλίας να ζητάνε με επιμονή να διδάσκεται η ελληνική γλώσσα στα σχολεία. Αν η γλώσσα διδάσκεται σε πολλά σχολεία δεν θα την μαθαίνουν μόνο παιδιά ελληνικής καταγωγής, αλλά πολλοί Αυστραλοί μαθητές και αυτό είναι που επιδιώκουμε».
Οι δηλώσεις του έγιναν κατά την διάρκεια δεξίωσης που παρέθεσε η πρωθυπουργός, Τζούλια Γκίλαρντ, σε εκδότες μεταναστευτικών εφημερίδων στην αυλή της πρωθυπουργικής κατοικίας του Κιριμπίλι στο Σίδνεϊ παρουσία πολλών υπουργών της όπως ο θησαυροφύλακας, Γουέιν Σουάν, ο υπουργός Μετανάστευσης Μπρένταν Οκόνορ, η υπουργός Πολυπολιτισμού Κέιτ Λάντι, η υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων Τζένη Μακλίν κ.α.
Η κ. Γκίλαρντ, που μόλις είχε επιστρέψει από το πετυχημένο ταξίδι της στην Κίνα, σημείωσε πως η κυβέρνησή της αναγνωρίζει την σπουδαιότητα του μεταναστευτικού τύπου της Αυστραλίας και επιδιώκει να έχει άψογη συνεργασία μαζί του.
«Ξέρουμε πως σε κάποιες περιπτώσεις οι ξενόγλωσσες εφημερίδες φτάνουν σε ένα κοινό που δεν φτάνουν οι μεγάλες εφημερίδες και έχουν μεγάλη απήχηση» είπε η πρωθυπουργός.
Στις δηλώσεις του, ο κ. Γκάρετ, υπογράμμισε πως είναι πολύ σημαντικό που δίνεται η δυνατότητα, η ελληνική γλώσσα να διδάσκεται σε όλους τους μαθητές των αυστραλιανών σχολείων και όχι μόνο σε αυτούς που είναι ελληνικής καταγωγής, ενώ απέδωσε τη νέα βαθμολόγηση στην αποτελεσματική κινητοποίηση της ομογένειας και των εκπαιδευτικών της φορέων.
 
Πηγή: ΑΠΕ – ΑΜΠ
Αναδημοσίευση από e-magazino.gr